Najlepsze FILMY ROKU według redakcji Film.org.pl. ZŁOTE KRABY 2019

Mieliście już okazję zapoznać się z wynikami Złotych Krabów 2019 w kategoriach aktorskich i technicznych. Teraz przyszła pora na to, na co czekacie najbardziej – ranking najlepszych filmów ubiegłego roku według naszej redakcji. Głosowanie było tajne i sprawiedliwe, każdy członek Film.org.pl mógł przyznać punkty swoim ulubionym produkcjom. Co wyszło po ich zsumowaniu? Zapraszamy do zapoznania się z wynikami.

Co myślicie o naszym wyborze? Pasuje wam pierwsze miejsce? Jakie tytuły pominęliśmy? Dajcie znać w komentarzach!

10. To my

Jordan Peele to zdecydowanie jedno z najgorętszych nazwisk współczesnego świata kina. Po znakomitym debiucie w postaci głośnego Uciekaj! wszystkie oczy zwróciły się w jego kierunku, niecierpliwie czekając na jego następny ruch. Peele powrócił w 2019 roku z kolejnym autorskim horrorem. Na gruncie formalnym To my można porównać do tego, co Quentin Tarantino zrobił z kinem w pierwszej połowie lat 90.: Peele bierze doskonale znane elementy gatunkowych puzzli i układa z nich w kinofilski, zabawny, pełen szacunku, postmodernistyczny obraz.

Ma przy tym do opowiedzenia niezwykle angażującą i fascynującą historię o klasizmie i ciągłych próbach awansu społecznego. Dodajmy do tego fenomenalną Lupitę Nyong’o w najlepszej kobiecej kreacji roku i znakomitą ścieżkę dźwiękową, a dostaniemy coś naprawdę wyjątkowego. [Filip Pęziński] [RECENZJA]

9. Kafarnaum

Nadine Labaki cierpliwie wysłuchuje każdego ze swoich bohaterów. Nie staje jednak murem po żadnej ze stron. Może tylko na chwilę, symbolicznie wcielając się w postać obrończyni Zaina na sądowej sali rozpraw. Zadaniem kobiety było naświetlić problemy swojego kraju – reżyserka dokonała tego, odznaczając się przy tym szczególną odwagą i humanitaryzmem. Funduje nam szczere łzy wzruszenia, szczególnie wtedy, gdy przez historię momentami przebija trochę ciepła, humoru, a co najważniejsze – nadziei. Libanka stworzyła wizualnie piękne, dopracowane i przejmujące kino, które przypomina jego najważniejszą misję: uświadamiać.

Obudzić widza, sprawić, by stał się integralną częścią opowieści. To jest wyczyn, który zasługuje na najwyższe nagrody. [Maja Budka] [RECENZJA]

8. Złodziejaszki

Hirokazu Koreeda jest u szczytu swojej kariery. W ciągu ostatniej dekady nakręcił aż siedem filmów, z czego niemal wszystkie były co najmniej bardzo dobre, zdobył Złotą Palmę na festiwalu w Cannes i stworzył swój debiut poza Japonią, Prawdę, który trafi do polskich kin już w marcu. Złodziejaszki zaś to jak dotąd chyba jego opus magnum. Japoński reżyser doprowadził tu do perfekcji wszystkie zabiegi, którymi zwykł się posługiwać, zarówno tematyczne, jak i formalne. Znów z ogromną wrażliwością i uważnym, niespiesznym spojrzeniem pokazuje, że rodzina jest kategorią płynną i nie zawsze tworzą ją ci, z którymi łączą nas więzy krwi.

Koreeda stworzył tu całą familię charakterystycznych bohaterów, jak zwykle sympatycznych, lecz niejednoznacznych. To bodaj największa siła całej filmografii Japończyka: opowiada o trudach życia codziennego, wielkich dramatach i małych radościach i wszystko to pokazuje w niezwykle kontemplacyjny, wyciszony sposób pełen autentycznego ciepła, pozwalając widzowi cieszyć się drobiazgami, ulotnymi chwilami oraz postaciami z krwi i kości. Złodziejaszki to Koreeda w najlepszym, najdojrzalszym wydaniu. [Dawid Konieczka] [RECENZJA]

