GDZIE CI MĘŻCZYŹNI… Aktorzy lat 80. i 90.

Zestawienie zapomnianych nieco aktorek lat 80. i 90. spotkało się z takim zainteresowaniem, że konieczny był suplement. Pojawiła się także propozycja przygotowania podobnego tekstu, tym razem o panach, których kariera, choć lata temu obiecująca, przygasła.

Poniżej zatem całkowicie subiektywne zestawienie aktorów, których obecnie być może kojarzycie z twarzy, niekoniecznie z nazwiska, a którzy kiedyś byli na ustach jeśli nie wszystkich, to przynajmniej sporej liczby widzów.

Matthew Broderick

Dziś znany głównie jako szczęśliwy mąż Sarah Jessiki Parker (pobrali się dwadzieścia lat temu, mają trójkę dzieci), Broderick w latach 80. i 90. był gorącym nazwiskiem. W 1986 roku, odnosząc sukcesy na deskach teatru, przyjął tytułową rolę w komedii Wolny dzień Ferrisa Buellera – u boku swojej ówczesnej narzeczonej, Jennifer Grey – objawiając duży talent komediowy. Talent ten doprowadził go na plan komedii kryminalnej Rodzinny interes (1989), gdzie wystąpił razem z Seanem Connerym i Dustinem Hoffmanem, ale też i stał się jego przekleństwem. Pomimo tego, że Broderick stworzył przekonujące, dojrzałe kreacje w takich dramatach jak Chwała (1989) czy Trylogia miłosna (1988), wpadł do szufladki uroczego chłopaka o ujmującym uśmiechu. Kolejne lata przyniosły aktorowi filmy telewizyjne i produkcje takie jak Telemaniak (1996), Godzilla (1998) i Inspektor Gadżet (1999). Niedawno Broderick przypomniał o sobie niewielką rolą w świetnym Manchester by the Sea (2016), zdobywając wraz z kolegami z planu nominację Amerykańskiej Gildii Aktorów filmowych do nagrody dla najlepszego filmowego zespołu aktorskiego.

Dylan McDermott

Dziś nazwisko McDermott kojarzy się, niezbyt zresztą ciekawie, głównie z Deanem McDermottem, mężem Tori Spelling, bohaterem reality show i licznych skandali obyczajowych. W 1989 roku jednak świat po raz pierwszy obejrzał poruszający dramat Stalowe magnolie, gdzie wśród takich sław jak Sally Field, Shirley MacLaine, Tom Skerritt czy Dolly Parton pojawił się w roli męża młodziutkiej Julii Roberts błękitnooki młodzieniec o imieniu Dylan. Trzy lata później wystąpił nie tylko w uroczej komedii romantycznej Dziewczyna z Jersey, ale i w doskonałym dramacie sensacyjnym Na linii ognia, u boku Clinta Eastwooda i Johna Malkovicha. Po tych obiecujących początkach przyszedł jednak czas na produkcje telewizyjne i serialowe, obecnie zaś McDermott znalazł swoje miejsce jako cień większych nazwisk w słabszych produkcjach, takich jak np. Ocalona z 2015 roku, z Millą Jovovich i Pierce’em Brosnanem w rolach głównych. Ze sławnym-niesławnym Deanem zaś łączy go jedynie brzmienie nazwiska.

David Strathairn

Zdobywca nominacji do Oscara za rolę pierwszoplanową w Good Night and Good Luck z 2005 roku, Strathairn to aktor charakterystyczny o dużym dorobku. Karierę filmową rozpoczął niewielką rolą w dramacie Silkwood (1983), którego gwiazdami byli Meryl Streep, Kurt Russell i Cher. Niemal dziesięć lat później wyrwał się produkcjom telewizyjnym i u boku Roberta Redforda i Sidneya Poitier zagrał w filmie Włamywacze (1992).

Przez lata David Strathairn zapewniał gwiazdom większego formatu solidne wsparcie, w filmach takich jak Ich własna liga (1992), Firma (1993), Dzika rzeka (1994), Dolores (1995), Tajemnice Los Angeles (1997). Rolą w Good Night and Good Luck potwierdził swoją klasę i talent, choć jednak zyskał większą rozpoznawalność, nie udało mu się przebić na pierwszy plan na dłużej.

