Pierwszym przebojem filmowym był "Sonny Boy", wykonywany przez Ala Jolsona w filmie "Śpiewający Błazen" ("The Singing Fool"; USA, 1928). Była to kompozycja Buddy'ego De Sylvy, Lwa Browna i Raya Hendersona. W ciągu dziewięciu miesięcy od premiery filmu sprzedano 2 miliony płyt z "Sonny Boy" i ponad milion egzemplarzy nut z tekstem piosenki.

Pierwszą "Złotą Płytę" przyznaną za milion sprzedanych egzemplarzy, otrzymał 10 lutego 1942 roku kompozytor Glenn Miller za "Chattanooga Choo Choo", przebój, który razem ze swoją orkiestrą wykonywał w filmie "Serenada w Dolinie Słońca" ("Sun Valley Serenade"; USA, 1941).

Płyta z piosenką filmową, która rozeszła się w rekordowej liczbie kopii do roku 1994 to "White Christmas" Irvina Berlinga. Piosenkę tę wykonywał Bing Crosby w filmie "Gospoda Świąteczna" ("Holiday Inn"; USA, 1942). Do roku 1994 sprzedano ponad 30 milionów egzemplarzy tej płyty. Crosby, żarliwy katolik, próbował spowodować wycięcie "White Christmas" z filmu, uważając, że jest to komercjalizacja święta religijnego. Nakłoniony do wykonania piosenki, był zdumiony reakcją publiczności, która w najczarniejszym okresie II wojny światowej pragnęła sentymentalnych wspomnień o rodzinnym domu. W rezultacie, musiał powtarzać piosenkę w telewizji w każde święta Bożego Narodzenia, a także zaśpiewał ją w filmach "Blue Skies" (USA, 1946) i "White Christmas" (USA, 1954).

Album z filmową ścieżką muzyczną, który sprzedano w rekordowej liczbie 3 milionów egzemplarzy (do roku 1994), to symfonia Johna Williamsa z "Gwiezdnych Wojen" ("Star Wars"; USA, 1977).

Piosenka filmowa o najdłuższym tytule to "Jak mogłas mi wierzyć, kiedy mówiłem, że cię kocham, jeśli wiesz, że całe życie byłem kłamcą" ("How could you believe me when I said I loved you when you know I've been a liar all my life"), wykonywana przez Freda Astaire'a i Jane Powell w filmie "Królewski Ślub" ("Royal Wedding"; USA, 1951).

Filmem "koncertowym", który odniósł do roku 1994 największy sukces kasowy był wyprodukowany w wytwórni Paramount "Eddie Murphy na żywo" ("Eddie Murphy raw"; USA, 1987). Wpływy z jego dystrybucji w USA wyniosły 50 milionów dolarów.


Glenn Miller   Bernard Herrmann   Bing Crosby


Najbardziej płodnym kompozytorem filmowym Hollywoodu był Max Steiner. Od swego debiutu w filmie wytwórni RKO "Symphony Of Six Millions" (USA, 1929) skomponował muzykę do 306 filmów fabularnych. W ciągu siedmiu lat pracy dla RKO i trzydziestu dla Warner Bros. stworzył m.in. oprawę muzyczną do "King Konga" (USA, 1933), "Przeminęło z Wiatrem" ("Gone With The Wind"; USA, 1939) i trzech filmów, które przyniosły mu Oscara: "Potępieniec" ("The Informer"; USA, 1935), "Now Voyager" (USA, 1942) i "Since You Went Away" (USA, 1944).

Kompozytorem filmowym, którego muzyka uwietniła największe przeboje ekranu jest były dyrygent Boston Pops, John T. Williams (ur. 1932). Skomponował on muzykę do dziesięciu sporód pierwszej piętnastki najbardziej dochodowych filmów w historii kina (do roku 1994): "E.T. - The Extra Terrestrial" (USA, 1982), "Gwiezdne Wojny" ("Star Wars"; USA, 1977), "Imperium Kontratakuje" ("The Empire Strikes Back"; USA, 1980), "Szczęki" ("Jaws"; USA, 1975), "Poszukiwacze Zaginionej Arki" ("Raiders Of The Lost Ark"; USA, 1981), "Powrót Jedi" ("Return Of The Jedi"; USA, 1983), "Indiana Jones i Świątynia Zagłady" ("Indiana Jones And The Temple Of Doom"; USA, 1984), "Indiana Jones i Ostatnia Krucjata" ("Indiana Jones And The Last Crusade"; USA, 1989), "Kevin sam w Nowym Jorku" ("Home Alone II: Lost In New York"; USA, 1992) i "Jurassic Park" (USA, 1993). Za swoją twórczoć Williams pięciokrotnie otrzymał nagrodę Oscara.

Jedynym filmem, któremu towarzyszyła muzyka wykonywana wyłącznie na instrumentach smyczkowych była "Psychoza" ("Psycho"; USA, 1960). Alfred Hitchcock domagał się muzyki, która pogłębiłaby atmosferę zagrożenia. Kompozytor Bernard Herrmann wykonał jego polecenie, komponując, jak to okrelił, "czarno-biały dźwięk do czarno-białego filmu o czarno-białej historii". To włanie przejmujące tony skrzypiec sprawiły, iż wielu widzów do dzi uważa "Psychozę" za najbardziej przerażający film, jaki widzieli w swoim życiu.

Ofiarą pierwszego cięcia, dokonanego przez cenzorów na cieżce dźwiękowej filmu padły nieprzyzwoite słowa piosenki, piewanej przez Winnie Lightner, w dźwiękowej krótkometrażówce wytwórni Warner Bros. z 1927 roku.

Koreańczycy doszli do wniosku, że film "Dźwięk Muzyki" ("The Sound Of Music"; USA, 1965) był stanowczo zbyt długi. Skrócenie go nie przedstawiało najmniejszych trudnoci - po prostu wycięto wszystkie... piosenki !

POWRÓT DO WYBORU
STRONA GŁÓWNA "MUZYKI"