KOBIETA W KLATCE - Zniewolona - recenzja filmu | FILM.ORG.PL



Kobieta w klatce

Porządny skandynawski kryminał


Film potrzebuje trochę czasu by się rozkręcić i przejść na wyższe obroty, jednak gdy śledztwo coraz szybciej zbliża się do niecierpliwie wyczekiwanego punktu kulminacyjnego, widz siedzi na fotelu jak na szpilkach.

kobieta-w-klatce_pKino skandynawskie dumnie wkracza od jakiegoś czasu na polski grunt filmowy, przyciągając ciężkim klimatem, odpychającym realizmem i podejmowaniem niewygodnych tematów. Specyficzne połączenie mroźnych/bezdusznych terenów wraz z brudami ludzkiej natury sprawiło, iż pozycje typu „Wyspa skazańców” czy szeroko rozpoznawana seria „Millenium” stały się hitami w naszych wypożyczalniach.

Lekkie eksperymenty z formą w postaci głośnego tytułu „Łowcy głów” (nieco dziwaczne połączenie pastiszu z kryminalną i lekko zakręconą historią), sensacyjny „Szybki cash„, „Polowanie” z Madsem Mikklesenem czy wyjątkowo brutalna „Valhalla Rising” od Nicolasa Windinga Refna udanie wzniecały i tak już rozbudzone zainteresowanie produkcjami skandynawskimi. Ostatnio zaś furorę robią ekranizacje kryminałów od bestsellerowych autorów, choćby w postaci „Hipnotyzera” opartego na prozie Alexandra Ahndorila czy serialu „Wallander” na podstawie powieści Henninga Mankella. By jednak nie wybiegać myślami zbyt daleko, do polskich kin uderza kolejny obraz czerpiący z gatunku detektywistycznych thrillerów zatytułowany „Kobieta w klatce”, będący ekranizacją powieści Jussi Adler-Olsen. Jak się okazuję, również i tym razem nie obejdzie się bez szokujących scen i uderzających w poczucie estetyki widza zabiegów…

449410.1

Carl Mørck (Nikolaj Lie Kaas) po nieudanej akcji i długiej rekonwalescencji, postanawia powrócić do czynnej służby. Niestety, w wydziale zabójstw nie ma już miejsca dla detektywa z wybitnie ciężkim usposobieniem. Jedynym rozwiązaniem dla Mørcka staje się zatem przyjęcie posady w niszowym Departamencie Q odpowiedzialnym za zamykanie dawnych spraw sprzed lat. Carl podejmuje jednocześnie współpracę z pracującym tam Assadem (Fares Fares), który traktuje swoje zajęcie z dużą dozą rezerwy. Grzebanie w starych dochodzeniach staje się jednak interesujące w momencie gdy Mørck bierze na celownik domniemane samobójstwo Merete Lynggaard (Sonja Richter). Młoda parlamentarzystka jakoby skoczyła z promu, zostawiając na pastwę losu swego upośledzonego brata, Uffe (Mikkel Boe Følsgaard). Kolejne dowody przeczą jednak pierwotnej tezie, zachęcając detektyw a i jego partnera do przeprowadzenia śledztwa na własną rękę. Jeśli bowiem wydział popełnił błąd, kobieta wciąż ma szansę na przeżycie…

Pierwszy kwadrans „Kobiety w klatce” błędnie zwiastuje przeciętną i schematyczną opowieść o nierozwiązanym śledztwie z przeszłości, które umarło śmiercią naturalną. Główny bohater to stereotypowy stary wyga, wypalony w swym zawodzie niczym pet kobiety lekkich obyczajów. Po traumatycznych przeżyciach, trafia do segregowania teczek i pisania raportów, bez większych nadziei na otrzymanie ambitniejszych zadań. Na szczęście Carl zostaje szybko zestawiony ze swoim nietypowym partnerem, młodym Assadem. Dzięki różnicy charakterów i lekko humorystycznym wymianom zdań niepozbawionych docinków, reżyserowi skutecznie udało się nieco rozluźnić napiętą i poważną atmosferę znaczącą przeważającą część seansu.

