Cała idea TAJEMNICY serialu LOST została wyjaśniona już 3 odcinku sezonu 2

Lost miał dziesiątki odcinków poświęconych zagadkom wyspy, Dharma Initiative, liczbom i bunkrom. A jednak jeden z nich można dziś odczytać jako niemal miniaturę całego serialu. Orientation z drugiego sezonu nie tylko wprowadza zasady funkcjonowania stacji Swan, pokazuje widzowi, czym właściwie jest Lost: opowieścią, która daje odpowiedzi w taki sposób, by natychmiast zamienić je w kolejne pytania, wręcz definiując, a może raczej dekonstruując w ten sposób cały gatunek mystery box.

Tytuł odcinka jest przewrotny. Bohaterowie rzeczywiście dostają wprowadzenie / instrukcję, podobnie jak widz, który chce zrozumieć, czym jest właz. Film instruktażowy Dharma Initiative wyjaśnia, że Desmond wpisuje liczby 4, 8, 15, 16, 23 i 42, a następnie naciska przycisk równo co 108 minut. Nagranie wspomina jednak o incydencie, a jego końcówka jest wycięta. Zamiast rozwiązania dostajemy więc nowy zestaw zagadek.

Jack i Locke oglądają materiał, próbują ocenić, czy można mu wierzyć, i zastanawiają się, czy przycisk rzeczywiście ma znaczenie. Locke mówi, że będą musieli obejrzeć film jeszcze raz. To wręcz metafora Lost: widz również musi wracać do scen z przeszłości, ponieważ każdy szczegół może okazać się ważny, ale nigdy nie ma pewności, czy nie podąża za fałszywym tropem. Instrukcja jest celowo niekompletna — dostarcza faktów i przemilczeń jednocześnie.

Orientation staje się więc w pewnym sensie modelem relacji Lost z odbiorcą. Guillaume Dulong w analizie drugiego sezonu interpretuje powtarzanie procedury w Swan jako alegorię samego oglądania i interpretowania serialu: widz musi ponawiać swój akt wiary, mimo że kolejne odpowiedzi mogą zwiększać, a nie zmniejszać jego niepewność.

Kluczowy jest tu konflikt Jacka i Locke’a: Dlaczego tak trudno ci uwierzyć? — pyta Locke. Dlaczego tobie tak łatwo? — odpowiada Jack. To spór o sposób odbierania całej historii. Jack potrzebuje dowodu, bo jest człowiekiem nauki, Locke dopuszcza możliwość, że sens wydarzeń istnieje poza tym, co można udowodnić, bo jest człowiekiem wiary (tę dychotomię zgłębia z kolei odcinek pierwszy tegoż sezonu). Widz Lost zostaje ustawiony dokładnie między nimi: ma szukać wyjaśnień, ale wiedzieć, że nie wszystkie nadejdą natychmiast, a może w ogóle.

Co 108 minut trzeba powtórzyć tę samą czynność, aby zapobiec katastrofie. Dulong interpretuje to jako alegorię serialowej narracji: powtarzanie znanych elementów przeplata się ze zwrotami i nowymi informacjami, które resetują oczekiwania widza i każą mu zaczynać interpretację od nowa.

W tym sensie Lost powiedział widzom, czym będzie już w Orientation. Dostaniecie instrukcję, nie będzie kompletna, będziecie musieli jej zaufać, a kiedy wydawać się będzie, że znaleźliście odpowiedź, okaże się, że właśnie otworzyły się następne drzwi. Orientation nie wyjaśnia więc całego Lost w sensie fabularnym, wyjaśnia coś ciekawszego: mechanizm, według którego serial działał na widza.