FILMY O MIŁOŚCI, które CIĘ PRZYGNĘBIĄ

„Nie będzie suchego oka na widowni!” – mówi bohater filmu Roberta Altmana Gracz (1992), próbując sprzedać producentowi swój pomysł na film. Chociaż dzieło Amerykanina to satyra na hollywoodzki przemysł filmowy, ten krótki cytat doskonale obrazuje to, co jest podstawą kina – emocje. Oglądamy filmy, aby płakać, cieszyć się i bać razem z bohaterami, a badania pokazują, że prawie każdy z nas uronił łzę na filmie przynajmniej raz… Gotowi na porcję filmowych wzruszeń?

UWAGA NA SPOILERY!

Tamte dni, tamte noce (2017)

Nie jestem fanką happy endów, w związku z czym film Luki Guadagnina w zupełności zaspokaja moje zamiłowanie do smutnych i niesatysfakcjonujących filmowych zakończeń. W miarę jak zbliża się finał filmu, rosnące emocjonalne napięcie stopniowo wyrywa nas ze słodkiego, włoskiego dolce far niente. Ostatnie sceny pozbawione są już tego ciepłego, południowego światła towarzyszącego nam przez cały seans – wraz z wyjazdem Olivera świat Elio blednie, staje się szary i ciemny.

W życiu bohatera nastaje zima, dosłownie i w przenośni. Nie pozostaje mu nic innego, jak tylko obserwować wciąż tlący się płomień… Przy akompaniamencie Visions of Gideon Sufjana Stevensa statyczna kamera Guadagnino każe nam przez ostatnie trzy i pół minuty filmu przeżywać wraz z płaczącym przed rozpalonym kominkiem Elio utratę pierwszej prawdziwej miłości. „Kochałem cię po raz ostatni” – śpiewa Stevens, podczas gdy chlipiemy cichutko, wciśnięci w kinowy fotel…

I że cię nie opuszczę (2012)

Pierwsze sceny filmu: Paige (Rachel McAdams) i Leo (Channing Tatum) są młodym, szczęśliwym małżeństwem. Pozbawieni trosk, wracają z kina do domu – śmieją się i żartują, a on podczas jazdy samochodem śpiewa jej I’d Anything for Love zespołu Meat Loaf. Gdy stoją na światłach, a ona odpina pasy, żeby go pocałować, niespodziewanie uderza w nich inny samochód. Od tej pory, wskutek wypadku, ona nie pamięta swojego życia z nim, a on robi wszystko, żeby je sobie przypomniała.

I że cię nie opuszczę to typowy romans powielający wiele schematów gatunkowych. Nie znajdziemy tu pogłębionej analizy relacji międzyludzkich, pod dostatkiem będzie za to scen, na których nie sposób się nie wzruszyć – wspomnienia pierwszego spotkania, romantycznego ślubu czy widok cierpiącego Tatuma, starającego się, aby żona przypomniała sobie chociaż ich ulubioną restaurację. W dodatku film jest oparty na prawdziwej historii. Czego chcieć więcej?

Blue Valentine (2010)

Nie znam bardziej smutnego, przygnębiającego i bolesnego filmu o miłości. Historia Cindy (Michelle Williams) i Deana (Ryan Gosling) to opowieść o tym, co dzieje się po „i żyli długo i szczęśliwie”, kiedy motylki w brzuchu ulatują, a we wspólne życie wkrada się rutyna – codzienne obowiązki, porażki i wyzwania. Szczególna struktura narracyjna, rozwijająca się na dwóch płaszczyznach czasowych, zestawia ze sobą sceny z pierwszych dni związku bohaterów wraz z ich małżeńskim kryzysem po latach.

Małżeństwo Deana i Cindy jest destrukcyjne dla nich samych – kompletnie niedobranych i nierozumiejących nawzajem swoich potrzeb. Fantastyczne kreacje aktorskie Williams i Goslinga sprawiają, że frustracje i cierpienie ich bohaterów są dla nas boleśnie namacalne. Blue Valentine to zupełnie inny kaliber wśród przygnębiających filmów o miłości – poruszający najgłębsze struny i wywołujący najpaskudniejsze uczucia. Po tym filmie będziecie skacowani przez kilka kolejnych dni.

