Ten serial URBAN FANTASY jest tak dobry, że WSKRZESZANO GO dwukrotnie

Diabeł pomagający policji brzmi jak pomysł wymyślony na spotkaniu, z którego wszyscy chcieli już wyjść na lunch. A jednak Lucyfer wyciąga z tej osobliwej współpracy znacznie więcej niż dowcip o piekielnie skutecznym śledczym. Tom Ellis gra bohatera, który świetnie czuje się w centrum uwagi, ale dużo gorzej znosi chwile, gdy musi przyjrzeć się samemu sobie. Właśnie między kolejnymi dochodzeniami a wizytami u terapeutki zaczyna się opowieść, która tłumaczy przywiązanie widzów – także tych, którzy upominali się o dalszy ciąg serialu.

Lucyfer, czyli diabeł potrzebuje rozmowy

Zamiast zarządzać piekłem, Lucyfer prowadzi nocny klub w Los Angeles, a kiedy dochodzi do morderstwa, zaczyna współpracować z detektyw Chloe Decker. Grająca ją Lauren German dostała za partnera kogoś, kto do policyjnej codzienności zupełnie nie pasuje. Tom Kapinos zbudował wokół komiksowego bohatera kryminał, w którym nadprzyrodzona istota musi jakoś odnaleźć się wśród ludzi. Postać pochodzi z Sandmana, lecz serial przeniósł nacisk z komiksowej mitologii na śledztwa i relacje.

Właściwy dramat zaczyna się w gabinecie Lindy Martin, gdzie w czwartym sezonie bohater mierzy się z nienawiścią do samego siebie. W tej zmianie perspektywy widać odświeżenie formuły urban fantasy: w Nie z tego świata ludzie stawiają czoła nadprzyrodzonym istotom, a tutaj jedna z takich istot potrzebuje ludzkiej pomocy. Constantine również łączy komiksową mitologię ze sprawami odcinka, ale Lucyfer jest lżejszy i bardziej elegancki, a jego twórcy, żeby opowiadać o terapii, wcale nie rezygnują z gatunkowej zabawy.

Ellis wie, kiedy przestać czarować

Ellis znalazł sposób na tę postać jeszcze przed przesłuchaniem. Jak wspominał, wypróbował najpierw amerykański akcent, ale bohater wydał mu się wtedy niesympatyczny, więc postawił na brytyjski. W jego wykonaniu Lucyfer bywa bezczelny i zadufany, a mimo to nie masz ochoty zamykać przed nim drzwi. Aktor pozwala śmiać się z jego próżności, ale nie odbiera mu zdolności do cierpienia. Nie gra przy tym samego uwodziciela: bohater bywa też komiczny, kiedy najwyraźniej nie zauważa, jak niedorzecznie zachowuje się wśród zwyczajnych ludzi.

Do obsadzenia aktora przekonywał studio i stację Len Wiseman, reżyser pilota. Krytycy chwalili Ellisa już przy pierwszym sezonie, choć serialowi zarzucali ograny policyjny schemat. Zarzut w sumie zrozumiały, ale to właśnie wykonawca głównej roli sprawia, że znajoma konstrukcja nie nuży od pierwszego śledztwa, mimo mocno proceduralnego charakteru. Doceniał tę interpretację także Neil Gaiman, choć uznał ją za zbyt odległą od komiksowej postaci, by włączyć ją do ekranowego Sandmana. Ellis stworzył bohatera, z którym po prostu chce się spędzać czas, a piekielna mitologia jest dla niego tylko tłem.

Jak Netflix przejął diabła

Przywiązanie widzów nie wystarczyło, żeby zatrzymać serial w Fox. Stacja skasowała go w maju 2018 roku po trzech sezonach. Widownia spadała, a szefowa Fox Dana Walden wskazywała też na koszty produkcji, która należała do zewnętrznego studia. Już w czerwcu serial przejął Netflix. Showrunner Joe Henderson relacjonował, że platforma zauważyła reakcję fanów skupionych wokół #SaveLucifer. Cindy Holland z Netflixa mówiła z kolei o wcześniejszej popularności serialu na zagranicznych rynkach, gdzie platforma już go licencjonowała.

Na tym zmiany planów się nie skończyły. Netflix zapowiedział piąty sezon jako finałowy, ale latem 2020 roku, zanim ten trafił do widzów, zamówił jeszcze szósty. Za pierwszym razem platforma uratowała serial po kasacji, za drugim przedłużyła mu życie poza koniec, który sama wcześniej ogłosiła. W sumie powstały 93 odcinki, a finałowa seria, wypuszczona we wrześniu 2021 roku, zgromadziła w jednym tygodniu ponad 98 mln godzin oglądania – jak na pożegnalny sezon trudno o lepszy dowód, że widzowie wcale się nie znudzili.

Po zakończeniu produkcji widzowie wciąż wracali do serialu: w drugim półroczu 2024 roku wszystkie sezony zebrały na Netflixie, gdzie Lucyfer jest obecnie dostępny także w Polsce, łącznie 344,1 mln godzin. Mnie do powrotu przekonuje szczególny rodzaj bliskości z bohaterem: mogę bawić się jego bezczelnością, a zarazem kibicować mu, gdy próbuje się zmienić. Dlatego w gabinecie Lindy nie czekam na kolejny dowód jego niezwykłości, tylko na chwilę, w której przestanie się popisywać i powie jej coś, czego sam wolałby nie słyszeć.