Recenzje
IGRASZKI LOSU. Przeznaczenie i jedna para rękawiczek
Jonathan i Sara poznają się w sklepie przy parze czarnych rękawiczek. Zamiast wymienić się numerami, oddają decyzję w ręce losu. Igraszki losu.
Igraszki z widzem
Nie wiadomo właściwie dlaczego tak jest, ale hollywoodzcy producenci tak zwanych komedii romantycznych uparli się, że dwie przeznaczone sobie osoby mogą się spotkać tylko wtedy, gdy chce tego przeznaczenie. Tak właśnie dzieje się w filmie Igraszki losu, który w tym roku pełni etatową rolę corocznej, obowiązkowej komedii romantycznej.
O ile wątek przeznaczenia i magicznego uczucia miłości pojawiał się do tej pory bardzo często w tego typu filmach (jak w Bezsenności w Seattle czy Tylko Ty), to jednak zawsze był to swojego rodzaju smaczek, który pozwalał z filmu zrobić swoiste, baśniowe przedstawienie, które nie tylko było piękne w odbiorze, ale pozwalało zaangażować się emocjonalnie widzom.

W
Igraszkach miłości nie pozostał nawet ślad po takiej magii. Cóż bowiem mamy w tym filmie? Otóż pewnego pięknego dnia spotykają się w sklepie Jonathan i Sara, chcąc kupić pewną parę czarnych rękawiczek. Od słowa do słowa – spędzają ze sobą cały wieczór. Są gotowi kontynuować tę znajomość, jednak Sara chce mieć pewność, że to spotkanie nie było przypadkowe, lecz zaaranżowane przez Los. Wystawia więc tenże los na jeszcze jedną próbę i niedoszli zakochani (a może i już doszli?) tracą się z oczu na długie lata.

Przyznaję, ze tak związana akcja filmu spodobała mi się – wystarczyłoby tylko teraz dorobić do tego wszystkiego zgrabną historyjkę o poszukiwaniu się tych dwóch połówek pomarańczy i całkiem dobry film byłby gotowy. Twórcy filmu też pewnie o tym pomyśleli i tak postanowili zrobić. Niestety – film jest zrobiony wyjątkowo ciężką ręką i brakuje mu tego co najistotniejsze dla gatunku komedii romantycznej: polotu i uroku.
Co zamiast tego mamy więc w tym filmie?

Niewątpliwie pierwsze określenie jaki się nasuwa już w trakcie oglądania filmu, to schematyzm. W Igraszkach losu fabuła jest niesamowicie wtórna i banalna. Ileż razy już oglądaliśmy dwoje zakochanych, którzy zdzierają ostatnie pary butów w poszukiwaniu swojej drugiej połowy i mijają się dosłownie o centymetry, nie zauważając jedno drugiego? W naszym filmie jest podobnie. O ile jednak na przykład w Bezsenności w Seattle takie wikłanie losów bohaterów miało jakiś sens i dostarczało autentycznych emocji, tak tutaj sprawia to wrażenie mechanicznego piętrzenia trudności przed bohaterami, które zamiast pasjonować – nuży.
Kolejną sprawą jest fakt posiadania przez naszych bohaterów swoich narzeczonych, z którymi mają już wkrótce wziąć ślub. Niby wszystko pięknie, tylko dlaczego oboje czekali z tymi poszukiwaniami do ostatniej chwili?! A jakby tego było mało, w finale praktycznie bez słowa wyjaśnienia Sara odchodzi od swojego chłopaka, a Jonathan rezygnuje z małżeństwa w dniu ślubu. I co? I nic – żadne z opuszczonych narzeczonych nie oponuje, w żaden sposób nie starając się zatrzymać przy sobie bądź co bądź ukochaną osobę.

Każdy chyba się ze mną zgodzi, że takie rozwiązanie dramaturgiczne w finale filmu jest nie tylko nieprawdopodobne, ale świadczy o zwyczajnym lenistwie autorów scenariusza, którym nie chciało się (a może nie potrafili?) wymyślić czegoś trzymającego się kupy.
Schematyzm i pozbawione logiki zakończenie to jednak tylko jedna strona tego nieciekawego medalu. O ile mi bowiem wiadomo, Igraszki losu są komedią romantyczną.

Nigdzie oczywiście nie jest tak napisane, ale wydaje mi się, że od tego gatunku filmowego należy wymagać właśnie zabawy i romantycznych uniesień. Niestety – nic z tego nie znajdziemy w tym filmie. Bohaterowie miotający się bez ładu i składu w nieustających poszukiwaniach, nie mają w sobie za gorsz romantyzmu. Ani John Cusack, ani Kate Beckinsale nie starają się nawet wzbudzić sympatii widzów. Oboje roztrząsają w nieskończoność to, czy dobrze robią szukając bądź co bądź osoby prawie im nie znanej. Takie rozważania początkowo są dość naturalne i oczywiste, jednak gdy nie widać ich końca – zaczynają działać na nerwy.
Drażni także nieporadność naszych bohaterów, szczególnie Jonathana, który będąc osobą zdeterminowaną, nie za bardzo przykłada się do swoich poszukiwań. O ile można mu to jednak wybaczyć – w końcu chłopak zna tylko imię dziewczyny – to trudno zrozumieć problemy Sary, która wie dokładnie jak się nazywa jej wybranek. Naprawdę, w dzisiejszych czasach nie jest tak trudno znaleźć osobę, dysponując jej imieniem i nazwiskiem.

Te wszystkie szczegóły powodują, że film jest dość monotonnym, bezbarwnym i miałkim widowiskiem.
Do tego dochodzi jeszcze nieciekawa i banalna ścieżka dźwiękowa składająca się z ładnych, słodkich piosenek, z których ani jedna nie ma szans wpaść w ucho.

Igraszki losu to film straconej szansy. Dobry pomysł na zawiązanie fabuły został zmarnowany przez banalność scenariusza i schematyzm. Myślę, że czas już najwyższy, żeby twórcy filmowi z Hollywood zrozumieli wreszcie, że termin komedia romantyczna do czegoś zobowiązuje.

