Recenzje
IGRZYSKA ŚMIERCI: WSCHÓD SŁOŃCA W DNIU DOŻYNEK. Haymitch – bohater do samego końca
Młody Haymitch Abernathy trafia na arenę 50. Igrzysk, gdzie bajkowe piękno skrywa śmiertelne pułapki. Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek.
Na temat Igrzysk Śmierci mogłabym rozwodzić się w nieskończoność. Dla wielu miłośników dystopijnych historii to właśnie seria Suzanne Collins stała się początkiem czytelniczej przygody i przepustką do świata mrocznych wizji przyszłości. Nie wiemy, czy rzeczywistość Katniss jest naszym odległym jutrem, czy może alternatywną wersją przeszłości. I chyba właśnie w tym tkwi siła tej opowieści. Jej uniwersalność. Historia o buncie, odwadze i sprzeciwie wobec okrutnej dyktatury, która mimo upływu lat nie traci na aktualności. Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek.
Po oryginalnej trylogii, w której poznajemy Katniss Everdeen podczas 74. i 75. Igrzysk Głodowych, Suzanne Collins zabrała nas w przeszłość. W Balladzie ptaków i węży poznaliśmy młodego Coriolanusa Snowa, jeszcze zanim stał się bezwzględnym prezydentem Panem. Towarzyszyliśmy mu podczas 10. Igrzysk Głodowych, gdy jako mentor opiekował się Lucy Gray Baird, trybutką z Dystryktu 12.

Teraz ponownie cofamy się w czasie. Wschód słońca w dniu dożynek przenosi nas do 50. Igrzysk Głodowych, w których jako trybut zostaje wybrany Haymitch Abernathy. Chłopak, którego później poznamy jako zgorzkniałego mentora Katniss i Peety. Tym razem mamy jednak okazję zobaczyć, kim był, zanim Kapitol odebrał mu tak wiele. I oto przed nami 50. Igrzyska Głodowe.
Soczyste kolory kwiatów i zieleni, urocze stworzenia, krystalicznie czyste strumyki. Arena wygląda niemal jak wyjęta z bajkowej krainy. Trudno o bardziej przewrotny kontrast dla wydarzeń, które mają się na niej rozegrać. Piękno jest zwodnicze, nie można mu ufać. Szczególnie jeśli za jego stworzeniem stoi wizja prezydenta Snowa.

Twórcy filmu świetnie poradzili sobie z przeniesieniem książkowych opisów na ekran. Malownicze krajobrazy zachwycają, ale jednocześnie budzą niepokój. Bo w świecie Panem nawet najpiękniejsze miejsce może skrywać samo zło.
Joseph Zada, wcielający się w Haymitcha Abernathy’ego, kradnie uwagę już od pierwszych chwil filmu. Jego interpretacja młodego bohatera doskonale oddaje charakter postaci, którą znamy z oryginalnej trylogii, a jednocześnie pozwala dostrzec człowieka stojącego za późniejszym cynizmem i zgorzknieniem. Przyznaję, że początkowo miałam pewne wątpliwości dotyczące obsady. Aktora znałam dotąd jedynie z kilku ekranowych występów i nie byłam przekonana, czy udźwignie tak charakterystyczną rolę. Dziś nie wyobrażam sobie jednak innego Haymitcha. A to mówi naprawdę wiele.

Sama obsada od pierwszych ogłoszeń robiła wrażenie. Maya Hawke, Elle Fanning, Glenn Close, Jesse Plemons, Ralph Fiennes, a także dobrze znane twarze, które przypominają nam o kolejnych rozdziałach historii Panem. Dopiero jednak zobaczenie ich na ekranie pozwala w pełni docenić, jak wiele wnoszą do opowieści.
Największą siłą filmu jest jednak napięcie. Nie znika nawet na chwilę. Przez cały seans towarzyszy nam niepokój, a kolejne wydarzenia sprawiają, że trudno naprawdę odetchnąć. Twórcy umiejętnie budują atmosferę zagrożenia, nie pozwalając widzowi zapomnieć, że niezależnie od piękna otaczającego bohaterów, znajdują się oni w samym środku bezwzględnego widowiska.

Pod tym względem Wschód słońca w dniu dożynek wypada dla mnie mocniej niż Ballada ptaków i węży. Opowieść o 50. Igrzyskach Głodowych to historia bólu, cierpienia, ale też miłości i ognistej mocy rebelii. Haymitch Abernathy przeszedł wiele. Mimo ogromu cierpienia nie poddał się i przyczynił do zmian, które odmieniły oblicze świata. Jest prawdziwym bohaterem do samego końca, nawet jeśli sam w to nie wierzy. Dlatego my musimy to zrobić w jego imieniu.

