Recenzje
SPIDERMAN. Wielka moc i wielka odpowiedzialność
Ugryziony przez radioaktywnego pająka Peter Parker uczy się panować nad nowymi mocami, a Nowy Jork raz go kocha, raz chce go aresztować. Spiderman.
„Z wielką siłą wiąże się wielka odpowiedzialność”
– czyli odkrywanie Ameryki

Film który zarobił przez pierwsze 3 dni wyświetlania (tak zwane Otwarcie) w Stanach Zjednoczonych 114 Mln dolarów powinien spełniać przynajmniej pewne wymogi. Wiem, że nie powinno się wymagać od komiksowej konwencji jakiejkolwiek większej głębi psychologicznej postaci, czy artystycznych ambicji w przedstawianiu akcji. Jednak film Sama Raimi razi prostotą wykonania, sztywnością dialogów i sztucznością efektów specjalnych.
Największym jednak grzechem Spidermana jest utrata szansy na stworzenie filmu przynajmniej zbliżonego wielkością do doskonałego Batmana Tima Burtona czy klasycznego już Supermana Richarda Donnera. Spiderman Raimi’ego jest dobry, naprawdę ciekawy i przejmujący… jedynie w pewnej części. Ta część to pierwsza połowa filmu, gdy Peter Parker (nawet niezły Tobey MaGuire) zostaje ugryziony przez radioaktywnego pająka i przechodzi stopniową przemianę, zapoznając się z nowymi umiejętnościami i ucząc się korzystać z otrzymanego daru.

Do połowy jest więc nieźle, jednak gdy tylko na ekranie pojawia się Mary Jane (Kirsten Dunst) i zaczyna rozmawiać z Peterem – robi się po prostu nudno; dialogi są proste, pozbawione głębi i jakiegokolwiek iskrzenia między postaciami. Ciężko powiedzieć co Peter (Spider) tak naprawdę widzi w niezbyt ładnej i prowadzącej się niezbyt dobrze Mary Jane. Tyle o stronie dialogowej, bo o tekstach w stylu „Ratuj ich Spidermanie” czy „Kto zaczyna ze Spidermanem zaczyna z każdym z nas”
(czyżby ten tekst zastąpić miał standardowe powiewanie amerykańskiej flagi?)
nie warto nawet wspominać, gdyż napisane zostały przez autora scenariusza chyba tak szybko, że sam nie zdążył zauważyć jak bardzo zahaczają o kicz.
Przejdźmy teraz do warstwy wizualno / emocjonalno / rozrywkowej, czyli do akcji właściwej, jaką są walki Spidermana ze śmiertelnymi wrogami.

I doszliśmy do sedna sprawy; to właśnie czarny charakter jest największym minusem Spidermana.
Oto na filmowej arenie pojawia się Zielony Goblin

(zwróćcie uwagę na scenę w domu Petera, gdy Ciocia May prosi wujka Bena o podanie ZIELONEGO talerza – swoista zapowiedź nadchodzącego zła) – czyli druga osobowość Normana Osborna (Willem Dafoe zdecydowanie przerysował swoją rolę) którego celem życiowym staje się nagle zabicie Człowieka pająka i którego kostium to największa pomyłka jaka mogła przydarzyć się adaptacji komiksu.
Zielony Goblin lata na dziwnej desce odrzutowej, prowadzi potyczki ze Spidermanem, odlatuje, wraca i tak w kółko – dramaturgii jednak na próżno w tym wszystkim szukać. Nie jest to nawet namiastka demoniczności i szaleństwa (wręcz obłędu), jakie prezentował Jack Nicholson jako Joker w Batmanie.

W Spidermanie wszystko jest sztuczne i zrobione na szybko, całość jest pusta w środku, a widza próbuje omotać i oszukać kolorowa i pozornie piękna zasłona uszyta z obrazu i dźwięku. Człowieka pająka nie są w stanie uratować nawet efekty specjalne; Bohater w wielu scenach wygląda jak komputerowo animowana kukła – lekka i nienaturalna – co wygląda na zwykłą niedoróbkę. Chwilami film ociera się o kino klasy „B”, pozbawione głębi, proste i naciągane, a co najsmutniejsze – nudzące i żenujące.
Postacie w Spidermanie pochodzą z komiksu, ale to nie usprawiedliwia tego, że są papierowe na ekranie. Nawet nowojorczycy są jacyś dziwni, lub dokładniej mówiąc niezdecydowani. Gdy Spiderman zaczyna im pomagać – kochają go. Za jakiś czas nowojorczycy domagają się aresztowania człowieka pająka, by po chwili znów go kochać, po tym, jak uratował kogoś z pożaru… dziwni Ci Amerykanie.

Idąc do kina myślałem, że moją reakcją na film będzie WOW!!!
Niestety, było tylko wow – co oznacza film pod każdym względem przeciętny, jedynie fajny, bo nawet nie dobry.
Z wielkim sukcesem filmu, wiąże się wielka odpowiedzialność za widza – a na tej płaszczyźnie Spiderman zupełnie się nie sprawdza.
Widać, że to jedynie Amerykanie stęsknieni za superbohaterami pokochali pająka całym sercem, wszak terenem jego działania jest Nowy Jork, a celem eliminacja złych ludzi. Stąd też wynika ogromny sukces kasowy filmu w USA – i mimo niewątpliwych wad (które wymieniłem powyżej) teraz Spiderman leci już siłą rozpędu przez światowe kina i nic go nie zatrzyma. Dopiero historia go oceni… oceni bardzo nisko.

CIEKAWOSTKI
Można się w Spidermanie doszukać kilku odwołań do innych filmów.
Pierwszym takim zabiegiem jest scena w autobusie szkolnym, gdy nikt nie chce, aby Parker usiadł obok niego – wtedy staje nam przed oczami wręcz identyczna scena z Forresta Gumpa 😉

Wielka uliczna parada z dmuchanymi, unoszącymi się w powietrzu zwierzakami musi się skojarzyć z pierwszą częścią Batmana i wielką uliczną impreza zorganizowaną przez Jokera. Odwołaniem, lub tez może zapożyczeniem z Batman Forever jest finał Spidermana – ale tego nie będę zdradzał. Ostatnim smaczkiem jest scena, w której Peter Parker biegnąc rozpina koszulę, pod którą ukazuje się strój Spidermana – identycznie przebierał się Clark Kent w Supermanie Richarda Donnera 😉

