KLĄTWA KARMAZYNOWEGO OŁTARZA. Horror na podstawie H.P. LOVECRAFTA

Filmowcy zazwyczaj traktują literaturę Lovecrafta bardzo swobodnie i Klątwa karmazynowego ołtarza Vernona Sewella nie jest wyjątkiem od tej reguły.

Handlarz antykami Manning poszukuje swojego brata, który przepadł bez wieści. Trop prowadzi do posiadłości Craxted Lodge w Greymarsh. Na miejscu Manning poznaje właściciela rezydencji, Morleya, jego siostrzenicę Eve oraz profesora Marsha, eksperta od okultyzmu. Gospodarze są gościnni i uczynni, jednak twierdzą, że nigdy nie widzieli zaginionego. Manning powiadamia policję i zarazem postanawia wszcząć śledztwo na własną rękę; dowiaduje się, że w okolicy działa pewna parająca się czarną magią sekta, której niegdyś przewodziła potężna wiedźma Lavinia – spalona na stosie przodkini Morleya.

Sny w Domu Wiedźmy to jedno z mniej znanych opowiadań Howarda Phillipsa Lovecrafta. August Derleth, wydawca amerykańskiego pisarza z wydawnictwa Arkham House, początkowo odmówił jego publikacji, a sam autor – najwyraźniej też niezadowolony ze swojego dzieła – zaniechał prób ogłoszenia go drukiem w innych miejscach. Ale bez jego zgody i wiedzy Derleth przesłał tekst do magazynu Weird Tales, który wydrukował utwór w lipcu 1933 roku. Redaktor naczelny tego pisma, Farnsworth Wright, chciał nawet zaadoptować Sny w Domu Wiedźmy na potrzeby radia, Lovecraft jednak zdecydowanie odmówił.

Od tamtej pory opowiadanie zdążyło już kilkakrotnie trafić na ekrany w różnych formatach – idzie tutaj zarówno o mniej lub bardziej wierne ekranizacje, jak i luźne adaptacje: filmy H.P. Lovecraft’s Witch House (2021) Bobby’ego Easleya i Wenus (2022) Jaumego Balagueró, a także odcinki serii Mistrzowie horroru (2005) Stuarta Gordona oraz Gabinet osobliwości Guillermo del Toro (2022) Catherine Hardwicke. Sny w Domu Wiedźmy zainspirowały również muzyków (H.P. Lovecraft, The Vision Bleak, Dreams in the Witch House: A Lovecraftian Rock Opera) oraz twórców gier wideo (Dreams in the Witch House).

Pierwszym filmem, który czerpał ze Snów w Domu Wiedźmy była Klątwa karmazynowego ołtarza, atoli jego twórcy – reżyser Vernon Sewell oraz scenarzyści Mervyn Haisman i Henry Lincoln – tak swobodnie potraktowali materiał wyjściowy, że nazwiska Lovecrafta próżno szukać w czołówce. Brytyjska wytwórnia Tigon, uskrzydlona sukcesem Pogromcy czarownic (1968) Michaela Reevesa, zebrała na planie trzy ówczesne gwiazdy kina grozy: Christophera Lee (Morley), Borisa Karloffa (Marsh) oraz Barbarę Steele (Lavinia). Karloff był już wówczas tak schorowany, że poruszał się na wózku (umarł rok później).

Z opowiadania Lovecrafta pozostało w filmie niewiele: ezoteryczna atmosfera Snów w Domu Wiedźmy ustąpiła miejsca dość typowej dla brytyjskich horrorów z tamtego okresu historii o zwariowanym staruchu, czarach i zemście zza grobu – podrasowanej psychodelicznymi efektami wizualnymi (widać wpływ Swingującego Londynu i popularności LSD). Fabuła jest raczej wątła, a napięcia nie ma tu za grosz, ale Klątwa karmazynowego ołtarza nadrabia te braki obecnością Lee, Karloffa oraz Steele, a także niepodrabialnym klimatem, który kojarzy się z produkcjami wytwórni Hammer Film Productions.