STEPHEN KING: „to najlepszy nadprzyrodzony HORROR wszech czasów”

Stephen King, który nie szczędzi opinii na temat popkultury, w wywiadzie dla BFI z 2017 roku wymienił swoje dziesięć ulubionych filmów, a wśród nich ten, który określił mianem najlepszego nadprzyrodzonego horroru wszech czasów.

Jeśli chodzi o nadprzyrodzony horror, lubię film Petera Medaka „Zemsta po latach”, z George’em C. Scottem w być może jego ostatniej wielkiej roli ekranowej. Nie ma tu potworów wyrywających się z klatek piersiowych; sama piłka dziecka tocząca się po schodach wystarczyła, by przestraszyć mnie na śmierć.

Fabuła Zemsty po latach koncentruje się na owdowiałym kompozytorze Johnie Russellu w wykonaniu Scotta, który po tragicznej śmierci żony i córki pod kołami ciężarówki w Nowym Jorku przenosi się do Seattle. Wynajmuje starą pustą od lat rezydencję. Wkrótce zaczynają dziać się tam dziać niepokojące rzeczy: głośne stukanie, odkręcone krany, wybite okno ujawniające ukryty strych, pozytywka odtwarzająca melodię graną wcześniej na pianinie.

Stephen King zapomniał o jednej rzeczy: film to rzeczywiście wyjątkowy nadprzyrodzony horror, ale także znakomity thriller detektywistyczny o rzadkiej w obu gatunkach emocjonalnej głębi. Jako horror wykorzystuje upiorną atmosferę starej rezydencji, rezygnując z jumpscare’ów i gore na rzecz budowania grozy przez niepokojące momenty.

Krzysztof Walecki w recenzji pisał o nim tak: Dzieło Medaka może wydawać się jedną z tych standardowych opowieści o duchach i starych, nawiedzonych domostwach, które ogląda się już tylko dla samego klimatu. Sposób jednak, w jaki scenarzyści odkrywają kolejne warstwy tajemnicy, sprawia, że Zemście po latach, choć nawiązującej do klasyki gatunku, tak filmowej, jak i literackiej, blisko też do współczesnych horrorów.

Zwłaszcza że oglądając dziś tego klasyka, łatwo zauważyć inspiracje w późniejszych, bardziej znanych dokonaniach kina grozy. Obecni twórcy korzystają nie tylko z rozwiązań formalnych, ale zwłaszcza fabularnych – pomysł ze znalezionymi w studniach zwłokami został później wykorzystany w Kręgu, scena seansu z finału Innych jak żywo przypomina tę z filmu ze Scottem, zaś staczająca się po schodach piłeczka była widoczna niedawno w Szeptach i Obecności.