Christian Slater

Przez wielu widzów Christian Slater zostanie zapamiętany jako Adso z Melku z Imienia Róży (1986), doskonałej ekranizacji powieści Umberto Eco. Choć Sean Connery i Ron Perlman stworzyli w tym filmie wspaniałe kreacje, nie sposób nie zauważyć młodego mnicha towarzyszącego Williamowi z Baskerville w podróży. Taka rola i taki film były wygodną trampoliną dla Slatera, który miękko wylądował na mocnej pozycji gwiazdy i zaczął zgarniać nominacje do nagród.

Więcej czadu (1990), Młode strzelby II (1990), Robin Hood: Książę złodziei (1991), Kuffs (1992) – aktor dopiero się rozpędzał. Nadszedł rok 1993, niezwykle płodny w sukcesy – Skryta namiętność, Prawdziwy romans i wreszcie Wywiad z wampirem, który przyniósł mu nagrodę Złoty Popcorn dla „najbardziej pożądanego mężczyzny” – trzeci rok z rzędu.

Niestety, wraz ze sławą przyszły kłopoty. Slater stale miał zatargi z prawem, na przestrzeni dziesięciu lat był wielokrotnie aresztowany, odsiedział wyrok, odbył przymusowy odwyk narkotykowy. Z pewnością miało to wpływ na załamanie kariery tego aktora, który obecnie pojawia się głównie w serialach i produkcjach niższej ligi.

Rick Moranis

Pochodzący z Kanady Moranis to uosobienie komicznego nieudacznika. Swoją rolą w Pogromcach duchów (1984) podbił serca publiczności. Bawił ją potem niezmordowanie przez ponad dziesięć lat, występując w takich hitach jak Krwiożercza roślina (1986), Kosmiczne jaja (1987), Kochanie, zmniejszyłem dzieciaki (1989) i dwóch kontynuacjach, Spokojnie, tatuśku (1989) czy Flintstonowie (1994). Po raz ostatni w roli aktora pojawił się w trzeciej części wspomnianej serii, o tytule Kochanie, zmniejszyliśmy siebie (1997).

Moranis ograniczył zaangażowanie zawodowe z powodu choroby żony, postanawiając poświęcić swój czas rodzinie. Ann Belsky zmarła w 1991 roku, zaś Rick ostatecznie zrezygnował z grania sześć lat później. Wyjątek zrobił jedynie dla produkcji animowanej Mój brat niedźwiedź, gdzie użyczył swojego głosu postaci łosia Rutta (2003 i 2006). Obecnie realizuje się na innych polach i konsekwentnie odmawia swojego udziału w projektach filmowych.

Chris O’Donnell

Czy może być lepsza szansa na rozpoczęcie kariery aktorskiej niż rola u boku Ala Pacino? Chris O’Donnell, w roku 1992 zaledwie dwudziestodwuletni, dostał taki prezent od losu. Za rolę Charliego Simmsa w Zapachu kobiety otrzymał nominację do Złotego Globu. W roku następnym, wykorzystując ten sam chłopięcy urok, czarował żeńską część publiczności postacią D’Artagnana w Trzech muszkieterach. Wysoko oceniono także jego rolę w melodramacie W kręgu przyjaciół, gdzie wystąpił obok Colina Firtha i Minnie Driver, dobrze przyjęto Komorę na podstawie powieści Johna Grishama (tu jego partnerem był Gene Hackman) oraz Miłość i wojnę, gdzie młody aktor wcielił się w samego Hemingwaya.

Co zatem poszło nie tak? W 1995 roku O’Donnell zdecydował się na udział w filmie Joela Schumachera Batman Forever. Ponownie przyjął rolę Robina w Batman i Robin (1997), już u boku George’a Clooneya. Ta ostatnia produkcja jest dziś oceniana jako najsłabsza z ekranizacji słynnego komiksu, i zamiast przynieść O’Donnellowi zyski w postaci serii filmów o Robinie, zaowocowała dwiema nominacjami do Złotych Malin. W tym samym czasie aktor odrzucił rolę w Facetach w czerni, którą ostatecznie przyjął Will Smith. Film okazał się przebojem, a Chrisowi nie trafiła się kolejna szansa. Obecnie O’Donnell skupia się na wychowywaniu piątki pociech i serialu Agenci NCIS: Los Angeles.

Tom Berenger

Niewątpliwie było coś przed i po Plutonie (1986), ale też i bezsprzecznie rola sierżanta Boba Barnesa przyćmiewa wszystko. Tom Berenger tak doskonale odnalazł się w postaci socjopaty, że rzadko jest kojarzony ze spokojnym Samem Weberem z Wielkiego chłodu (1983) czy tajemniczym Jackiem Lansfordem ze Sliver (1993). Przyjmując role będące echem sierżanta Barnesa (Urodzony 4 lipca z 1989 roku, Snajper z roku 1993, 2002 i 2003) i idąc raczej w ilość, a nie jakość, Berenger pogrzebał swoje szanse na karierę.

