8 seriali SCI-FI, które zdobyły 100% pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes

Serialowe sci-fi potrafi zaskoczyć nawet wtedy, gdy zaczyna od dobrze znanego pomysłu: spotkania z sobowtórem, cofnięcia czasu albo kontaktu z obcym życiem. Najwięcej zależy od tego, co twórcy zrobią później z bohaterami – czy każą im rozwiązywać efektowne zagadki, czy postawią ich przed decyzjami, których nie da się łatwo odkręcić. W Rotten Tomatoes wynik 100% oznacza komplet pozytywnych recenzji; za taką zgodnością ocen mogą stać bardzo różne przyjemności oglądania, od zachwytu nad obcą przyrodą po niepokój na widok całkiem ludzkich poczynań.

Odpowiednik (Counterpart, 2017)

Howard Silk pracuje na niskim stanowisku w berlińskiej agencji ONZ i nie zna prawdziwej natury instytucji, której poświęca swoje dni. Odkrywa, że urzędnicy strzegą przejścia do równoległej rzeczywistości, po czym spotyka drugiego Howarda: człowieka o tej samej twarzy, ale znacznie lepiej obeznanego z działalnością wywiadu. Od tej chwili musi odnaleźć się w szpiegowskiej intrydze, w której znajomy wygląd rozmówcy nie pomaga ocenić jego zamiarów, a spotkanie z własnym odpowiednikiem staje się bardzo osobistym doświadczeniem.

Podwójna rola J.K. Simmonsa jest doskonałym powodem, żeby wejść w tę historię: aktor wyraźnie różnicuje Howardów, bez zamieniania ich w prostą parę przeciwieństw. Justin Marks opowiada o równoległych rzeczywistościach z precyzją autora szpiegowskich intryg, ale najwięcej uwagi poświęca ludziom po obu stronach przejścia. Komplet pozytywnych recenzji zdobył każdy z dwóch sezonów tego chłodnego thrillera. Szczególną frajdę będą mieli miłośnicy aktorskich pojedynków: tutaj Simmons dostaje godnego siebie przeciwnika o dokładnie tej samej twarzy.

Pantheon (2022)

Prześladowana w szkole Maddie otrzymuje wiadomości od kogoś, kto przedstawia się jako jej niedawno zmarły ojciec David. Za tym kontaktem kryje się eksperymentalne skanowanie mózgu: świadomość mężczyzny została przesłana do chmury i może istnieć poza jego ciałem. Dziewczyna odkrywa, że David nie jest jedynym człowiekiem poddanym temu procesowi, a próba zrozumienia, co właściwie stało się z ojcem, prowadzi ją ku sprawie znacznie większej niż rodzinna tajemnica i obietnica ponownego kontaktu z kimś, kogo już opłakała.

Od rodzinnego dramatu Craig Silverstein przechodzi do pytań o świadomość i śmiertelność, nie gubiąc przy tym ludzi, których dotyczą technologiczne eksperymenty. W pierwszym sezonie świetnie łączy intelektualną zagadkę z emocjami Maddie. Bohaterowie muszą przemyśleć swoje więzi i wyobrażenia o przyszłości człowieka, gdy umysł może już istnieć poza ciałem. Ta odważna animacja daje mnóstwo przyjemności widzom, którzy wolą rozważać skutki wynalazku, niż poprzestawać na zachwycie nad jego możliwościami.

The Lazarus Project (2022)

George odkrywa, że świat wraca do wydarzeń, które już przeżył, a on sam zachowuje pamięć poprzedniej wersji czasu. Trafia do tajnej organizacji zapobiegającej zagładzie, której członkowie potrafią przywrócić rzeczywistość do ostatniego punktu kontrolnego, przypadającego o północy 1 lipca. Dla nowego rekruta ratowanie ludzkości wiąże się jednak z coraz bardziej osobistymi dylematami: pamięć tego, co inni utracili bezpowrotnie, zmienia jego stosunek do reguł organizacji i ceny, jaką pojedynczy człowiek płaci za wspólne bezpieczeństwo.

Zamiast zatrzymać się na łamigłówce z resetowaniem świata, Joe Barton każe bohaterowi wybierać między własnymi potrzebami a bezpieczeństwem innych. W pierwszym sezonie, który zebrał komplet pozytywnych recenzji, sprawnie łączy inteligentne sci-fi z angażującą akcją. Kolejne interwencje ogląda się z napięciem, bo George ma do stracenia znacznie więcej niż szansę na wykonanie zadania. Miłośnicy czasowych paradoksów dostają bardzo dobry thriller, a wraz z nim niewygodny dylemat: ile cudzego bezpieczeństwa wolno poświęcić dla własnego szczęścia.

Utopia (2013)

Pięcioro obcych sobie ludzi zostaje wciągniętych w polowanie na oryginalny rękopis kultowej powieści graficznej The Utopia Experiments. Tropem manuskryptu podąża organizacja, której ludzie są gotowi zabijać, więc bohaterowie muszą jednocześnie uciekać i ustalić, dlaczego ten materiał jest tak pożądany. Nie mają przygotowania do życia w ukryciu ani do starcia z bezwzględnymi przeciwnikami; próbują zrozumieć reguły spisku jako zwyczajni ludzie, dla których zainteresowanie komiksem nagle oznacza śmiertelne zagrożenie.

