Connect with us

Publicystyka filmowa

Kto wygra mecz? O festiwalu filmowym w Gdyni

KTO WYGRA MECZ? O FESTIWALU FILMOWYM W GDYNI to emocjonująca relacja z rywalizacji na ekranie, pełna zaskoczeń i artystycznych wyborów.

Published

on

Oh, ta Gdynia. Już nie światowo brzmiący Film Festival, a jedyny i prawdziwy Festiwal Filmowy, skupiający na sobie uwagę przez ponad tydzień. Od dwóch sezonów, pod przewodnictwem Chacińskiego, autentycznie ciekawy, niebanalny, co objawia się przede wszystkim w SELEKCJI, jakiej dokonuje się na potrzeby konkursu głównego – tvn-owski chłam stoi na uboczu, robione na jedno kopyto komromy zostają zepchnięte na margines, sromotne porażki w rodzaju „Syberiady polskiej” czy „Tajemnicy Westerplatte” są olewane, a artsy-fartsy polskich artystów nie zawsze jest słuchane z oczekiwaną przez twórców uwagą. I super, mamy dzięki temu dość wyrównany konkurs, w tym roku obsadzony bardzo mocno – aż trudno zgadnąć, co i kto może wygrać. 

Advertisement

W konkursie zabrakło miejsca dla Andrzeja Wajdy i jego „Wałęsy. Człowieka z nadziei”? Jaki był tego powód? Mogę tylko domniemywać, że fakt zasiadania w jury Janusza Głowackiego jest tylko formalnym usprawiedliwieniem. Film Wajdy mógł się bowiem okazać największym przegranym festiwalu, a co jak co, ale nasz Kinematograficzny Wieszcz Narodowy nie może być narażony na ciosy (co byłoby wskazane wszak „Wałęsa” jest dokładnie taki, jak się zapowiadał, czyli laurka i cmok w policzek).

Na polu głównej bitwy ostało się 14 obrazów, z czego część jest doskonale znana z ekranów kin. Oto moje przewidywania wobec każdego z nich – od potencjalnie najgorszego do przewidywalnie najlepszego.

Advertisement

BEJBI BLUES – fajnie napisał o tej wydmuszce Kuba Koisz, z którego zdaniem zgadzam się całkowicie: Niby dobra formuła, pomieszać to nieco z pstrokatymi kolorami, dołożyć jakiegoś Gusa Van Santa, skoczną muzę i mamy smaczną kanapkę z subwaya. Bo film Rosłaniec taki jest – wchodzi dobrze, bez popity, przez większość seansu nie nuży, a jak zaczyna, to z powodu teledyskowych scen. Pretensjonalne banialuki, które roszczą sobie prawo do bycia głosem pokolenia X, Y, Z czy innej idiotycznej etykietki. Pod względem czysto poznawczym – „Bejbi Blues” to bełkotliwa porażka. Ale ładna, skoczna, jakaś. Katarzyna Rosłaniec ma swój styl, nadje historiom charakterystyczny rytm, lecz nie wiem, czy tak dość banalna i przegięta opowiastka może zyskać jakiekolwiek uznanie.

RECENZJA

Advertisement

BILET NA KSIĘŻYC – Jacek Bromski, pan znany przede wszystkim z serii „U pana Boga za piecem”, niestety nie bawi się już w poważne kino dla prawdziwych mężczyzn (a za takie może uchodzić klasyk z lat 80., czyli jego „Zabij mnie, glino”). 1969 rok, ruch hippisowski w Polsce, Mateusz Kościukiewicz – którego nota bene bardzo lubię – wyrusza w podróż do jednostki wojskowej. A po drodze dojrzewa. Bo spotyka różnych ludzi, w tym Annę Przybylską.

DZIEWCZYNA Z SZAFY – Trochę z Jean Pierre Jeuneta, ociupina z „Rain Mana”, trochę z jankeskiego indie cinema – dwoje zbzikowanych ludzi na ścieżce prowadzącej do tak zwanego szczęścia i spełnienia. Przede wszystkim rzuca się w oczy Wojciech Mecwaldowski, nadworny idiota z kinowych rom-komów. Tutaj – wychudzony i wyciszony facet z syndromem Sawanta (czyli upośledzony, lecz jednocześnie geniusz w jakiejś dziedzinie). Czy taka zmiana zostanie zauważona przez Jury? Kto wie, ale to teoretycznie jedyna nagroda, w jaką film Bodo Koxa może celować.

