ZNANI AKTORZY O NIEZNANYCH NAZWISKACH. Część druga

Jest wielu aktorów i aktorek, których twarze bardzo dobrze znamy, a których nazwisk nie pamiętamy, mimo że widzieliśmy ich już mnóstwo razy. Jakiś czas temu prezentowaliśmy wam zestawienie dziesięciu właśnie takich ludzi kina — o znajomym wyglądzie, ale o personaliach, które niewiele mówią. Dziś przedstawiamy drugą część listy i wciąż mamy nadzieję, że zapoznanie się z nią pozwoli nieco lepiej kojarzyć rozpoznawalne twarze z nazwiskami.

Victor Garber

Urodzony w 1949 roku Victor Garber rozpoczynał karierę nie jako aktor, lecz muzyk folkowy — założył nawet własny zespół pod nazwą The Sugar Shoppe. Jego późniejsze dokonania wiążą się już jednak ściśle z aktorstwem. Kanadyjczyk do dziś występuje na deskach teatru, a jego doświadczenie obejmuje takie spektakle jak Godspell, Sweeney Todd czy Mała nocna muzyka.

Na wielkim i małym ekranie Garber pojawia się raczej na drugim planie, a jego najbardziej znaną rolą jest Thomas Andrews, konstruktor tytułowego statku w Titanicu Jamesa Camerona. Oprócz tego aktora mogliśmy oglądać choćby w Operacji Argo, Obywatelu Milku, Sicario, Legalnej blondynce czy serialu DC Legends of Tomorrow.

Charles Napier

Wielu charakterystycznych aktorów drugoplanowych pamiętamy, nawet jeśli występowali w mniej udanych produkcjach. Charles Napier raczej się do nich nie zalicza — jego filmografia zawiera wiele naprawdę świetnych, a wręcz kultowych filmów. Amerykanin często wcielał się w twardych facetów stojących po stronie prawa, co nie znaczy, że mających po drodze z poczynaniami głównych bohaterów. Pamiętamy go z wyrazistych ról m.in. w Rambo II, Milczeniu owiec, Filadelfii, Blues Brothers oraz Poślubionej mafii. Wystąpił też gościnnie w wielu serialach, jak również użyczał głosu w animacjach i grach wideo. Napier odszedł w 2011 roku; zawsze twierdził, że jego ulubioną rolą w całej karierze był porucznik Boyle z Milczenia owiec.

Holland Taylor

Dla wielu Holland Taylor na zawsze pozostanie matką i babcią z popularnego Dwóch i pół. Jednakże jest to jedna z tych aktorek, które pojawiły się w istnej mnogości różnych dzieł filmowych i telewizyjnych. Rozpoczęła swoją ekranową karierę na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, na ogół pozostając na drugim planie. Taylor mogliśmy obejrzeć m.

in. w Miłości, szmaragdzie i krokodylu, Truman Show, Legalnej blondynce oraz dwóch częściach Małych agentów. Oprócz tego aktorka wystąpiła w kilkudziesięciu mniej znanych produkcjach, z których znaczna część to filmy telewizyjne. Doczekała się też siedmiu nominacji do nagrody Emmy i jednej statuetki w roku 1999 za rolę w Kancelarii adwokackiej.

Małgorzata Rożniatowska

Najwybitniejszym występem filmowym w dorobku Małgorzaty Rożniatowskiej jest postać matki tytułowej bohaterki w dramacie Roberta Glińskiego Cześć, Tereska. Aktorka została wyróżniona nominacją do Orła za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą, która wyraźnie odbiegała od tych, do których nas przyzwyczaiła. Zwykle wciela się bowiem w mniej lub bardziej sympatyczne, charakterne kobiety, często w serialach. Pamiętają ją zwłaszcza widzowie Złotopolskich, ale Rożniatowska wystąpiła także m.in.

w Zbrodni czy M jak miłość. Na wielkim ekranie notuje raczej pomniejsze role, choćby w Krótkim filmie o miłości, Długu czy Pieniądze to nie wszystko. Aktorka odniosła za to spory sukces teatralny w 2006 roku, gdy zagrała w monodramie Uwaga — złe psy! Rola ta przyniosła jej mnóstwo nagród w wielu plebiscytach i konkursach.

Fred Willard

Fred Willard od początku swojej kariery skupiał się na komedii i właśnie z tym rodzajem ról jest najbardziej kojarzony. Jego humorystyczne, często gościnne występy w serialach przyniosły mu cztery nominacje do nagrody Emmy: trzy za Wszyscy kochają Raymonda i jedną za Współczesną rodzinę.

Oprócz tego Fred pojawił się w jednej z części serii American Pie, jak również wielu innych, niezbyt wyszukanych komediach (Pięćdziesiąt twarzy Blacka, Komedia romantyczna, Wielkie kino). Nie były to oczywiście jego jedyne dokonania na wielkim ekranie — aktor zaczynał bowiem od współpracy ze znanym twórcą mockumentów, Christopherem Guestem, a początek jego kariery stoi pod znakiem legendarnego Oto Spinal Tap.