7. Dom, który zbudował Jack

Dom, który zbudował Jack jest bardzo emblematycznym filmem dla Larsa von Triera. Formalnie wieloma partiami powracamy do surowego stylu Dogmy, kiedy indziej Duńczyk sięga po barokową, bogatą inscenizację i wizualne atrakcje obecne w późniejszych jego produkcjach. Przez Dom, który zbudował Jack przewija się wiele wątków dręczących von Triera od lat: odkupienie, moralność, przemoc, etyczne zobowiązania artysty, społeczne i indywidualne sumienie lub jego brak. Krótko mówiąc: twórczość von Triera w pigułce. To pozycja doskonała jednocześnie na podsumowanie dorobku twórcy Przełamując fale, ale także do rozpoczęcia poznawania filmografii reżysera. [Maciej Niedźwiedzki] [RECENZJA]

6. Historia małżeńska

Zbierając materiały do scenariusza Historii małżeńskiej, Noah Baumbach czerpał nie tylko z własnych doświadczeń (bolesnego rozpadu małżeństwa z Jennifer Jason Leigh), ale również z przeżyć znajomych.

Jak opisuje w wywiadzie dla „Kina”: „Pytałem mnóstwo różnych ludzi, czym dla nich jest małżeństwo, rozwód i związek. Niektórzy doświadczyli rozstania, inni dalej byli w związku. Chciałem wiedzieć, jak patrzą na to kobiety, a jak mężczyźni”. W efekcie autor Frances Ha stworzył film wyjątkowy – zniuansowany, angażujący emocjonalnie, a przy tym sprawiedliwy wobec obu stron konfliktu. Do sukcesu znacznie przyczynili się również odtwórcy głównych ról – Scarlett Johansson oraz Adam Driver, którzy w Historii małżeńskiej stworzyli bodajże najlepsze kreacje swoich karier. [Jan Brzozowski] [RECENZJA]

5. Lighthouse

Mówi się, że drugi film jest zawsze trudniejszy od debiutu. Robert Eggers dał sobie z tym jednak radę i po świetnej Czarownicy: Bajce ludowej z Nowej Anglii (2015) wrócił z jeszcze lepszym Lighthouse, kolejnym horrorem, w którym najstraszniejsze jest to, co siedzi w nas samych i nie przybiera postaci żadnego straszydła ganiającego po ciemnych korytarzach.

Lighthouse oszałamia atmosferą nieustannej niepewności i niebezpieczeństwa czyhającego nie za rogiem, lecz w głowie. Dopieszczony audiowizualnie obraz nawiązuje między innymi do ekspresjonizmu i Bergmana, porusza kulturowe tropy w postaci psychoanalizy i mitologii oraz wątki szaleństwa, samotności i odpowiedzialności. Eggers stworzył film wymagający, wieloznaczny, naturalistyczny i artystycznie przepiękny. I jeszcze te role Pattinsona i Dafoe! Obaj panowie zaprezentowali się tu pierwszorzędnie i brak nominacji do Oscarów dla obu, spodziewany niestety, będzie co najmniej skandaliczny. [Dawid Konieczka] [RECENZJA]

4. Pewnego razu… w Hollywood

To być może najbardziej niekonwencjonalny film Quentina Tarantino i pozycja nie dla każdego, ale mnie Pewnego razu… w Hollywood urzekło swoimi postaciami i porwało niesamowitym obrazem dawnego Hollywood. To fantastyczna opowieść o pewnej epoce i charakterystycznym świecie, w którym bohaterowie reprezentują różne drogi hollywoodzkiej kariery.

Kontrast między perypetiami Ricka Daltona a sielankowym życiem Sharon Tate ma jeszcze mocniejszy wydźwięk przy kolejnych seansach, a niejednoznaczny charakter Cliffa zastanawia do samego końca. Niewiele filmów ma tak bogaty drugi plan jak Pewnego razu…, a doskonały dobór muzyki nie powinien zaskoczyć nikogo zaznajomionego z filmografią reżysera. Nie brakuje tu też pamiętnych momentów: od pełnej grozy konfrontacji na ranczu, przez wybitnie zagrany komediodramat w przyczepie wściekłego na siebie Ricka, aż po groteskową finalną rzeź – cały film to wspaniała mieszanka doskonałej obsady, talentu Tarantino i kapitalnej oprawy audiowizualnej.

