8 seriali SCI-FI tak dobrych, że wystarczył im jeden sezon

Telewizja sci-fi ma długą tradycję anulowania seriali, które potrzebowały jeszcze trochę czasu, żeby rozwinąć skrzydła. Pisaliśmy o nich wielokrotnie. Niektóre z nich zdążyły jednak w ciągu zaledwie jednego sezonu stworzyć interesujący świat, zaproponować świetny koncept i zostawić po sobie znacznie więcej niż niejeden długo emitowany tytuł. Nie ma tu najbardziej oczywistych wyborów (Devs, Peryferal, etc.), o których wielokrotnie pisaliśmy, więc być może zestawienie nie wszystkich zadowoli, ale są za to seriale, które z całą pewnością warto odkryć na nowo.

Almost Human (Almost Human, 2013)

J.J. Abrams i J.H. Wyman połączyli w Almost Human policyjny procedural z cyberpunkiem. Akcja rozgrywa się w 2048 roku, kiedy rozwój technologii sprawił, że androidy stały się częścią codziennego życia policji. John Kennex, detektyw z traumatyczną przeszłością, zostaje przydzielony do nietypowego partnera – androida DRN-0167, znanego jako Dorian. Problem polega na tym, że Dorian został zaprojektowany jako maszyna zdolna do odczuwania emocji.

Serial korzysta z klasycznej formuły policyjnego duetu, ale dzięki futurystycznemu światu może poruszać znacznie ciekawsze kwestie. Pojawiają się pytania o sztuczną inteligencję, świadomość, granice człowieczeństwa i relacje między ludźmi a maszynami. Największą siłą pozostaje jednak chemia między Karlem Urbanem i Michaelem Ealy. Almost Human zakończył się po 13 odcinkach, pozostawiając jeden z ciekawszych niezrealizowanych potencjałów telewizyjnego cyberpunku.

Przebudzenie (Awake, 2012)

Jednym z najbardziej interesujących pomysłów telewizyjnego science fiction ostatnich lat był ten wykorzystany w Przebudzeniu. Detektyw Michael Britten po wypadku samochodowym zaczyna funkcjonować w dwóch rzeczywistościach. W jednej jego żona przeżyła katastrofę, ale zginął syn, w drugiej sytuacja jest odwrotna. Co najważniejsze, bohater nie wie, która rzeczywistość jest prawdziwa.

Każdy odcinek wykorzystuje ten koncept do prowadzenia dwóch równoległych historii kryminalnych, ale z czasem zaczynają się one wzajemnie przenikać. Pojawiają się podobne osoby, wydarzenia i wskazówki, które sugerują, że za pozornym chaosem może kryć się większy mechanizm. Przebudzenie nie traktuje swojego pomysłu wyłącznie jako efektownego eksperymentu. To również historia człowieka próbującego pogodzić się ze stratą i rozpaczliwie szukającego sposobu na zachowanie obu wersji własnego życia.

Zagubiony pokój (The Lost Room, 2006)

Trzyczęściowy miniserial Zagubiony pokój jest jednym z tych telewizyjnych eksperymentów, które z czasem zyskały status kultowych. Wszystko zaczyna się od tajemniczego pokoju w motelu, który istnieje poza normalnymi prawami rzeczywistości. Znajdujące się w nim przedmioty posiadają niezwykłe właściwości, a każdy z nich staje się częścią większej zagadki.

Detektyw Joe Miller przypadkowo zdobywa jeden z takich przedmiotów i zostaje wciągnięty w konflikt ludzi próbujących odnaleźć wszystkie elementy tajemniczego zestawu. Serial bardzo sprawnie łączy sci-fi, fantasy, thriller i kryminał. Jego największą zaletą jest sposób budowania mitologii – kolejne informacje nie wyjaśniają wszystkiego, lecz otwierają następne pytania. Zagubiony pokój ma przy tym tę zaletę, której często brakuje znacznie dłuższym produkcjom: sześć godzin wystarcza, żeby stworzyć fascynujący, zamknięty świat.

Journeyman podróżnik w czasie (Journeyman, 2007)

Podróże w czasie są jednym z najczęściej wykorzystywanych motywów sci-fi, ale Journeyman podchodzi do nich z nietypowej perspektywy. Dan Vasser jest dziennikarzem, który nagle zaczyna przenosić się do przeszłości. Nie potrafi kontrolować momentu podróży ani miejsca, do którego trafi. Zawsze jednak spotyka tam człowieka, któremu powinien pomóc.