Advertisement

RECENZJA

MIŁOŚĆ – nie byłem nigdy fanem Sławomira Fabickiego i pewnie nigdy nie zostanę. Egzaltowane dramaty to woda na młyn dla wszelkiej maści krytyków kina polskiego, które w manierycznych uczuciach lubi się od czasu do czasu babrać. Nie widziałem „Miłości – swoją drogą w ciągu roku już trzy filmy pod tym tytułem – i być może to głupie uprzedzenie, ale małżeńska psychodrama w sosie polskim to nie to, co zwabia do kin. A czy ma szansę u jury? Trudno powiedzieć, bo różnie film Fabickiego był oceniany, ale Julia Kijowska zawsze chwalona.

Advertisement

RECENZJA

IDA – Paweł Pawlikowski to autor przede wszystkim „Lata miłości”. Jego kolejny film, „Kobieta z 5 dzielnicy”, to już dość wymęczony dramat. A jaka będzie „Ida”? Trudno powiedzieć. Czarno biały dramat o zakonnicy „testującej” życie? To brzmi zarówno tragicznie, jak i wielce obiecująco. Czy tylko o testowanie może chodzić? Podobno nie, bo o żydowskość chodzi, PRL w tle i moralne dylematy, ech…

Advertisement

OSTATNIE PIĘTRO – przede wszystkim na uwagę zasługuje Janusz Chabior w roli głównej, który pojawia się w wielu filmach i serialach, ale zawsze gdzieś na drugim planie (w tym roku zagrał w „Drogówce” oraz w „Chce się żyć”). Zawsze jednak przyciąga uwagę nie gorzej niż pierwszoplanowe postaci. Tym razem przyszło mu grać w filmie Tadeusza Króla, autora „Zwerbowanej miłości” (uch…). Gatunek? Thriller. Zwiastun? Padaka. Podskórnie czuję, że to jeden z tych filmów, które mogą nic nie znaczyć teraz, ani w przyszłości.

W IMIĘ… – Małgośka Szumowska o prowincjonalnym księdzu, który zostaje sprowadzony na szatańskie manowce, czyli homo-miłość. Jak to Szumowska – teoretycznie jest intrygująco, niebanalnie, a w efekcie lekko kiczowato, z odpowiednim nadęciem i artystowskimi zapędami. „W imię…” oceniane jest skrajnie – dla jednych to wybitna ekranizacja wewnętrznego bólu i moralnych dylematów, dla drugich mało interesująca wydmuszka. Ja do kina pod koniec września się wybieram, choć tak naprawdę najwięcej spodziewam się po solidnym aktorstwie Andrzeja Chyry.

Advertisement

NIEULOTNE – bez fabuły, same przeżycia, tęsknoty i marzenia dwójki młodych bohaterów, Jakub Gierszał, który – zobaczycie – będzie największym polskim amantem za lat parę, znakomicie oddaje lekkość i beztroskę młodziana. Film Borcucha jest zapisem chwil – i z tego powodu jest odbierany różnie, często negatywnie. Szkoda. Bez szans na nagrody, choćby już z tego powodu, że w kinach poległ całkowicie – po co więc wciskać nagrody komuś, kto nie jest oglądany?

UNIWERSALNY ŻOŁNIERZ. Wciąż zadziwiająco solidne science fiction

UKŁAD ZAMKNIĘTY – mimo wielu fabularnych niedostatków i przegięć, mimo dość wyraźnego przechylania szali na korzyść jednej ze stron (bez słuchania tego, co ci z drugiej strony barykady mają do powiedzenia) to zdecydowanie jeden z najważniejszych polskich filmów ostatnich lat. Nośny temat, znakomite aktorstwo, naturalna empatia w stosunku do głównych bohaterów – Ryszard Bugajski stworzył kawał dobrego dramatu, który obawiam się, że zostanie zignorowany. Może oprócz Gajosa, który oczywiście zasługuje na wszelkie nagrody za drugi plan.

