Recenzje
ZNIECZULENIE [recenzja]. THE PITT mamy w domu
Lekarz traci pracę, a przypadek sprowadza go do suwalskiego szpitala, gdzie medycyna splata się z walką o wpływy i pozycję. Znieczulenie.
W całym szaleństwie medycznych seriali, zdominowanych przede wszystkim przez amerykańskie produkcje, pojawia się nowa twarz – polskie Znieczulenie. Serial szybko trafił do dziesiątki najpopularniejszych produkcji Netfliksa, zapraszając widzów do świata szpitalnych problemów szczecińskiego ośrodka.
Główny bohater, doktor Dawid Łazarz (Leszek Lichota), po burzliwej kłótni z przełożonym traci pracę i postanawia wyjechać do domku letniskowego, by odpocząć i przemyśleć dalsze kroki. Plany krzyżuje mu jednak przypadek. Mężczyzna staje się świadkiem katastrofy kolejowej i rusza na pomoc poszkodowanym. W konsekwencji trafia do szpitala w Suwałkach, gdzie zostaje na dłużej.

Trudno nie porównywać Znieczulenia z innymi przedstawicielami gatunku, szczególnie z The Pitt, przy którym polska produkcja wypada niestety dość blado. Nie oznacza to jednak, że oba seriale opierają się na identycznych założeniach. Jedną z wyraźniejszych różnic jest sposób kreowania głównego bohatera. Dawid Łazarz to neurochirurg obdarzony niemal nadludzką intuicją i talentem diagnostycznym. Taki typ postaci nie jest zresztą niczym nowym w kulturze popularnej.
Wystarczy przypomnieć sobie The Good Doctor, w którym lekarz będący w spektrum autyzmu potrafi dostrzec szczegóły umykające innym i błyskawicznie znaleźć rozwiązanie problemu medycznego. Cofając się nieco dalej, trafiamy na Sherlocka Holmesa: detektywa, którego niezwykłe zdolności obserwacji i dedukcji stały się inspiracją dla wielu kolejnych bohaterów. Jednym z nich jest dr House, łączący błyskotliwość angielskiego detektywa z medyczną wiedzą i wyjątkowo trudnym charakterem.

Sam pomysł stworzenia genialnego lekarza nie jest więc problemem. Kłopot zaczyna się wtedy, gdy jego ponadprzeciętna inteligencja staje się niemal jedyną cechą definiującą bohatera. W przypadku Dawida Łazarza szczególnie mocno odczuwalna jest nienaturalność jego wypowiedzi. Jest pewny siebie, momentami sprawia wrażenie przekonanego o własnej wyższości, a jego sposób komunikacji trudno uznać za spontaniczny. Owszem, stara się pomagać innym, a jego kompetencje są niezaprzeczalne, jednak sposób, w jaki przedstawiono jego zachowanie, zamiast budować fascynującą postać, wywołuje raczej dystans.
Co więcej, Łazarz nie zawsze okazuje się nieomylnym geniuszem. Potrafi błyskawicznie diagnozować pacjentów, dostrzegać rozwiązania niedostępne dla innych i usprawniać funkcjonowanie szczecińskiego szpitala. Jednak jego zachowanie i sposób wypowiadania się skutecznie odciągają uwagę od tego, co powinno być największą siłą produkcji – skomplikowanych przypadków medycznych i operacji. Trudno o immersję w przedstawiony świat, kiedy dialogi głównego bohatera regularnie wybijają z rytmu opowieści.

Problemem jest również sama konstrukcja jego postaci. Łazarz wydaje się bohaterem niemal zbyt idealnie wpisującym się w schemat: piękna żona, utalentowany syn, zawodowy prestiż, a następnie nagły kryzys i niespodziewana szansa na rozpoczęcie wszystkiego od nowa. Nawet katastrofa kolejowa, w której przypadkowo uczestniczy, wydaje się zdarzeniem idealnie dopasowanym do jego dalszej historii. Bohater znajduje się w odpowiednim miejscu i czasie, by wkroczyć do akcji, uratować poszkodowanych i rozpocząć nowy rozdział życia. Zamiast zaskakiwać, kolejne wydarzenia sprawiają wrażenie dość przewidywalnych.
Na tym tle interesująco wypada jednak sam szpitalny świat. Jednym z największych atutów Znieczulenia jest próba pokazania medycyny od wewnątrz, ale nie jako uniwersalnej rzeczywistości znanej z zagranicznych produkcji. To świat na wskroś polski, ze wszystkimi jego przywarami: układami, walką o władzę, pieniędzmi, podkopywaniem pozycji innych i pilnowaniem własnego terytorium.

Dlaczego dawać młodszemu lekarzowi szansę, skoro może w przyszłości stać się konkurencją? Po co udostępniać drogi sprzęt komuś, kto może dzięki niemu zdobyć uznanie? Przecież lepiej zachować kontrolę i nie dopuścić do sytuacji, w której ktoś inny okaże się bardziej potrzebny. Szpital staje się w ten sposób nie tylko miejscem ratowania życia, ale również przestrzenią nieustannej walki o wpływy i pozycję. To właśnie ten aspekt produkcji wydaje się najbardziej interesujący i daje jej szansę na wyróżnienie się na tle zagranicznych seriali medycznych.
Ostatecznie Znieczulenie pozostawia mieszane wrażenia. Z jednej strony oferuje ciekawy wgląd w polskie realia szpitalne i podejmuje temat, który ma spory potencjał dramatyczny. Z drugiej – potyka się na konstrukcji głównego bohatera, dialogach i przewidywalności niektórych rozwiązań fabularnych. To produkcja, która ma kilka interesujących pomysłów, ale nie zawsze potrafi przekuć je w angażującą opowieść. W zestawieniu z The Pitt szczególnie wyraźnie widać, jak wiele zależy nie tylko od medycznych przypadków, lecz także od autentyczności postaci i wiarygodności relacji między nimi.