I czy tylko ja marzę o rzeczywistości, w której można obejrzeć Bounty Law i spaghetti westerny z Rickiem „Leo” Daltonem? [Mikołaj Lewalski] [RECENZJA]

3. Faworyta

Czy kostiumowy dramat, którego głównym tematem są obyczajowe i polityczne przepychanki na dworze angielskiej królowej, może stać się punktem wyjścia dla elektryzującej groteski, przetwarzającej problematykę władzy w na wpół surrealistyczną wizję, łączącą absurd, ironię i emocjonalne napięcie? Tak, jeśli za kamerą stoi Yorgos Lanthimos.

Faworyta jest jak sam dwór – dystyngowana i wysmakowana z wierzchu, podczas gdy pod elegancką powłoką rozgrywają się brutalne przepychanki, kwitną namiętności i dokonuje moralny rozkład rozsadzający wszystko od wewnątrz. Dzieło Lanthimosa to znakomicie rozpisana i wyreżyserowana tragikomedia o hierarchii, manipulacji i zdradliwych ścieżkach politycznego pragmatyzmu. Przede wszystkim jednak jest to koncert aktorskiego tria Olivii Colman, Emmy Stone i Rachel Weisz, które wspólnie tworzą brawurowy pierwszy plan tej opowieści, ucieleśniając zarówno jej kaliber, jak i groteskowość dworskiej gry. [Tomasz Raczkowski] [RECENZJA]

2. Joker

Projekt, który chyba niemal każdy spisywał na straty – bo oto w dobie kolejnych porażek ekranizacji komiksów DC Comics i okropnej interpretacji postaci Jokera w wykonaniu Jareda Leto ktoś chciał opowiedzieć origin story tej postaci – okazał się czarnym koniem zeszłorocznych wyścigów po serca i pieniądze widzów na całym świecie.

Todd Phillips, reżyser i scenarzysta produkcji, nie tylko zupełnie niespodziewanie pokazał swój obraz na festiwalu w Wenecji, ale też wrócił z niego z główną nagrodą. Po drodze wywrócił do góry nogami światowy box office, a o jego filmie z pewnością będzie jeszcze głośno w okolicach gal rozdania Złotych Globów i Oscarów. Na szczęście jest to sukces w pełni zasłużony, bo Joker to prawdziwa uczta kinomana. Film, w którym bardzo dobra, poruszająca i aktualna – nawet jeśli oparta na przetartych schematach – historia spotyka się z robiącą piorunujące wrażenie realizacją i prawdziwym pokazem kunsztu aktorskiego Joaquina Phoenixa. [Filip Pęziński] [RECENZJA]

1. Parasite

Fantastyczne rozgrywanie gatunkowych chwytów, fascynująca kolejnymi zwrotami i odsłanianiem kolejnych kontekstów narracja, a do tego wyraziste ostrze krytyczne, bezlitośnie tnące społeczną panoramę współczesnej metropolii i jej mieszkańców. Parasite intryguje, uwodzi wysublimowanymi kompozycjami formalnymi, plącze perspektywy i nawarstwia etyczną ambiwalencję – ani na chwilę nie przestając przy tym być błyskotliwie zrealizowaną filmową rozrywką na najwyższym poziomie.

W koreańskim filmie znajdziemy elementy dramatu społecznego, czarnej komedii, metaforycznej przypowieści, przewrotnego thrillera oraz horroru, przy czym każdy z elementów tej gatunkowej polifonii okazuje się precyzyjnie przemyślany i domknięty. Przejścia pomiędzy konwencjami dokonują się niemal niezauważalnie, tworząc niezwykłą filmową mozaikę, którą smakować można z równą satysfakcją wiele razy. [Tomasz Raczkowski] [RECENZJA]

Było blisko, ale do dziesiątki nie załapały się:

11. Portret kobiety w ogniu

12. Irlandczyk

13. Vice

14.

Advertisement

 Avengers: Koniec gry

15. (ex aequo) Green Book

15. (ex aequo) Ad Astra

17. Midsommar.

W biały dzień

18. Boże Ciało

19. Ból i blask

20. Wysoka dziewczyna

SPRAWDŹCIE TEŻ, KTO WYGRAŁ W KATEGORIACH AKTORSKICH, TECHNICZNYCH ORAZ 'NAJLEPSZY SERIAL’