Książka a film

Książka a film #22 – TAŃCZĄCY Z WILKAMI

Autor: Jacek Lubiński
opublikowano

„Stworzyłem porucznika Dunbara po to, żebym mógł zobaczyć bizony. Żebym miał możliwość zaprzyjaźnienia się z wilkiem. I żebym mógł mieć konia, którego będę kochał.”

W 1986 roku, po wielu latach spędzonych w niebycie, Michael Blake w końcu napisał powieść, która przyniosła mu sławę oraz uznanie. Oczywiście zapewne i o tym jego dziele nikt by nie usłyszał, gdyby nie późniejsza, nagrodzona siedmioma Oscarami ekranizacja kinowa od jego dobrego znajomego – Kevina Costnera. Mowa oczywiście o Tańczącym Z Wilkami*, który to film już parę razy wałkowaliśmy na naszym portalu. Ale jak on wypada w kontekście rzeczonej książki i jak oba te media się uzupełniają?

FABUŁA

Jest rok 1863 – w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej do zjednoczenia daleko, bo to sam środek wojny secesyjnej. W jednej z bitew tejże ciężko ranny porucznik John Dunbar** dokonuje heroicznego czynu, za który zostaje odznaczony i oddelegowany do wskazanej przez niego samego placówki. Dunbar wybiera zachodnie pogranicze – potocznie nazywane dziś Dzikim Zachodem – gdyż „chce je zobaczyć, zanim zniknie”. Otrzymuje więc dowództwo nad najbardziej oddalonym od cywilizacji Fortem Sedgewick***. Po dotarciu na miejsce ten okazuje się całkowicie opuszczony, a sam porucznik wkrótce natyka się na Indian. Nie chcąc stać się łatwym celem, w czasie oczekiwania na wsparcie nawiązuje z „dzikusami” pokojowe rozmowy, a z czasem także zaprzyjaźnia się z lokalnym plemieniem Siuksów****.

To właśnie Costner namówił Blake’a do napisania powieści.

Skazany na towarzystwo jedynie własnego konia oraz okazjonalnie pojawiającego się na horyzoncie wilka, Dunbar systematycznie zaczyna opuszczać fort, aby pobyć wśród ludzi plemienia, poznać ich zwyczaje, kulturę i język. Pewnego dnia zakochuje się też w przebywającej wśród Siuksów, porwanej za młodu białej dziewczynie o imieniu Ta Która Stoi Z Pięścią (w późniejszym tłumaczeniu również: Wzniesiona Pięść)#, co prowadzi go do bezpośredniego rozdarcia pomiędzy rosnącą fascynacją życiem Indian a żołnierskim obowiązkiem i przynależnością do cywilizacji białych ludzi. Ta ostatnia wkrótce dociera do Fortu Sedgewick…

Tak w skrócie – bez zanurzania się w detale i bez większych spoilerów – prezentuje się fabuła książkowej epopei Blake’a oraz jej filmowej ekranizacji od Kevina Costnera, którą ten współtworzył z samym pisarzem, a prywatnie także przyjacielem, któremu pomógł w chwilach największego zwątpienia. To właśnie pod dachem gwiazdora kina niemogący sobie znaleźć pracy i zarobku Blake napisał Tańczącego Z Wilkami – wcześniej istniejącego jako… roboczy scenariusz filmowy. I to właśnie Costner namówił Blake’a do przekucia go w powieść. Znamienne więc, że początkowo odmawiał zapoznania się z gotowym dziełem, gdyż w międzyczasie panowie nieco się poróżnili. W końcu jednak do lektury, a następnie jej niełatwej ekranizacji doszło. Czy ruchomy obraz w pełni oddał zamysł oraz sedno książki? Czytaj dalej.

* – Zgodnie z intencją tytuł jest zarazem indiańskim imieniem głównego bohatera, a to zapisywane jest od wielkich liter. Zatem w przeciwieństwie do oficjalnego polskiego tłumaczenia takiej też formy będę w tekście używał.

** – Osoba o tych personaliach istniała w rzeczywistości. Wątpliwe jednak, aby twórcy jakkolwiek inspirowali się prawdziwym Johnem Dunbarem, który w latach 30. i 40. XIX wieku był misjonarzem przebywającym na stałe wśród Paunisów (Pawnisów), pełniąc dla nich także funkcję tłumacza i negocjatora w rozmowach z Białymi.

*** – Przypuszczalnie autor miał na myśli bądź inspirował się prawdziwym Fortem Sedgwick, który znajduje się na obecnym terytorium Kolorado. Byłoby to zgodne z opisem, wedle którego miał on być oddalony o około „sto pięćdziesiąt mil” od Fortu Hays (Kansas), czyli miejsca, z którego Dunbar wyrusza w nieznane.

**** – Inaczej także: Dakotów bądź Lakotów, którzy generalnie operowali nieco dalej na północ, na przestrzeniach współczesnej Nebraski, Iowa, Minnesoty, Montany oraz, rzecz jasna, obu Dakot.

# – Blake przyznał w wywiadach, że ta postać była wzorowana na autentycznej historii Cynthii Ann Parker, która w 1836 roku, w wieku zaledwie dziesięciu lat, została uprowadzona przez Komanczów.

Ostatnio dodane