Recenzje
Z PIEKŁA RODEM. Niesłusznie zapomniany gotycki THRILLER o Kubie Rozpruwczu
Londyn 1888 roku tonie w błocie i mroku, a inspektor szuka Kuby Rozpruwacza w opiumowych wizjach. Johnny Depp w gotyckim śledztwie. Z piekła rodem.
Filmów o legendarnym zbrodniarzu Kubie Rozpruwaczu było już co niemiara. Praktycznie co kilka lat pojawia się nowy film, który nie wnosi praktycznie nic nowego do tej znanej historii krwawych mordów dokonywanych pod koniec XIX wieku w Londynie, których ofiarami padło kilka prostytutek. Podobnie wygląda sytuacja z najnowszym filmie traktującym o tajemniczym i nigdy nie poznanym mordercy – Z piekła rodem.
Początek filmu zapowiada się nieźle – mamy tajemnicze zabójstwo, mordercę kryjącego się w mroku i niekonwencjonalnie działającego (jak na tamte lata) inspektora londyńskiej policji. To wszystko pokazane na tle mrocznego, brudnego i naprawdę nieprzyjemnego Londynu z przełomu wieków. Niestety – im dalej w las tym więcej drzew.

Głównym problemem Z piekła rodem i najpoważniejszym zarzutem jaki można postawić temu filmowi jest pewnego rodzaju niespójność w warstwie fabularnej. O ile początkowo film zdaje się być tylko i wyłącznie klasycznym thrillerem kostiumowym (makabrycznym miejscami bo makabrycznym, ale jednak thrillerem) to z czasem zaczynają w fabule filmu pojawiać się nowe wątki, psujące obraz całości.
Mamy więc tu bardzo silnie zarysowany wątek melodramatyczny, mamy wplecioną historię o masonach, trochę elementów nadprzyrodzonych, mamy nawet wątek jako żywo przeniesiony z Archiwum X – spisek tajemniczej organizacji rządowej, chroniącej wielką tajemnicę, której ujawnienie może zniszczyć Imperium Brytyjskie. Całe szczęście, że zabrakło kosmitów, ale wówczas mielibyśmy do czynienia z niezamierzoną autoparodią. To wszystko razem wzięte nie za bardzo pasuje do siebie i psuje film.

Szczególnie ten eklektyzm gatunkowy widoczny jest w postaci głównego bohatera, inspektora Abberline. Jest to bowiem postać pozornie klasyczna – dociekliwy fachowiec, bardzo bystry i spostrzegawczy. Z drugiej strony w swoim śledztwie kieruje się w dużej mierze swoimi narkotycznymi wizjami (inspektor lubi popalać sobie opium w wolnych chwilach), w których widzi zbrodnie popełnione, a nawet te, które dopiero się wydarzą.
Trudno jest mi zrozumieć, czym kierowali się scenarzyści tworząc takiego właśnie głównego bohatera i mieszając tak różne wątki w filmie bądź co bądź kostiumowym? Pytanie takie jest szczególnie istotne, gdyż Z piekła rodem swoim charakterem nie zalicza się raczej do tzw. kina postmodernistycznego, gdzie łączenie gatunków filmowych jest na porządku dziennym. Nie – tutaj są to tylko w sumie drobne wtręty, które nie stają się właściwe dominującymi elementami filmu, a swoistymi ozdobnikami. Sęk w tym, że te ozdobniki psują film, zamiast go wzbogacać.

Cieszy w tej sytuacji fakt, że mimo tego iż film traktuje o dość krwawych i drastycznych wydarzeniach (zwłoki kobiet były okaleczane), to jednak twórcy oszczędzili nam krwawej jatki, jaką zazwyczaj się serwuje w tego typu kinach. Owszem – krew się leje, ale w rozsądnych ilościach. Dużymi plusami filmu są niewątpliwie jego scenografia i kostiumy.
Nie wiem czy kiedykolwiek mogliśmy oglądać na ekranie tak realistycznie wyglądający Londyn – z mrocznymi, mokrymi i brudnymi zaułkami, który niemal czuć smrodem rynsztoków i końskich odchodów. Całość dopełniają kostiumy, które szczególnie w przypadku londyńskiej biedoty prezentują się okazale zaniedbane i zwyczajnie brudne. Wspaniale to kontrastuje z wyszukanymi i eleganckimi wnętrzami i strojami arystokracji, która przewija się co jakiś czas przez ekran.

Z piekła rodem może poszczycić się niezłym aktorstwem. Bardzo dobrze wypadł w tym filmie Johny Deep, którego Abberline pogrąża się w narkomanii i zapomnieniu. Widać wyraźnie, że to człowiek samotny i cierpiący, który po stracie żony ucieka przed życiem i samym sobą. Doskonałą kreację stworzyli też Robbie Coltrane jako podwładny Abberline’a i Ian Holm, grający królewskiego lekarza. Nie są to może jakieś wybitne role, ale niewątpliwie obaj aktorzy pokazują jak powinno wyglądać solidne rzemiosło aktorskie.
Na koniec chciałbym napisać parę słów o tym co najlepsze w tym filmie – czyli o zakończeniu. Pomijam tutaj dość naciągane i miejscami zwyczajnie głupie wyjaśnienie całej sprawy. Bardzo interesujące jest natomiast los trzech głównych postaci tego filmu – inspektora, kobiety którą pokochał i samego Rozpruwacza. I tym razem widz może zostać zaskoczonym, gdyż mimo niby klasycznego zakończenia, gdzie zło zostaje ukarane a dobro nagrodzone, film kończy się bez happy endu. Wprost przeciwnie – zakończenie jest bardzo smutne, ale jednak daje jakąś nadzieję, że wszyscy bohaterowie filmu doznają pewnego rodzaju odkupienia. Być może ponoszą klęskę, ale jednak umykają swoim koszmarom.

Z piekła rodem to mimo wszystko niezły film, który może się podobać, ale jest to jednocześnie film straconej szansy. Gdyby tak odjąć niektóre wątki, skupić się na pojedynku inspektora z mordercą, być może otrzymalibyśmy wspaniały film.
A tak – jest nieźle, ale to za mało.

