Najgorszy odcinek LOST jednocześnie uratował go przed katastrofą

Lost. Zgubieni na zawsze zmienił telewizję i ponad dwie dekady po premierze wciąż cieszy się ogromną popularnością, ale przy 121 odcinkach nieuniknione jest, że niektóre będą słabsze, a jeden przecież musi być najgorszy.

Przez długi czas za najbardziej kontrowersyjny odcinek uchodził finał serialu, The End. Jednak gdy spojrzymy na IMDb, okazuje się, że pierwsza część finału Lost ma ocenę 8,4/10, a druga aż 9,2. Jednym słowem trudno o nim powiedzieć najgorszy, szczerze mówiąc nawet słaby jakoś nie pasuje. Dla porównania finał Gry o tron, który jest jednym najbardziej znienawidzonych zakończeń w historii telewizji, otrzymał – UWAGA! – 4,0 (słownie: cztery). Najgorszy odcinek Lost pojawił się znacznie wcześniej. I paradoksalnie to właśnie on pomógł uratować serial.

Dziewiąty odcinek trzeciego sezonu, Stranger in a Strange Land, wykorzystuje retrospekcje, by opowiedzieć historię tatuaży Jacka Shepharda. Tatuaże były prawdziwe i należały do Matthew Foxa, ale na litość boską, ich pochodzenie nie wymagało całego odcinka. Historia wydaje się wymuszona i nie wnosi nic do charakterystyki bohatera. Retrospekcja jednak pokazała problem, który coraz bardziej zaczynał ciążyć całemu serialowi. Twórcy przedstawiali przeszłość kolejnych bohaterów nawet wtedy, gdy nie mieli już interesujących historii do opowiedzenia.

W wywiadzie dla Esquire Carlton Cuse, drugi, obok Damona Lindelofa showrunner serii, został zapytany o najgorszy odcinek Lost.

Myślę, że to odcinek, w którym Jack robi sobie tatuaże w Tajlandii. Jest żenujący, zwłaszcza scena, w której puszcza latawiec na plaży. To zdecydowanie nie był nasz najlepszy moment. Wykorzystaliśmy prawdziwe tatuaże Matthew Foxa. Tak bardzo desperacko potrzebowaliśmy historii do retrospekcji.

Paradoksalnie okazało się, że Stranger in a Strange Land miał ogromne znaczenie dla przyszłości serialu.

Kiedy opowiedzieliśmy historię retrospekcji Jacka w Tajlandii i tego, jak zrobił sobie tatuaże, naprawdę żałowaliśmy, że uznaliśmy ją za wartą opowiedzenia. Ta historia stała się niezwykle ważnym argumentem w przekonywaniu ABC, że musimy zakończyć serial. Powiedzieliśmy sobie: »Tak teraz wyglądają retrospekcje, więc chyba dobrze byłoby ustalić, jak długo ten serial właściwie jeszcze potrwa«.

Twórcy zaczęli więc naciskać na ABC, aby pozwoliła im wyznaczyć ścieżkę w kierunku finału serii. Efekty tej decyzji pojawiły się bardzo szybko. Zamiast nieustannie wracać do przeszłości bohaterów, serial zaczął eksperymentować z przyszłością. Finał trzeciego sezonu przyniósł jeden z największych zwrotów akcji w historii Lost. Widzowie początkowo sądzili, że oglądają kolejną retrospekcję Jacka, ale okazuje się, że wydarzenia rozgrywają się po jego ucieczce z wyspy.

Prawdziwie ekscytująca rozmowa miała miejsce w połowie trzeciego sezonu, kiedy błagaliśmy ABC, żeby zakończyła serial — chodziło o pomysł, by odejść od retrospekcji i przejść do wydarzeń rozgrywających się w przyszłości.

Dzięki temu najgorszy odcinek Lost okazał się jednocześnie jednym z najważniejszych. Stranger in a Strange Land pokazał twórcom, że serial wyczerpał swoją pierwotną formułę. Zamiast jednak pozwolić mu stopniowo tracić jakość, Cuse i Lindelof wykorzystali kryzys jako impuls do zmiany trybu narracji i zaplanowania sensownego (choć nie według wszystkich) zakończenia.