Pomimo tego, że niejednokrotnie dawał dowody na to, że potrafi zagrać postacie różnorodne (otrzymał nagrodę Emmy za rolę w sitcomie Zdrówko, został nagrodzony także za rolę Teodora Roosevelta w produkcji telewizyjnej Śmiałkowie), w ostatnich latach konsekwentnie gra dużo, ale słabo.

Michael Biehn

Urodzony w Alabamie Biehn może sobie z dumą wpisać w CV udział w ponadczasowym Grease (1978) – co prawda jedynie jako „Mike szkolny atleta”, na dodatek niewymieniony w czołówce, ale jednak. Na szczęście ta rola to nie jedyny sukces tego aktora. W 1981 roku zwrócił na siebie uwagę postacią Douglasa Breena w thrillerze Wielbiciel, gdzie wystąpił u boku samej Lauren Bacall. Trzy lata później wcielił się w rolę Kyle’a Reese’a, który przybywa z przyszłości, aby ochronić Sarah Connor przed próbującym ją zabić cyborgiem. Biehn u Camerona wystąpił jeszcze dwa razy – w Obcym – decydujące starcie (1986) jako kapral Dwayne Hicks (nominacja do nagrody Saturna dla najlepszego aktora) i w Otchłani (1989) jako porucznik Hiram Coffey. I na tym w zasadzie kończą się większe sukcesy tego aktora – poza niewielkimi rolami w Tombstone (1993) i Twierdzy (1996), Michael Biehn występuje obecnie wyłącznie w niskobudżetowych i telewizyjnych produkcjach.

David Morse

Morse to jeden z tych aktorów, których każdy gdzieś widział, ale nie kojarzy, gdzie. Wysoki (193 cm) mężczyzna o rozpoznawalnej twarzy dość długo był aktorem głównie teatralnym i telewizyjnym. Przełom nastąpił w roku 1994, kiedy Morse pojawił się obok Aleca Baldwina i Kim Basinger w filmie Ucieczka gangstera. W kolejnych latach wystąpił w takich filmach jak 12 małp (1995), Długi pocałunek na dobranoc (1996), Twierdza (1996), Kontakt (1997). Podobnie jak David Strathairn, zapewniał bardziej znanym nazwiskom solidne tło, choć zdarzały mu się także role, w których był nieco bardziej widoczny, jak np. postać Brutusa Howella w Zielonej mili (1999), Billa Houstona w Tańcząc w ciemnościach (2000) czy Petera Bowmana w Dowodzie życia (2000). W roku 2009 otrzymał Nagrodę Gotham za rolę w filmie The Hurt Locker. W pułapce wojny. Po kilku latach lekkiego zastoju Morse przypomniał o sobie postacią „Dużego” Fostera Farrella w serialu Outsiders.

Emilio Estevez

Najstarszy syn Martina Sheena, decydując się na karierę aktorską, teoretycznie był skazany na sukces. Zadebiutował w dramacie familijnym Tima Huntera Tex (1982), zaś trzy lata później został zauważony w komedii młodzieżowej Klub winowajców (1985). W tym samym roku zagrał w dramacie Joela Schumachera Ognie św. Elma. Niestety, Estevez nie dorównuje talentem słynnemu ojcu i wielokrotnie zarzucano mu, że wszystkie jego postaci to ci sami, zadziorni, a w głębi duszy dobrzy chłopcy.

Potwierdził to występami w dwóch częściach westernu Młode strzelby (1988 i 1990) oraz w trzech częściach komedii o grupie niesfornych hokeistów Potężne Kaczory (1992, 1994 i 1996). Zniechęcony stałą krytyką, wycofał się z aktorstwa i próbował swoich sił jako producent, reżyser i scenarzysta, niestety również bez większych osiągnięć. Ostatnią produkcją Esteveza jest Droga życia (2010), opowieść o pielgrzymowaniu słynnym Szlakiem Świętego Jakuba, której jest scenarzystą i reżyserem. W rolach głównych wystąpił on sam oraz jego sławny ojciec.

Niewątpliwie i do tej listy można dorzucić niejedno nazwisko. A kogo wy byście tutaj dopisali?