10 niemal IDEALNYCH serii SCI-FI, które obejrzysz jeden weekend

Nie każdy dobry serial sci-fi wymaga od widza poświęcenia kilku tygodni życia. Czasem wystarczy jeden weekend. Przyjęliśmy więc bardzo konkretny filtr: cała seria musi zamknąć się w maksymalnie 12 godzinach i ma być zakończony. Nie interesowały nas produkcje, po których trzeba czekać na kolejny sezon. Odrzuciliśmy też tytuły, które wprawdzie spełniały limit czasu, ale nie przekonywały oceną widzów. W efekcie powstała lista krótkich, zamkniętych historii, które można rozpocząć w piątek wieczorem i skończyć przed niedzielnym wieczorem.

Zagubiony pokój (The Lost Room, 2006)

Joe Miller jest policjantem, który trafia na trop tajemniczego pokoju motelowego. Nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie fakt, że przedmioty znajdujące się w pokoju posiadają niezwykłe właściwości, a sam pokój nie podlega normalnym prawom rzeczywistości. Kiedy Joe odkrywa, że istnieje więcej takich przedmiotów, rozpoczyna się wyścig między rozmaitymi grupami próbującymi je zdobyć.

Zagubiony pokój jest wyjątkowo wdzięcznym materiałem na weekendowy maraton, ponieważ cała historia trwa zaledwie kilka godzin. Serial łączy sci-fi, fantasy, kryminał i tajemnicę, a przy tym bardzo szybko odsłania kolejne elementy swojej niezwykłej mitologii. To jeden z tych zapomnianych tytułów, które po latach nadal potrafią zaskoczyć pomysłem.

11.22.63 (11.22.63, 2016)

Jake Epping otrzymuje możliwość podróży w czasie i dostaje pozornie proste zadanie: cofnąć się do 1960 roku i powstrzymać zabójstwo Johna F. Kennedy’ego. Problem w tym, że przeszłość nie zamierza poddać się tak łatwo. Im dłużej Jake pozostaje w przeszłości, tym bardziej zaczyna ingerować w życie innych ludzi, a jego misja przestaje być prostą operacją mającą zmienić jeden konkretny dzień.

Adaptacja powieści Stephena Kinga łączy sci-fi z thrillerem, romansem i dramatem historycznym. Siedem odcinków pozwala opowiedzieć pełną historię bez konieczności rozciągania jej na kilka sezonów. To idealny serial dla tych, którzy lubią podróże w czasie, ale nie potrzebują do nich wielkich widowiskowych efektów.

Rok za rokiem (Years and Years, 2019)

Rodzina Lyonsów żyje w Wielkiej Brytanii, która w ciągu kilku lat przechodzi przez serię politycznych, społecznych i technologicznych wstrząsów. Twórcy nie próbują jednak przewidywać odległej przyszłości. Zamiast tego przesuwają rzeczywistość tylko o kilka kroków do przodu, pokazując, jak współczesny świat może zmienić się w coś, czego jeszcze niedawno nie potrafilibyśmy sobie wyobrazić.

Sztuczna inteligencja, nowe technologie, polityczny populizm, kryzysy społeczne i coraz bardziej niestabilna rzeczywistość składają się na niezwykle niepokojącą wizję przyszłości. Rok za rokiem jest krótkie, intensywne i przede wszystkim przerażająco wiarygodne. To sci-fi, które nie potrzebuje kosmitów, żeby naprawdę przestraszyć.

Watchmen (Watchmen, 2019)

Dziewięć odcinków wystarczyło Damonowi Lindelofowi, żeby stworzyć jedną z najbardziej ambitnych telewizyjnych historii sci-fi ostatnich lat. Akcja rozgrywa się w alternatywnej wersji Stanów Zjednoczonych, w której zamaskowani bohaterowie są traktowani jak przestępcy, a wydarzenia znane z komiksu Alana Moore’a należą do przeszłości.

Punktem wyjścia jest śledztwo policjantki Angeli Abar, ale szybko okazuje się, że zagadka prowadzi znacznie dalej – do historii rasizmu, przemocy, superbohaterów, alternatywnej rzeczywistości i pytania o to, czym właściwie jest człowiek obdarzony niemal boską mocą. To serial wymagający, ale właśnie dlatego warto obejrzeć go w krótkim odstępie czasu.

Maniac (Maniac, 2018)

Dwoje ludzi bierze udział w eksperymencie medycznym, który ma rozwiązać ich problemy psychiczne. Annie i Owen trafiają do programu prowadzonego przez firmę farmaceutyczną, gdzie granica między rzeczywistością a kolejnymi symulacjami szybko zaczyna się zacierać.