Życie Adeli – Rozdział 1 i 2 (2013)

Życie Adeli, podobnie jak Blue Valentine, ukazuje pełen obraz życia w stałym związku, obnażając te aspekty, o których filmy o miłości rzadko opowiadają. Siła Życia Adeli tkwi w daleko posuniętym realizmie i autentyczności w portretowaniu relacji między głównymi bohaterkami (scena seksu na pewno wielu zapadła głęboko w pamięć). Świetna praca kamery, głównie za pomocą dużych zbliżeń, intensyfikuje wrażenie realizmu i sprawia, że mocniej przeżywamy to, co dzieje się na ekranie.

W miarę jak związek Adèle (Adèle Exarchopoulos) i Emmy (Léa Seydoux) rozwija się i dojrzewa, okazuje się, że narastające problemy stają się nie do rozwiązania, a rozstanie nieuniknione. Prawdziwa emocjonalna bomba czeka nas dopiero na sam koniec filmu, gdy bohaterki spotykają się ponownie jakiś czas po rozłące. Patrząc na cierpienie Adèle, wciąż zakochanej w Emmie, będziecie płakać razem z nią i rozpamiętywać wszystkie swoje miłosne porażki i chwile, gdy męczyliście się z powodu złamanego serca.

Pamiętnik (2004)

Już Szekspir wiedział, że to zadziała. Nieśmiertelne historie typu Romeo i Julia zawsze wzruszają i będą wzruszać. Pamiętnik, podobnie jak I że cię nie opuszczę to typowy rom-komowy wyciskacz łez. Nie brakuje w nim chwytów, które mają sprawić, żeby widz co chwila sięgał po chusteczkę.

Niekończące się rozstania i powroty młodych kochanków, bezwzględni i nieczuli rodzice, którzy rozdzielają młodych, no i ta scena spotkania po latach w deszczu… W Pamiętniku emocje budzi także wątek rozgrywający się na drugiej płaszczyźnie czasowej, w której starszy pan czyta historię nieszczęśliwych kochanków jednej z podopiecznych domu starców, cierpiącej na Alzheimera… Chyba nie muszę dalej tłumaczyć, dlaczego ten film znalazł się w zestawieniu?

Między słowami (2003)

Bob (Bill Murray) i Charlotte (Scarlett Johansson), choć na co dzień żyjący w związkach, są zagubieni w życiu prywatnym i zawodowym. W zetknięciu z obcą kulturą i pełnym zgiełku Tokio jeszcze dotkliwiej zaczynają odczuwać samotność. Film Coppoli jest dla mnie filmową definicją słowa „melancholia”, oddającą wszystkie niuanse i subtelności tego uczucia poprzez mistrzowskie operowanie tym, co niewypowiedziane. Siła miłosnej historii w Między słowami polega właśnie na tych niewerbalnych rozmowach pomiędzy dwójką samotnych bohaterów – nieśmiałych uśmiechach, smutnych spojrzeniach, momentach milczenia.

Słowa, które Bill Murray wyszeptał do Scarlett Johansson pod koniec filmu, na zawsze pozostaną jedną z największych nierozwiązanych zagadek w historii kina, ale tak naprawdę nie mają one żadnego znaczenia. Ważne są przecież nie słowa, często rzucane na wiatr, puste i bez pokrycia, lecz to, co między słowami – niematerialna nić porozumienia, ciepłe spojrzenie i pocieszający uścisk dłoni.

To właśnie miłość (2003)

Absolutny klasyk wśród świątecznych filmów, oglądany w pakiecie razem z Kevinem samym w domu, to także jedna z popularniejszych komedii romantycznych. Ze wszystkich dziesięciu filmowych love stories najsprawniej poprowadzonym wątkiem jest historia Karen, granej przez Emmę Thompson.

Scena, w której bohaterka dowiaduje się, że jest zdradzana przez męża (w tej roli Alan Rickman), sprawia, że wzruszenie ściska mi gardło za każdym razem. Jej zaskoczone spojrzenie, łamiący się głos, kiedy złoty naszyjnik, którego się spodziewała, okazuje się tak naprawdę płytą CD, nerwowe próby zamaskowania prawdziwych emocji, płacz w sypialni, a wreszcie sztuczne, radosne szczebiotanie, aby zachować pozory, łamią mi serce. Ten krótki, zupełnie niedoceniany, aktorski popis ze strony Emmy Thompson inspirowany był prawdziwym życiem – w 1994 roku, po kilku latach udanego małżeństwa, ówczesny mąż Thompson, Kenneth Branagh, uwikłał się w głośny romans z Heleną Bonham Carter. „Ken złamał mi serce. Doskonale wiem, co to znaczy znaleźć naszyjnik, który nie jest przeznaczony dla ciebie” – mówiła aktorka na imprezie charytatywnej w The Tricycle Theatre w Londynie w 2018 roku.