Warto także wspomnieć o osobliwym epizodzie w WALL-E. Aktor cieszył się znacznie większym uznaniem na polu telewizyjnych programów komediowych i talk-show.

Clea DuVall

Wielka szkoda, że mimo wielu znakomitych ról Clea DuVall pozostaje aktorką głównie drugiego planu. Zwykle jej role prezentują się bowiem bardzo solidnie i niewiele ustępują gwiazdom, u których boku grywa. Kreacje Amerykanki wielokrotnie spotykały się z pochwałami krytyków i widzów, a sama DuVall, choć przeważnie raczej z boku, zapadała w pamięć. Przerwana lekcja muzyki, 21 gramów, Operacja Argo, Figurantka, Oni, Carnivàle — we wszystkich tych produkcjach Clea zagrała co najmniej dobrze i to właśnie dlatego jest rozpoznawalna, bo trudno powiedzieć, by była aktorką szczególnie charakterystyczną. Dwa lata temu na festiwalu Sundance miał premierę jej debiut reżyserski, Interwencja, który został ciepło przyjęty przez krytyków, podobnie jak praca twórcza samej DuVall.

Elya Baskin

Charakterystyczny aktor kojarzony przede wszystkim z rolami Europejczyków ze wschodu w istocie urodził się na terytorium byłego Związku Radzieckiego (obecnie są to tereny Łotwy). Baskin studiował w Moskwie, a w wieku 26 lat przeniósł się do Stanów Zjednoczonych. Przez widzów został zauważony w roku 1984 za sprawą roli w Moskwie nad rzeką Hudson, gdzie wystąpił u boku Robina Williamsa. Od tamtej pory aktor regularnie pojawia się w filmach i serialach, zwykle grając Rosjan.

W jego filmografii można znaleźć takie tytuły jak Imię róży, Szklanką po łapkach, Anioły i demony oraz dwie części trylogii o Spider-Manie Sama Raimiego. W telewizji Baskin notuje raczej epizody, jak w MacGyverze, Strażniku Teksasu, Roseanne oraz Herosach.

Maciej Wilewski

To, podobnie jak Małgorzata Rożniatowska, aktor kojarzony przede wszystkim dzięki epizodom, zwłaszcza w serialach telewizyjnych. Bodaj najlepiej znaną polskiemu widzowi rolą Wilewskiego jest „Osa”, ochroniarz największego badassa rodzimych tasiemców, Janusza Tracza z Plebanii. Oprócz tego pamiętany jest też kilkusekundowy występ w głupawej reklamie telewizyjnej, którą ogląda główny bohater Dnia świra.

Urodzony w Łodzi aktor nie ma zbyt imponującego dorobku, a mimo to jego twarz pozostaje rozpoznawalna. Demony wojny według Goi, Na Wspólnej, PitBull, Listy do M. i Amok to najpoważniejsze pozycje z jego filmografii. W ostatnich latach Wilewski pojawił się w odrobinę większej liczbie filmów, które trafiły do szerszej publiki. Być może otworzy mu to drogę do częstszych występów na wielkim ekranie.

Erick Avari

Avari miał pewną styczność z filmem już od wczesnej młodości. Jego ojciec był bowiem właścicielem dwóch kin w Indiach, gdzie Erick przyszedł na świat. To jeden z tych aktorów, którzy balansują na granicy epizodów w znanych filmach i takich, które mało kto pamięta. Avari jest na swoje szczęście na tyle charakterystyczny, że trudno nie kojarzyć jego twarzy. W pamięć zapadają zwłaszcza występy w Mumii, Gwiezdnych wrotach, Mr.

Deeds, Moim przyjacielu Hachiko czy Dniu niepodległości. Natomiast w telewizji można odnotować ponad sześćdziesiąt większych lub mniejszych ról. Jako ciekawostkę warto wspomnieć, że w trakcie swojej kariery Avari wcielał się w reprezentantów ponad dwudziestu różnych grup etnicznych.

Jarosław Gruda

Nie sposób zapomnieć tej specyficznej, jakby swojskiej twarzy. Gruda pojawia się przede wszystkim w rolach epizodycznych, raczej mało znaczących, ale jego fizjonomia i sposób gry sprawiają, że jest jednym z czołowych polskich aktorów dalszego planu. Filmografia absolwenta łódzkiej szkoły filmowej jest zresztą całkiem imponująca — Wołyń, Drogówka, Pokłosie, Wszystko będzie dobrze, Wesele, Kronika wypadków miłosnych, a ostatnio Kler. Długo można by wymieniać. Na polu aktorstwa Grudzie powodzi się wcale nieźle, a patrząc na jego emploi, zwłaszcza na długoletnią współpracę z Wojciechem Smarzowskim, nie trzeba obawiać się, że nagle zniknie z ekranów.