Seria sci-fi KONIEC DZIECIŃSTWA: niedoceniona adaptacja autora 2001: Odysei kosmicznej

Seria Koniec dzieciństwa z 2015 roku, będący adaptacją powieści Arthura C. Clarke’a, przeszedł niemal niezauważony mimo swojego intrygującego podejścia do tematu inwazji obcych. Produkcja zasługuje na większą popularność, szczególnie w coraz bardziej zatłoczonym kalendarzu premier science fiction, gdzie najciekawsze historie często gubią się w natłoku innych, czasem bardziej, a czasem mniej wartych uwagi.

Opracowany dla telewizji przez Matthew Grahama serial stacji Syfy odważnie odwraca typowe schematy fabularne. Ziemia zostaje zajęta przez kosmitów zwanych Overlords, którymi dowodzi tajemniczy Karellen. W przeciwieństwie do konwencjonalnych przedstawień inwazji obcych, pełnych przemocy i destrukcji, pozaziemskie istoty przybywają w pokoju i oferują ludzkości prawdziwą utopię. Wojna, głód, ubóstwo i choroby znikają z powierzchni planety. Ludzkość osiada w idealnym świecie, lecz zgodnie z odwieczną zasadą – jeśli coś wydaje się zbyt piękne, aby było prawdziwe, najprawdopodobniej takie właśnie jest.

Koniec dzieciństwa wyróżnia się raczej posępnym tonem i niszowym charakterem. Serial nie był specjalnie głośny, wymagał cierpliwości od widzów i czasu na rozwinięcie wielowątkowej historii (na Rotten Tomatoes zebrał solidne 70% pozytywnych opinii). Nie dziwi zatem, że zgubił się w tłumie produkcji z 2015 roku, ustępując miejsca takim hitom jak np. The Expanse. Wielkim plusem produkcji jest to, że ma tylko trzy odcinki i twórcom udało się zachować równowagę między opowieściami kluczowych postaci, nie przeładowując narracji, ale też nie pozostawiając jej niedopowiedzianej.

Dla miłośników science fiction szukających świeżego spojrzenia na nadużywany motyw inwazji obcych, Koniec dzieciństwa to pozycja obowiązkowa. Serial buduje napięcie poprzez utrzymywanie prawdziwych zamiarów Overlords w tajemnicy przez większość czasu ekranowego. Od pierwszego odcinka towarzyszy widzowi złowieszcze przeczucie, które nie opuszcza go aż do finałowego ujawnienia. Produkcja stawia fundamentalne pytania o przyszłość ludzkości i cenę życia w utopii, pokazując, że najlepsze science fiction to nie tylko rozrywka, ale także przestrzeń do refleksji nad kondycją człowieka.