Advertisement

 RECENZJA

IMAGINE – świetny film Andrzeja Jakimowskiego („Zmruż oczy”). Zrobiony bez kompleksów: z angielskimi aktorami w rolach głównych, na portugalskiej prowincji, o niewidomych bez współczucia i szczucia tragedią. Ma w sobie trochę „Stowarzyszenia umarłych poetów”, odrobinę radości „Zapachu kobiety”. Bardzo dobra realizacja – szczególnie uwypuklona została rola dźwięku, który doskonale współgra ze światem niewidomych. Naprawdę dobre, pozytywne kino.

Advertisement

PŁYNĄCE WIEŻOWCE – kolejny coming out w polskim kinie. O samcu alfa, który odkrywa swą homo-naturę. Podobnie jak „W imię…” chodzi o niewygodne uczucie, chaos w głowie, mniej jaskrawość ostracyzmu społecznego i bicie w homofobię. I dobrze. Pierwszy film Tomasza Wasilewskiego, „W sypialni”, był dość usypiającym dramatem, do którego naprawdę trzeba było mieć cierpliwość i to pomimo mistrzostwa audiowizualnego. „Płynące wieżowce” zapowiadają się zdecydowanie lepiej, ciekawiej i mogą być czarnym koniem festiwalu.

DROGÓWKA – wielki hit kinowy, znakomity film, ale jednocześnie chyba najsłabsze dzieło Wojciecha Smarzowskiego. Jak w soczewce w „Drogówce” skupiają się wszystkie problemy, choroby i dolegliwości policji – to potężny cios w nos dla polskich glin. Być może oddający prawdę, ale jednocześnie za dużo złego w jednym czasie i miejscu. Niemniej, to absolutnie mistrzostwo Smarzowskiego, który spiął w jedno: intrygujący scenariusz, genialne aktorstwo, pomysłowe zdjęcia. Film, który pozostaje w głowie na dłużej – przy okazji drażni, zaskakuje.

Advertisement

 RECENZJA

ZIEMIA ŻYWYCH TRUPÓW. George A. Romero kolejny raz opowiada o świecie opanowanym przez zombie

PAPUSZA – czerń i biel, poezja, muzyka, Cyganie. Krzysztof Krauze i Joanna Kos-Krauze powracają do kina w wielkim stylu – przynajmniej takie mogę mieć nadzieje po zobaczeniu fragmentów w quasi-trailerze. Kluczowe jest nadanie odpowiedniego rytmu tej historii, zobrazowanie jej poezją. Ale jednocześnie mam nadzieję, że nie będzie to wiwisekcja uczuć poetki Papuszy na modłę „Wojaczka” – wyklętej artystce towarzyszyło przecież tak niezwykłe tło, a jej losy bez problemu dostarczają odpowiedniej ilości materiału na arcyciekawą fabułę. Małżeństwo Krauze może wygrać wiele.

Advertisement

 ORE ORE SZA BA DABA DA AMORE

CHCE SIĘ ŻYĆ – film, który wygrał (!) międzynarodowy festiwal w Montrealu, zgarniając nagrodę Jury i publiczności. Nie jest to oczywiście Cannes ani Berlinale, ale 36 lat tradycji to nie przelewki. Maciej Pieprzyca zaserwował coś, co jest bardzo blisko granicy, za którą czai się niezdrowa pretensjonalność i igranie na tanich emocjach: otóż pokazuje życie niepełnosprawnego Mateusza (w tej roli Dawid Ogrodnik, Rahim z „Jesteś Bogiem”), chłopaka, który jest w pełni sprawny intelektualnie, ale równocześnie jest „rośliną”. Mimo przeciwności losu podejmuje walkę o godność. Brzmi tanio? Podobno takie nie jest, co jest zasługą odejścia od współczucia (ufff…) i znakomitych aktorów w rolach głównych: Ogrodnik zapowiadał się świetnie i podobno potwierdza klasę. Ale mamy jeszcze Arkadiusza Jakubika i Dorotę Kolak – dwoje docenianych, świetnych aktorów.

Advertisement

[polldaddy poll=7383886]

Advertisement

Celuloidowy fetyszysta niegardzący żadnym rodzajem kina. Nie ogląda wszystkiego, bo to nie ma sensu, tylko ogląda to, co może mieć sens.

Advertisement
Kliknij, żeby skomentować

Zostaw odpowiedź

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *