Stephen King zachwycony nietypowym połączeniem HORRORU i westernu

Stephen King, którego opinia w dziedzinie horroru od dekad stanowi ważny punkt odniesienia dla fanów gatunku, po latach odkrył dla siebie wyjątkowe dzieło S. Craiga Zahlera. MovieWeb donosi o entuzjastycznej recenzji, jaką legendarny pisarz opublikował na platformie X, poświęcając uwagę filmowi Bone Tomahawk. Ta nietypowa hybryda westernu i horroru, mimo udziału Kurta Russella, zarobiła w kinach zaledwie pół miliona dolarów, przez co przez lata pozostawała niedocenionym klejnotem gatunku znanym jedynie wielbicielom.

King szczerze przyznał się do własnego zaniedbania, napisawszy:

Spodziewałem się jedynie zabijacza czasu w deszczowy środowy poranek, a dostałem niskobudżetowy epicki western. Same dialogi czynią ten film wartym obejrzenia. Uważajcie na finał, w którym gość zostaje dosłownie rozerwany na strzępy.

Ta refleksja doskonale oddaje powszechne wrażenie wielu widzów, którzy początkowo zlekceważyli produkcję, widząc w niej jedynie standardowy western z gwiazdorskim wąsem Russella. Pod pozornie prostą fabułą kryje się jednak precyzyjnie napisana opowieść. Błyskotliwe dialogi i chemia między Russellem, Matthew Foxem, Patrickiem Wilsonem oraz Richardem Jenkinsem tworzą dynamikę godną klasycznych westernów.

Film umiejętnie wykorzystuje gatunkowe konwencje, nigdy nie popadając w schematyzm. To właśnie ta warstwa sprawia, że Bone Tomahawk funkcjonuje jednocześnie jako western i pełnoprawny horror, którym staje się w trzecim akcie. King trafnie zauważył, że produkcja Zahlera to znacznie więcej niż zabijacz czasu – to porywające dzieło gatunkowe, które zadowoli zarówno purystów westernu, jak i miłośników ekstremalnego horroru, oferując unikalne połączenie obu konwencji w sposób rzadko spotykany we współczesnym kinie.

Krzysztof Walecki pisał u nas o onim tak: Jest to western niezwykły. Ma w sobie zrozumienie bohaterów jak u Johna Forda, ascetyzm charakterystyczny dla prozy Cormaca McCarthy’ego oraz brutalność rodem z włoskich horrorów o kanibalach. A przy okazji nie można odmówić Bone Tomahawk liryzmu. Bierze się on przede wszystkim ze zrozumienia swoich bohaterów i epoki, w której przyszło im żyć, czyli czegoś, na co wielu współczesnych twórców w ogóle nie zwraca uwagi.