Serial łączy więc elementy sci-fi z dramatem rodzinnym i historią obyczajową. Dan musi jednocześnie rozwiązywać problemy innych ludzi i próbować utrzymać normalne życie z żoną oraz synem. Z czasem podróże zaczynają mieć większe znaczenie, a bohater odkrywa, że nie jest jedyną osobą dotkniętą tym zjawiskiem. Journeyman otrzymał tylko 13 odcinków, ale zdążył zbudować własną mitologię i pozostawił po sobie jeden z ciekawszych przykładów serialu o podróżach w czasie, który nie sprowadza tego motywu wyłącznie do zagadek związanych z chronologią.

Odyssey 5 (Odyssey 5, 2002)

Ziemia została zniszczona. Pięcioro astronautów obserwuje katastrofę z orbity i jest przekonanych, że właśnie stało się świadkami końca ludzkości. Wtedy pojawia się możliwość, której nikt się nie spodziewał: cała piątka zostaje wysłana pięć lat w przeszłość. Ich zadaniem jest odkrycie, co doprowadziło do zagłady planety, i znalezienie sposobu na jej powstrzymanie.

Odyssey 5 łączy katastroficzne science fiction z podróżami w czasie, teoriami spiskowymi i poszukiwaniem odpowiedzi na pytanie, kto lub co odpowiada za przyszłą zagładę. Serial stworzył przy tym znacznie większą mitologię, niż można oczekiwać po produkcji liczącej tylko 19 odcinków. W obsadzie pojawili się m.in. Peter Weller i Sebastian Roché, a za produkcję odpowiadał Manny Coto, późniejszy producent i scenarzysta 24 godzin oraz Dextera. To jedna z tych produkcji, których anulowanie szczególnie łatwo wywołuje pytanie: co mogłoby wydarzyć się dalej?

Ultraviolet (Ultraviolet, 1998)

Brytyjski Ultraviolet bierze motyw wampirów i pozbawia go niemal wszystkich gotyckich ozdobników. W tym świecie wampiry istnieją naprawdę, ale traktowane są bardziej jak zagrożenie biologiczne niż nadnaturalne istoty z horrorów. Tajna jednostka rządowa prowadzi działania przeciwko nim, wykorzystując zaawansowaną technologię, eksperymenty naukowe i informacje zdobywane podczas infiltracji ich organizacji.

Sześć odcinków wystarczyło, aby stworzyć niezwykle chłodną i niepokojącą wizję współczesnego świata. Serial bardziej przypomina thriller szpiegowski i science fiction niż tradycyjny horror. W obsadzie znaleźli się Jack Davenport, Susannah Harker oraz młody Idris Elba. Ultraviolet jest przy tym świetnym przykładem brytyjskiej telewizji gatunkowej końca lat 90., która potrafiła potraktować pozornie dobrze znany motyw w sposób zaskakująco poważny.

Jekyll (Jekyll, 2007)

Steven Moffat wykorzystał klasyczną historię Roberta Louisa Stevensona jako punkt wyjścia do stworzenia współczesnego thrillera science fiction. Bohaterem jest doktor Tom Jackman, który prowadzi podwójne życie. Jego alter ego nie jest jednak prostą kopią literackiego Hyde’a. Współczesna historia wykorzystuje motyw rozdwojenia osobowości jako element większej zagadki związanej z nauką, dziedziczeniem i tajemnicami rodzinnymi.

James Nesbitt wciela się w obie wersje bohatera i właśnie jego występ jest jednym z najważniejszych elementów całego serialu. Sześć odcinków pozwala Moffatowi stopniowo odsłaniać kolejne warstwy historii, zamiast przedstawiać prostą współczesną adaptację klasycznej opowieści. Jekyll powstał jeszcze przed okresem, w którym Moffat stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych twórców brytyjskiej telewizji dzięki Sherlockowi i Doktor Who. Dziś pozostaje interesującym, znacznie mniej oczywistym elementem jego dorobku.

Nowe wcielenie (Now and Again, 1999)

Nowe wcielenie zaczyna się od jednego z najbardziej osobliwych eksperymentów w telewizyjnym science fiction. Michael Wiseman ginie w wypadku, ale jego mózg zostaje wykorzystany przez rząd w tajnym programie. Trafia do nowego, sztucznie stworzonego ciała, które jest młodsze, silniejsze i praktycznie pozbawione fizycznych ograniczeń. Problem polega na tym, że Michael nadal pozostaje tym samym człowiekiem, który chce wrócić do swojej żony i córki.

Serial wykorzystuje ten koncept zarówno do opowiadania historii science fiction, jak i do komentowania życia rodzinnego, tożsamości oraz obsesji na punkcie fizycznej doskonałości. Eric Close gra Michaela, a Dennis Haysbert wciela się w agenta odpowiedzialnego za jego program. Nowe wcielenie otrzymał 22 odcinki, ale nigdy nie doczekał się drugiego sezonu. Dziś jest jednym z tych tytułów końca lat 90., które łatwo przeoczyć, mimo że jego centralny pomysł nadal brzmi zaskakująco świeżo.