Recenzje
LILO I STICH. Kosmiczny rozrabiaka w rytmie Elvisa
Kosmiczny rozrabiaka ucieka przed pościgiem na Hawaje i trafia pod opiekę małej Lilo. Humor rozbawi nawet dorosłych, a Elvis nadaje rytm. Lilo i Stich.
Serial przyrodniczy o tym, jakie tajemnice kryją w sobie misie koala.
Ostatnio większość animowanych bajek dla dzieci została robiona wyłącznie przy użyciu animacji komputerowej. Tym razem stało się jednak inaczej – reżyser Lilo i Sticha poszedł inną drogą. W istocie otrzymaliśmy typową, dwuwymiarową dysney`owską bajeczkę… Czy jednak jest ona aż tak typowa… Przed obejrzeniem można być przekonanym, że wytwórnia Walta Disney’a uraczyła nas, a przede wszystkim młodszą część widowni, typowym schematycznym obrazem, gdzie jest zawarty silny morał, podkreślający ważne aspekty ludzkiego życia.

Taki stan rzeczy jest przecież typowy dla disney’owskich filmów animowanych (również tych mniej udanych). Czy coś jednak w tym przypadku jest w stanie zaskoczyć młodszą publiczność? Na pewno ciekawe narysowane wprawną kreską postacie byłyby w stanie zainteresować młodszą, coraz bardziej wymagającą widownie. Ważna jest również oryginalność bajki, objawiająca się w scenariuszu czy na przykład samej oprawie audiowizualnej.
Efekt końcowy nie zawsze jednak da się przewidzieć. Na szczęście okazje się, że Lilo i Stich jest w stanie konkurować z bajkami, stworzonymi przy pomocy popularnej dzisiaj, będącej jedynym z symboli rozwijającego się społeczeństwa, animacji komputerowej.

O czym mówi tym razem kreskówka ala Disney Pictures? Oczywiście, że o niczym innym jak przyjaźni, miłości, wzajemnym zaufaniu, adoracji i akceptacji. Te wszystkie uczucia powiązane są między młodziutką dziewczynką, imieniem Lilo, a sympatycznym, chociaż psotliwym kosmitą, który później zostaje przez nią nazwany Sitch.
Postać sympatycznego ufoka ma wrodzone zdolności do destrukcji wszystkiego, co spotyka na swojej drodze. Jest to jak gdyby jego przekleństwo, ponieważ tak został zaprogramowany przez pewnego szalonego naukowca. Rada kosmitów zdecydowała się więc zniszczyć owy twór szaleńca, jednak wynalazek nagle wymknął się spod kontroli i zbiegł. Trafił na planetę Ziemię, gdzie przez zupełny przypadek trafił pod opiekę owej dziewczynki.

Tak zaczyna się bajka o pięknej i trudnej zarazem przyjaźni, postawionej wobec przeciwnościom losu. Sticha ścigają więc pewne, śmieszne osobniki z rodzimej planety, a on sam jest nie potrafi wytrzymać bez demolki zbyt długo, w związku z czym łatwo demaskuje swoją obecność. Czy jednak uda się dziewczynce okiełznać swojego przyjaciela i obudzić w nim skłonności do najszczerszych uczuć? To pytanie, na które każdy dorosły człowiek zna odpowiedź. Film obejrzeć się jednak powinno, niekoniecznie ze względu na układającą się fabułę, która przedstawia się bardzo szablonowa i schematycznie zarazem…
Co warto powiedzieć o Lilo i Stich to to, że wszystko jest w nim w jak najlepszym porządku. Jest wzruszający, pouczający, pełen ciepła – dzieciaki powinny być zachwycone 😉 Jednak to, co zainspirowało mnie w nim najbardziej, to jego lekki, chwytny humor, który jest w stanie rozbawić nawet starsze pokolenie.

Jak zwykle na początku miałem obawy, co do nowego obrazu disney’owiskiego, które jednak rozwiały się w połowie seansu. Wszystko to za sprawą humoru, który iskrzył się z ekranu. To za sprawą głównej postaci, czyli Sticha, przypominającego swoim wyglądem niewyżytego misia koala, którego gesty i zachowanie bawią widza do łez.
Ciężko słowami opisać świetność tej postaci, jednak jest ona wręcz komiczna, a zarazem wzruszająca i przyciąga oko widza… Do tego przechodzi ciekawą metamorfozę – tego akurat dorosły widz powinien się domyślić! Czy można nazwać ją mianem kultowej? Nie wątpię… Dobra rekomendacją dla filmu jest również to, że jego ścieżka dźwiękowa opiera się w dużym stopniu na kawałkach Eliva Presleya, które dobrze pasują do klimatu Lilo i Stich.

Naprawdę nie mam pojęcia, czemu dorosła widownia tak rzadko wybiera na kinowe bajki… Zamiast tego woli oglądać beznadziejne filmy klasy B, których reżyserzy starają się opowiedzieć nam jakąś denną historyjkę z koślawym morałem, gdzie bohaterzy wymachują pistoletami, próbując dowieść swoich dziwacznych racji. Dobre kino sensacyjne w dzisiejszych czasach istnieje, jednak ostatnio mamy coraz częściej do czynienia z gniotami tego typu. Czasami więc warto iść do kina na z pozoru banalną kreskówkę, zamiast wydać kasę na taki bezdenny, sensacyjny (tylko z nazwy) kicz… Tak czy inaczej polecam tą bajkę wszystkim, ponieważ według mnie jest naprawdę warta obejrzenia nie tylko przez młodszą część widowni.
Autor: Łukasz Kałużyński

