Connect with us

Recenzje

ZNIECZULENIE [recenzja]. THE PITT mamy w domu

Lekarz traci pracę, a przypadek sprowadza go do suwalskiego szpitala, gdzie medycyna splata się z walką o wpływy i pozycję. Znieczulenie.

Published

on

W całym szaleństwie medycznych seriali, zdominowanych przede wszystkim przez amerykańskie produkcje, pojawia się nowa twarz – polskie Znieczulenie. Serial szybko trafił do dziesiątki najpopularniejszych produkcji Netfliksa, zapraszając widzów do świata szpitalnych problemów szczecińskiego ośrodka.

Advertisement

Główny bohater, doktor Dawid Łazarz (Leszek Lichota), po burzliwej kłótni z przełożonym traci pracę i postanawia wyjechać do domku letniskowego, by odpocząć i przemyśleć dalsze kroki. Plany krzyżuje mu jednak przypadek. Mężczyzna staje się świadkiem katastrofy kolejowej i rusza na pomoc poszkodowanym. W konsekwencji trafia do szpitala w Suwałkach, gdzie zostaje na dłużej.

lekarz w granatowym stroju stoi w korytarzu obok noszy z rannym

Trudno nie porównywać Znieczulenia z innymi przedstawicielami gatunku, szczególnie z The Pitt, przy którym polska produkcja wypada niestety dość blado. Nie oznacza to jednak, że oba seriale opierają się na identycznych założeniach. Jedną z wyraźniejszych różnic jest sposób kreowania głównego bohatera. Dawid Łazarz to neurochirurg obdarzony niemal nadludzką intuicją i talentem diagnostycznym. Taki typ postaci nie jest zresztą niczym nowym w kulturze popularnej.

Advertisement

Wystarczy przypomnieć sobie The Good Doctor, w którym lekarz będący w spektrum autyzmu potrafi dostrzec szczegóły umykające innym i błyskawicznie znaleźć rozwiązanie problemu medycznego. Cofając się nieco dalej, trafiamy na Sherlocka Holmesa: detektywa, którego niezwykłe zdolności obserwacji i dedukcji stały się inspiracją dla wielu kolejnych bohaterów. Jednym z nich jest dr House, łączący błyskotliwość angielskiego detektywa z medyczną wiedzą i wyjątkowo trudnym charakterem.

mężczyzna w zielonym fartuchu chirurgicznym stoi na korytarzu szpitala wśród rannych

Sam pomysł stworzenia genialnego lekarza nie jest więc problemem. Kłopot zaczyna się wtedy, gdy jego ponadprzeciętna inteligencja staje się niemal jedyną cechą definiującą bohatera. W przypadku Dawida Łazarza szczególnie mocno odczuwalna jest nienaturalność jego wypowiedzi. Jest pewny siebie, momentami sprawia wrażenie przekonanego o własnej wyższości, a jego sposób komunikacji trudno uznać za spontaniczny. Owszem, stara się pomagać innym, a jego kompetencje są niezaprzeczalne, jednak sposób, w jaki przedstawiono jego zachowanie, zamiast budować fascynującą postać, wywołuje raczej dystans.

Advertisement

Co więcej, Łazarz nie zawsze okazuje się nieomylnym geniuszem. Potrafi błyskawicznie diagnozować pacjentów, dostrzegać rozwiązania niedostępne dla innych i usprawniać funkcjonowanie szczecińskiego szpitala. Jednak jego zachowanie i sposób wypowiadania się skutecznie odciągają uwagę od tego, co powinno być największą siłą produkcji – skomplikowanych przypadków medycznych i operacji. Trudno o immersję w przedstawiony świat, kiedy dialogi głównego bohatera regularnie wybijają z rytmu opowieści.

Kadr z serialu „Znieczulenie”: lekarka w białym fartuchu opiera dłonie na łóżku szpitalnym

Problemem jest również sama konstrukcja jego postaci. Łazarz wydaje się bohaterem niemal zbyt idealnie wpisującym się w schemat: piękna żona, utalentowany syn, zawodowy prestiż, a następnie nagły kryzys i niespodziewana szansa na rozpoczęcie wszystkiego od nowa. Nawet katastrofa kolejowa, w której przypadkowo uczestniczy, wydaje się zdarzeniem idealnie dopasowanym do jego dalszej historii. Bohater znajduje się w odpowiednim miejscu i czasie, by wkroczyć do akcji, uratować poszkodowanych i rozpocząć nowy rozdział życia. Zamiast zaskakiwać, kolejne wydarzenia sprawiają wrażenie dość przewidywalnych.

Advertisement

Na tym tle interesująco wypada jednak sam szpitalny świat. Jednym z największych atutów Znieczulenia jest próba pokazania medycyny od wewnątrz, ale nie jako uniwersalnej rzeczywistości znanej z zagranicznych produkcji. To świat na wskroś polski, ze wszystkimi jego przywarami: układami, walką o władzę, pieniędzmi, podkopywaniem pozycji innych i pilnowaniem własnego terytorium.

Kadr z serialu „Znieczulenie”: mężczyzna w zielonym fartuchu siedzi zamyślony na łóżku w sali operacyjnej

Dlaczego dawać młodszemu lekarzowi szansę, skoro może w przyszłości stać się konkurencją? Po co udostępniać drogi sprzęt komuś, kto może dzięki niemu zdobyć uznanie? Przecież lepiej zachować kontrolę i nie dopuścić do sytuacji, w której ktoś inny okaże się bardziej potrzebny. Szpital staje się w ten sposób nie tylko miejscem ratowania życia, ale również przestrzenią nieustannej walki o wpływy i pozycję. To właśnie ten aspekt produkcji wydaje się najbardziej interesujący i daje jej szansę na wyróżnienie się na tle zagranicznych seriali medycznych. 

Advertisement

Ostatecznie Znieczulenie pozostawia mieszane wrażenia. Z jednej strony oferuje ciekawy wgląd w polskie realia szpitalne i podejmuje temat, który ma spory potencjał dramatyczny. Z drugiej – potyka się na konstrukcji głównego bohatera, dialogach i przewidywalności niektórych rozwiązań fabularnych. To produkcja, która ma kilka interesujących pomysłów, ale nie zawsze potrafi przekuć je w angażującą opowieść. W zestawieniu z The Pitt szczególnie wyraźnie widać, jak wiele zależy nie tylko od medycznych przypadków, lecz także od autentyczności postaci i wiarygodności relacji między nimi.

Kadr z serialu „Znieczulenie”: brodaty mężczyzna w niebieskim stroju i czepku spogląda w bok
Advertisement
Kliknij, żeby skomentować

Zostaw odpowiedź

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *