Connect with us

Recenzje

SIOSTRY MAGDALENKI. Cisza klasztornych murów skrywa prawdziwe dramaty

Trzy dziewczyny w Irlandii w 1964 roku trafiają za mury klasztoru, bo ktoś uznał je za zagrożenie. Prawdziwa historia Petera Mullana. Siostry Magdalenki.

Published

on

Kadr z filmu „Siostry Magdalenki”

Pierwsze sceny tego filmu robią wrażenie. Wyciszone, pełne przemilczeń, niedopowiedzeń, zmuszają do myślenia. Reżyser nie mówi wprost, dlaczego trzy dziewczyny trafiają do klasztoru – bo w normalnym życiu też się o tym nie mówi. Każe się nam domyślać, jednocześnie w ten sposób zwiększa siłę wyrazu i podkreśla jak bezsensowne były powody oddania dziewczyn pod dach sióstr magdalenek, które miały zająć się ich moralnym nawróceniem i poprawą.

Advertisement

Pierwsza z dziewcząt, Margaret, zostaje zgwałcona przez kuzyna podczas wesela. Jednak to nie chłopak zostaje ukarany, a ona. Wyrządzono jej krzywdę, ale przez pryzmat katolickiej mentalności, to ona jest temu winna i ona musi ponieść konsekwencje. Zostaje wywieziona z rodzinnego domu do zakonu. Druga – Bernadette, to atrakcyjna dziewczyna, podoba się chłopcom. Choć nie zrobiła nic niemoralnego, dyrekcja sierocińca (w którym dziewczyna mieszka) już w samym fakcie, że jest ona ładna, widzi niebezpieczeństwo.

Kadr z filmu „Siostry Magdalenki”: dwie dziewczyny w fartuchach stoją przy ścianie, jedna patrzy z napięciem

I to było powodem, dla którego osadzono ją u magdalenek. Tym powodem w przypadku trzeciej dziewczyny, Patricii, było to, że urodziła nieślubne dziecko. W klasztorze dziewczyny muszą pracować w pralni – rodzaj pokuty za grzechy, które popełniły. To pokutowanie to też ich poniżanie, zakazywanie rozmów, zawierania przyjaźni, uczenia się, posiadania osobistych rzeczy. Żyją w podrzędnych warunkach, są traktowane jak niewolnice. A miejsca tego nie mogą opuścić na własną prośbę – ktoś z rodziny musi je stamtąd zabrać.

Advertisement

Najdziwniejsze jest to, że film został oparty na faktach – te trzy historie są autentyczne. Jeszcze dziwniejsze jest to, że działy się w Irlandii, niedawno, bo w 1964 roku. Reżyser opowiada prawdziwą historię, ale nie w formie dokumentu, który ma przedstawić wydarzenia obiektywnie. Nie jest rozrachunkiem, bilansem, który miałby wskazać po czyjej stronie była większa racja. Próba ukazania problemu obiektywnie równałaby się usprawiedliwianiu sióstr zakonnych. Czy można usprawiedliwiać znęcanie się nad kimś?

Kadr z filmu „Siostry Magdalenki”: zakonnica prowadzi szereg dziewcząt w brązowych ubraniach korytarzem

Zło jest złem bez względu na motywację – Raskolnikow Dostojewskiego zabija w imię idei, jednak ponosi klęskę bo czyni zło, tylko zakrywając się chęcią udowodnienia swojej tezy. Uważam subiektywizm Sióstr Magdalenek za atut. O takich sprawach można mówić tylko bardzo emocjonalnie. 100-procentowy subiektywizm tego filmu, jego emocjonalność, zaangażowanie, ukazanie problemu dziewczyn w przejmujący sposób, tak że zastanawiamy się, jakby to było, gdyby nas coś takiego spotkało, popieram całkowicie.

Advertisement

Z pewnością jest to film bardzo kontrowersyjny, bulwersujący duchownych, gdyż w swoim subiektywizmie jest bardzo ostro przeciw nim wymierzony. Jest pewnego rodzaju policzkiem dla Kościoła, odkryciem jakiejś jego tajemnicy i podaniem jej w bardzo dosadny sposób. Jednak ja nie odbieram tego filmu jako ataku na księży, czy chęci udowodnienia ile w Kościele jest obłudy, zakłamania, chciwości, niskich instynktów.

Kadr z filmu „Siostry Magdalenki”: uśmiechnięta zakonnica w białym welonie spogląda z bliska

Widzę w nim raczej dwie rzeczy. Cierpienie wszystkich dziewczyn oddanych do sióstr i zło jakie siostry im wyrządziły oraz wniosek z tego wypływający, że największe zło jakie jest na świecie pochodzi tylko od człowieka. Myślę, że reżyser pokazuje historie dziewcząt nie po to, by wszczynać agresję przeciw katolikom. Chce raczej upamiętnić biedne dziewczyny, pozwolić im przez ten film na opowiedzenie swoich losów.

Advertisement

Film niesamowicie wzrusza i to od samego początku. Niewinność i bezradność dziewcząt przeciwstawiona nieczułości i okrucieństwu społeczeństwa, później upokarzające i hańbiące ich traktowanie, a na końcu nadzieja na lepsze jutro – to wszystko gra na emocjach. Zwłaszcza podane razem z piękną muzyką i bardzo dobrą grą aktorską, która nie jest przerysowana, wyolbrzymiona, czy ocierająca się o patos. Aktorki zagrały z werwą i uczuciem, wielkim zaangażowaniem.

Kadr z filmu „Siostry Magdalenki”: przerażona dziewczyna wygląda zza zielonego filara, w tle druga postać

Siostry Magdalenki odbiera się bardzo emocjonalnie i skrajnie różnie. Podobnie jak Pasję. Być może tematy dotyczące spraw religii, wiary i moralności zawsze będą kwestiami delikatnymi.

Advertisement

Autor: Karina Kalemba

Kadr z filmu „Siostry Magdalenki”: płacząca blondynka z opuszczoną głową, w tle uśmiechnięta zakonnica
Advertisement