Jaskrawe żółcie, cyjan i magenta od razu odróżniają brytyjską Utopię od większości ponurych opowieści o spiskach. Dennis Kelly połączył zawiłą intrygę ze zwyczajnymi bohaterami, a twórcy zadbali o niepokojąco piękne kadry i charakterystyczną muzykę. Za pierwszy sezon otrzymali przy tym same pozytywne recenzje. Ten znakomity thriller zachwyca wizualną precyzją, ale najskuteczniej przykuwa do ekranu wtedy, gdy bohaterowie próbują radzić sobie z potworną sytuacją. Brutalność idzie tu w parze z humorem tak czarnym, że śmiech potrafi uwięznąć w gardle.

Przybysze (Beforeigners, 2019)

Po tajemniczych błyskach w morzu we współczesnym Oslo pojawiają się ludzie z epoki kamienia, czasów wikingów i XIX wieku. Przybysze próbują odnaleźć się w społeczeństwie, którego obyczaje i wymagania są dla nich obce, podczas gdy miejscowi muszą przywyknąć do sąsiadów przybyłych z odległej przeszłości. Gdy policja znajduje zamordowaną kobietę z tatuażami kojarzonymi z epoką kamienia, śledczy próbują wyjaśnić zbrodnię w mieście, w którym historyczne różnice stały się częścią codzienności, a pochodzenie nowych mieszkańców nadal jest zagadką.

Policyjne śledztwo ogląda się tu z przyjemnością także dla humoru i spotkań ludzi, których dzielą całe stulecia. Anne Bjørnstad i Eilif Skodvin wykorzystują przybyszów z przeszłości, żeby celnie przyjrzeć się migracji oraz uprzedzeniom. Widzowie mogą też polubić głównych śledczych, zamiast śledzić wyłącznie zagadkę kryminalną. Szczególnie dobrze wypada dowcip oparty na zachowaniu postaci: w norweskim serialu zderzenie epok bawi bez ciągłego puszczania oka do publiczności.

Star Trek: Protogwiazda (Star Trek: Prodigy, 2021)

Grupa młodych obcych znajduje w Kwadrancie Delta opuszczony statek Gwiezdnej Floty U.S.S. Protostar i postanawia przejąć jego stery. Bohaterowie ruszają ku Kwadrantowi Alfa, choć dopiero uczą się współpracy i tego, co właściwie oznacza wspólne dowodzenie znalezioną jednostką. Ich wyprawa jest więc także nauką bycia załogą: samo wejście na pokład nie wystarcza, żeby poradzić sobie z wyzwaniami drogi, a młodzi podróżnicy muszą odkryć, jak polegać na sobie nawzajem, zamiast traktować statek wyłącznie jako środek transportu.

Na przygodową lekkość postawili Kevin i Dan Hagemanowie, więc bohaterów poznaje się bez wrażenia odrabiania lekcji z historii Star Treka. Szczególnie udany jest drugi sezon: twórcy łączą widowiskową animację z rozwojem młodej załogi i wydarzeniami ważnymi dla całego uniwersum. Starszym widzom dają emocjonalne sceny oraz spotkania z cenionymi postaciami, a nowych odbiorców wciągają przystępną przygodą. Przy rodzinnym oglądaniu dorośli mają tu równie dobry powód, by kibicować młodym bohaterom, jak ich dzieci.

Scavengers Reign (2023)

Ocalali z uszkodzonego kosmicznego frachtowca trafiają na Vestę, gdzie muszą znaleźć sposób na przetrwanie i ratunek, choć nie rozumieją otaczającego ich życia. Planeta zachwyca roślinami i zwierzętami, ale rozbitkowie szybko przekonują się, że bez znajomości miejscowych zależności ekologicznych trudno zrobić bezpiecznie następny krok. Poznają więc obce organizmy i próbują wykorzystać to, czego się o nich dowiadują; każdy kontakt z otoczeniem wymaga uwagi, a piękno krajobrazu nie daje żadnej gwarancji bezpieczeństwa.

Największe wrażenie robi tu przyroda, która naprawdę wydaje się obca, zamiast przypominać ziemskie zwierzęta po kosmetycznych poprawkach. Współtwórcy Charles Huettner i Joseph Bennett zachwycają biologiczną wyobraźnią, ale też każą drżeć o ludzi próbujących przeżyć wśród nieznanych organizmów. Największą atrakcją jest tu właśnie odkrywanie życia na Veście. Kto znudził się kosmicznymi strzelaninami, znajdzie tu znakomite sci-fi, w którym równie uważnie obserwuje się obcą faunę i przemianę rozbitków.

Torchwood: Children of Earth (2009)

Zwyczajny dzień zmienia się w globalny kryzys, gdy dzieci na całym świecie jednocześnie zamierają, a do rządów dociera zapowiedź czyjegoś nadejścia. Zespół Torchwood próbuje ustalić naturę zagrożenia, którego skala od razu przekracza pojedynczy kraj i zwykłe procedury reagowania. Bohaterowie muszą mierzyć się z sytuacją, w której najbardziej niepokoi widok pozornie znajomy: dzieci nie atakują nikogo, ale ich wspólne zachowanie wystarcza, żeby dorośli stracili pewność, że rozumieją to, co dzieje się na ich oczach.

Groza zaczyna się od zachowania dzieci, ale najmocniej uderzają decyzje dorosłych i ich polityczne konsekwencje. Euros Lyn wyreżyserował trzeci sezon stworzonego przez Russella T Daviesa Torchwood jako zwartą opowieść o coraz trudniejszych wyborach. Trudno o lepszą rekomendację dla widzów szukających emocjonalnie dotkliwego sci-fi, choć najmocniej przemawia sam dramat bohaterów: twórcy są bezlitośni wobec ludzi, którzy próbują znaleźć wygodne usprawiedliwienie własnych decyzji.