Cary Joji Fukunaga stworzył serial, który trudno przypisać do jednego gatunku. Jest tu sci-fi, czarna komedia, dramat psychologiczny, retrofuturyzm, alternatywne rzeczywistości, a nawet gangsterska opowieść. Emma Stone i Jonah Hill prowadzą historię, która z każdym odcinkiem zmienia formę, ale nigdy nie traci emocjonalnego rdzenia. Dziesięć odcinków zamyka całą opowieść, więc Maniac jest wręcz stworzone do jednorazowego seansu.

Devs (Devs, 2020)

Alex Garland bierze jeden z najstarszych problemów filozofii – pytanie o wolną wolę – i ubiera go w historię o tajemniczej firmie technologicznej. Lily Chan pracuje dla potężnego przedsiębiorstwa z Doliny Krzemowej. Kiedy jej chłopak ginie w tajemniczych okolicznościach, kobieta zaczyna podejrzewać, że odpowiedzi należy szukać w niedostępnym dla większości pracowników dziale firmy.

Dziewięć godzin później widz znajduje się już w samym środku opowieści o determinizmie, sztucznej inteligencji, kwantowej rzeczywistości i granicach ludzkiego poznania. Devs jest wolne, hipnotyczne i zdecydowanie nie dla tych, którzy potrzebują odpowiedzi natychmiast.

Stacja jedenasta (Station Eleven, 2021)

Pandemia niszczy cywilizację, a niewielka grupa ocalałych próbuje odnaleźć sens w świecie, który przestał przypominać ten sprzed katastrofy. Stacja jedenasta mogłoby być kolejnym postapokaliptycznym serialem o walce o żywność i przetrwanie, ale twórcy idą w zupełnie inną stronę. Interesują ich pamięć, sztuka, miłość, strata i pytanie o to, co właściwie pozostaje z człowieka po upadku całego systemu, w którym żył.

Historia przeskakuje między różnymi okresami, łącząc wydarzenia sprzed katastrofy z tymi, które następują wiele lat później. Dziesięć odcinków tworzy zamkniętą, melancholijną opowieść, którą najlepiej pochłonąć w kilku kolejnych seansach.

Russian Doll (Russian Doll, 2019–2022)

Nadia Vulvokov umiera. Po chwili budzi się ponownie, dokładnie w tym samym miejscu, i odkrywa, że właśnie utknęła w pętli czasowej. Każda śmierć oznacza powrót do punktu wyjścia. Z czasem okazuje się jednak, że nie jest jedyną osobą uwięzioną w tej dziwnej sytuacji.

Russian Doll zaczyna się jak absurdalna czarna komedia, ale z każdym kolejnym odcinkiem staje się bardziej skomplikowaną opowieścią o traumie, relacjach i próbie wyrwania się z własnych schematów. Dwa krótkie sezony zamykają historię, a całość bez problemu mieści się w weekendowym maratonie. To świetny przykład na to, że sci-fi może być jednocześnie bardzo zabawne i zaskakująco emocjonalne.

Undone (Undone, 2019–2022)

Alma przeżywa poważny wypadek samochodowy i odkrywa, że jej relacja z czasem zaczęła wyglądać zupełnie inaczej. Kobieta może poruszać się pomiędzy różnymi momentami własnego życia, a jednym z jej najważniejszych celów staje się odkrycie prawdy o śmierci ojca. Problem polega na tym, że nie wiadomo, czy Alma rzeczywiście zyskała niezwykłą zdolność, czy też jej umysł próbuje poradzić sobie z traumą.

Undone wykorzystuje animację rotoskopową, dzięki której rzeczywistość serialu może płynnie zmieniać kształt. Dwa sezony i 16 odcinków zajmują zaledwie około sześciu godzin, więc to prawdopodobnie jedna z najbardziej skondensowanych pozycji w całym zestawieniu.

Peryferal (The Peripheral, 2022)

Flynne Fisher odkrywa, że urządzenie, które miało być zaawansowanym zestawem do wirtualnej rzeczywistości, pozwala jej faktycznie przenieść świadomość do Londynu przyszłości. Wkrótce dowiaduje się, że przyszłość nie jest jedynie symulacją, a jej działania mogą mieć bezpośredni wpływ na wydarzenia rozgrywające się kilkadziesiąt lat później.

Adaptacja powieści Williama Gibsona łączy cyberpunk, podróże w czasie, kryminał i thriller. Serial został zamknięty po jednym sezonie, niemniej trzeba jednak pamiętać, że jego historia miała mieć kontynuację, więc nie ma tak satysfakcjonująco domkniętej historii jak pozostałe pozycje.