449409_1.1

Mylne i stosunkowo negatywne pierwsze wrażenie równie skutecznie zostaje zwalczone dzięki dwutorowej narracji snutej historii, z zaburzoną chronologią wydarzeń. W ten sposób widz obserwuje mozolne dochodzenie Mørcka przeplatane flashbackami z traumatycznych przeżyć Merette, w wyniku których młoda parlamentarzystka kończy w tytułowej klatce będącej tak naprawdę… klaustrofobicznie ciasną komorą ciśnieniową. Sceny obejmujące brutalne traktowanie ofiary przez nieznanego oprawcę, poprzez odpychającą brutalność i surowe ujęcia (szaro-zielonkawe barwy, przeszywający mrok) robią niesamowite wrażenie. Tak uderzający cios skutecznie wybudza z letargu spowodowanego powolnym rozwojem śledztwa, wrzucając nieprzyjemne ciarki na plecach. Co więcej, dzięki prymitywnemu zabiegowi a la pierwsza ”Piła” (obrazowe i bezpardonowe ukazanie okrucieństwa), recenzowany film nabiera specyficznego charakteru, tworząc ciekawy amalgamat dwóch nastrojowo odmiennych części.

Pomimo powolnego początku, samo śledztwo także rozkręca się wraz z upływem czasu i zdobywaniem kolejnych dowodów rzucających nowe światło na z góry przegraną sprawę. Zaskakuje zwłaszcza samo rozwiązanie intrygi, cofające wydarzenia do zamierzchłej przeszłości… Zdecydowanie motywy targające sprawcą nie są przewidywalne, choć może nieco zbyt banalne i naiwne. Niemniej sama realizacja wydarzeń odciskających mroczne piętno na bezuczuciowym psychopacie ukazana została w dosadny i nieszablonowy sposób (zwolnione tempo, podniosła muzyka, ukazanie tragedii i bezradności), w dodatku postać oprawcy została dobrze rozbudowana poprzez przybliżenie patologicznego dzieciństwa szaleńca. W ten sposób rośnie wiarygodność antagonisty, zaś jego czyny wydają się być odpowiednio uzasadnione.

449406_1.1

Jedyne zastrzeżenie można mieć do samego zakończenia, które miało potencjał by zaskakiwać na miarę kultowego „Sie7em”.

SPOILER

Niestety, w momencie gdy można było nieco pokombinować z chronologią zdarzeń, sugerując , iż Merette wciąż ma szansę na ocalenie gdy de facto byłaby już dawno martwa (w momencie zbliżania się Carla do komory, ujęcia mogłyby być przeplatane scenami z duszącą się kobietą, by w finale Mørck zastał jedynie rozkładające się ciało), twórcy nie odważyli się na taki krok, idąc w ślady papierowego oryginału. Szkoda.

SPOILER.

Pomimo moich obaw podszytych lekkim zmęczeniem kinem północnych sąsiadów, ”Kobieta w klatce” pozytywnie zaskakuje, choćby w dość szokujący i bezpośredni sposób. Film co prawda potrzebuje trochę czasu by się rozkręcić i przejść na wyższe obroty, jednak gdy śledztwo coraz szybciej zbliża się do niecierpliwie wyczekiwanego punktu kulminacyjnego, widz siedzi na fotelu jak na szpilkach. W dodatku wspomniane już mocne sceny nie służą jedynie taniemu epatowaniu przemocą, lecz skutecznie ukazują okrucieństwo i beznadzieję sytuacji młodej kobiety. Dla fanów kina skandynawskiego opartego na dociekaniu rozwiązania tajemnicy wymieszanego z konwencją na modłę ”Piły”, ”Kobieta w klatce” stanowić będzie porządny kryminał. W żadnym razie wybitny, jednak w moim osobistym odczuciu bardziej zajmujący niźli przereklamowana ”Dziewczyna z tatuażem”. Co kto woli.










Przeczytaj także:

Kill Bill: Vol.1
Kroniki Riddicka: Mroczna Furia
Lewy sercowy
Legenda Kaspara Hausera
ZABIJ MNIE, GLINO, czyli Ameryka w Polsce
JUSTIFIED. Współczesny western.






  • kaizen

    Świetny film. Ogólnie skandynawskie kryminały są ciekawie zainscenizowane, bez schematów. „Kobieta w klatce” dodatkowo ma dobrze rozwijający się klimat. No i brutalność – klasyczny R-rated.




Krzysztof Kula

02/12/2013

KMF Film.org.pl 1999-2014 Wszystkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, modyfikacja, publikacja, dystrybucja w celach komercyjnych bez zgody właściciela tej strony są zabronione.

Strona załadowała się w 0,762 sekund.

banner