Seria sci-fi CREAMERIE, czyli Seksmisja prosto z kraju Kiwi

Creamerie łączy elementy dystopijnej, zjadliwej satyry z science fiction. Ten wspólny projekt trzech głównych aktorek i reżyserki Roseanne Liang, liczący dwa sezony, został częściowo zainspirowany Opowieścią podręcznej i miał premierę w 2021 roku, o czym przypomniał Collider.

Serial z jednej strony podejmuje się aktualnego komentarza społecznego i podchodzi do tego z pełną powagą, z drugiej zaś komediowo ośmiesza opresyjne struktury, które w nim funkcjonują. Od otwierającego montażu nagich mężczyzn wymiotujących krwią po chór wykonujący What a Wonderful World Louisa Armstronga, od razu jasne jest, że to nie jest twoje typowe serialowe doświadczenie.

Fabuła rozgrywa się osiem lat po epidemii globalnego wirusie, który odebrał życie wszystkim osobom z chromosomami XY. Ocalały jedynie osoby z chromosomami XX (czy to wam czegoś nie przypomina?), czyli po prostu kobiety – pozostawione same sobie, by opłakiwać bliskich i odbudować zmieniony nie do poznania świat. Następstwa pandemii przyniosły jedynie słuszne reformy w sferach społecznych, zawodowych i zdrowia reprodukcyjnego, skoncentrowane wokół kobiet – przynajmniej według Lane, dyrektor generalnej Wellness.

Wellness to korporacja o zdecydowanie sekciarskiej aurze, która przejęła kontrolę nad nowozelandzką doliną Hiro i która do złudzenia przypomina państwo ze znanego wszystkim filmu Juliusza Machulskiego. Prowadzona przez mówiące łagodnymi głosami blondynki w beżach (sic!), wykorzystuje system loterii do decydowania, które kobiety mogą zajść w ciążę przez sztuczne zapłodnienie z lokalnego banku spermy. Teoretycznie system wspierający kobiecą niezależność wydaje się idealny. Jak większość dystopii.

Główna bohaterka Alex, wygadana cyniczka, nie kupuje programu Wellness i nic a nic nie ukrywa swoich odczuć. Podobnie jak jej matka, ma reputację buntowniczki. Organy ścigania karzą jej wykroczenia podaniem podejrzanego leku, który tymczasowo ją uspokaja i wprawia w wymuszony błogostan. Gdy bohaterki uświadamiają sobie, że ich rzekomo sprawiedliwy świat jest fikcją i żywym piekłem, Creamerie staje się aktualnym (i dosadnym) komentarzem do współczesności. A jestem gotów się założyć, że autorki serii na 100% widziały naszą Seksmisję!