TE OSTATNIE GODZINY. Apokaliptyczne SCI-FI z antypodów

Te ostatnie godziny Zaka Hilditcha z 2013 roku łączą science fiction z akcją, kinem drogi oraz melodramatem w ramach schematycznego scenariusza.

Olbrzymia asteroida uderza w północne obszary Oceanu Atlantyckiego, wywołując globalną burzę ogniową, która niszczy wszystko na swojej drodze. Za dwanaście godzin żywioł dotrze do Australii, gdzie – na wieść o katastrofie – społeczny ład uległ już całkowitemu rozpadowi (uliczne zamieszki, morderstwa, masowe samobójstwa itd.). Po kłótni z ukochaną młody chłopak imieniem James rusza w miasto, by dotrzeć na wielką dekadencką imprezę z okazji końca świata. Po drodze przypadkowo ratuje życie Rose, dwunastoletniej dziewczynki, która szuka swojego ojca. Choć niechętnie, James postanawia jej w tym pomóc.

Australijski reżyser i scenarzysta Zak Hilditch jest autorem m.in. Wyspy umarłych (2024) i jednej z najwyżej cenionych ekranizacji literatury Stephena Kinga, czyli 1922 (2017). Wydaje się, że drzwi do międzynarodowej kariery otworzyły mu właśnie Te ostatnie godziny – film wyświetlano podczas festiwalu w Cannes w 2014 roku (w ramach niezależnej sekcji Director’s Fortnight), a swego czasu spekulowało się nawet na temat amerykańskiego remake’u wyprodukowanego przez Luca Bessona (jak dotąd nic z tych planów nie wyszło). A przecież utwór ten nie był ani kasowym przebojem, ani faworytem pośród krytyków.

O końcu świata można rozprawiać na rozmaite sposoby: stworzyć pełne rozmachu rozrywkowe widowiska, tak jak Michael Bay w Armageddonie (1998) i Mimi Leder w Dniu zagłady (1998); postawić na nastrój bardziej kameralny i psychologię postaci, tak jak zrobili to Don McKellar w Ostatniej nocy (1998) i Lars von Trier w Melancholii (2011); wtłoczyć apokalipsę w komiczne ramy – czy to farsy w duchu To już jest koniec (2013) Setha Rogena, czy komedii romantycznej pokroju Przyjaciela do końca świata (2012) Lorene Scafario. Hilditch z kolei połączył apokaliptyczne science fiction z akcją, kinem drogi oraz melodramatem.

Oś filmu stanowi relacja porywczego Jamesa i niewinnej Rose, a także przemiana, jaka zachodzi w mężczyźnie zmuszonym do opieki nad dziewczynką. W swojej wymowie Te ostatnie godziny są bliskie filozofii egzystencjalizmu: jedyne, co pozostaje w świecie pozbawionym sensu i ogarniętym chaosem – w obliczu nadchodzącej zagłady – to nadać sens własnym czynom. To jednak tylko nieśmiała (nad)interpretacja niżej podpisanego, ponieważ film trwa zbyt krótko (niewiele ponad 80 minut), żeby głębiej wniknąć w tego rodzaju problematykę, zaś w finale do głosu dochodzi naiwny sentymentalizm i nadęty patos.

Bodaj największym problemem filmu Hilditcha jest schematyczność: choć zaprezentowana przezeń wizja społecznego zamętu jest należycie sugestywna (nawet jeśli widzieliśmy to już tysiące razy w znacznie lepszym wydaniu, patrz: Droga [2011] Johna Hillcoata), to zaludniające ten świat postacie są wycięte z szablonu: James to trawiony wewnętrznymi demonami twardziel o złotym sercu, który zmienia się pod wpływem Rose, znacznie dojrzalszego od niego dziecka – i taki rozwój wypadków jest oczywisty już od pierwszego spotkania tej dwójki. A to pozbawia Te ostatnie godziny zarówno napięcia, jak i oryginalności.