BIEGNIJ, CHŁOPCZE, BIEGNIJ - recenzja filmu | FILM.ORG.PL

Biegnij, chłopcze, biegnij

Biegnij, chłopcze, biegnij okazuje się filmem anonimowym i prostym. Nie wnosi nic nowego w ciągle żywą dyskusję o Holocauście.




Znane oblicze wojny




Maciej Niedźwiedzki
16.01.2014


Wojna, wojna, wojna. Holocaust, Holocaust, Holocaust. Ta problematyka wydaje mi się już całkowicie wyeksplatowana. Kino wojenne zaoferowało nam już chyba kompletne spektrum emocji w tym wymiarze – już nas nie zaskoczy, nie zmyli, nie przerazi. Reżyser Biegnij, chłopcze, biegnij stara się przekonać, że ten temat nie jest jeszcze wyczerpany. Niestety nie udaje się mu to do końca – film Pepa Danquarta zawodzi ze względu na mało ciekawych bohaterów, miejscami infantylny scenariusz i przewidywalność.

Bohaterem Biegnijm chłopcze, biegnij jest Jurek (grany przez bliźniaków Andrzeja i Kamila Tkaczów)– młody chłopak żydowskiego pochodzenia, który uciekł z getta. Błąka się po Polsce, stara się schronić, przeżyć, przetrwać. Początek zapowiada raczej kino survivalowe, które – mając dziecko za głównego bohatera – tym bardziej powinno zainteresować. Pierwsze ujęcia przypominają choćby Essential Killing Jerzego Skolimowskiego. Tym razem wyzwanie, czyli tragedia Holocaustu, wydaje się być jeszcze trudniejsze, oczekiwania wobec tego wzrastają. Spodziewałem się wyczerpującej walki o życie Jurka, chciałem się z nim utożsamić, przeżywać jego lęk i odczuć bezradność. Niestety bardzo szybko, po zaledwie kilkunastu minutach, Danquart rozwiewa jakiekolwiek wątpliwości. Jego film zmienia ton. Zaczyna być bardzo grzeczny, czysty i dodatkowo nachalnie dydaktyczny.

Do tej pory dzieci zazwyczaj odgrywały jedynie drugo i trzecioplanowe role – najbliższy ich emocjom był Roberto Benigni w swoim Życie jest piękne, gdzie udowodnił, że można przejmująco opowiadać o śmierci, która jest całkowicie bezsensowna, niezrozumiała. Potencjału najnowszej opowieści o wojennej zagładzie Żydów upatrywałem w fakcie, że twórcy chcieli opowiedzieć tę historię z perspektywy 8-letniego chłopca. Myślałem, że twórcy przefiltrują doświadczenie wojny przez jego wrażliwość, niewiedzę i niedojrzałość – dzięki temu ten okres historii zostanie przedstawiony trochę inaczej – może naiwniej, ale bez uciekania od realizmu. Niestety, w  tym aspekcie film Danquarta nie oferuje zbyt wiele.

boy

Jurek przemierza Polskę spotykając kolejnych dobrych, pomocnych ludzi na swojej drodze. W ich rolach występuje śmietanka polskich aktorów (Mirosław Baka, Grażyna Szapołowska, Olgierd Łukasiewicz, Lech Dyblik). Trudno mi jednak uwierzyć w bohaterów, których grają, bo nie pełnią oni żadnej funkcji dramatycznej, są jedynie kolejnymi przystankami. Istnieją jedynie po to, by za każdym razem wygłosić do Jurka (i przy okazji widza) jakiś morał. Często miałem wrażenie, że reżyser nie do końca był zdecydowany dla kogo ten film kręci: czy ma to być jedynie lektura o wojnie dla klas szkoły podstawowej, czy coś bardziej ambitnego, wchodzącego w dialog z najsłynniejszymi obrazami traktującymi o Shoah. Reżyser, stojąc w rozkroku między tymi dwoma konwencjami, nie jest w stanie zadowolić ani jednych ani drugich.

Biegnij, chłopcze, biegnij okazuje się filmem anonimowym i zbyt prostym. Nie wnosi nic nowego w ciągle żywą dyskusję o tym przerażającym etapie II Wojny Światowej. Nawet w kreacji świata nie jest w żaden sposób rewizjonistyczny: przestrzeń jest wystylizowana, niespotykanie kolorowa. Może jest to dyktowane wyraźnie wspomnieniowym charakterem tego filmu: Jurek spotkał przecież w tym okresie wielu przyjaciół, bezinteresownie mu przychylnych. Mimo szalejącego wokół zła, zapamiętał jedynie dobro, ciepło i poświęcenie, które doświadczył od spotkanych osób.

boy

Nie chcę jednak tak jednoznacznie skreślać tego filmu, a szczególnie jego siły w przywoływaniu emocji. Mimo wielu momentów zaskakująco naiwnych, ten obraz ma w sobie poczciwość i optymizm, za które go cenię. Pepe Danquart i scenarzysta Heinrich Hadding wierzą w człowieka; wierzą w to, że konstytutywnymi jego cechami są dobroć i empatia. Wojna nie musi przekształcać człowieka w bestię, nie może być usprawiedliwieniem do czynienia zła.

Oczywiście, nie jest to wniosek szczególnie odkrywczy, jednak zdecydowanie warty regularnego powtarzania. 

Maciej Niedźwiedzki

Maciej Niedźwiedzki

W KMF od 2013 roku. Mam kilku reżyserów-idoli. Scorsese, Lasseter, Scott, Allen, Kubrick, bracia Coen, Wilder i Wajda. Interesuje mnie europejskie kino festiwalowe, animacje i oczywiście wysokobudżetowe filmy amerykańskie (wyłączając produkcje Marvela, których nie lubię i nie rozumiem). Najlepszym filmem w historii kina jest "Ojciec Chrzestny II". Koniec kropka.
Maciej Niedźwiedzki

Maciej Niedźwiedzki - ostatnie teksty: (zobacz wszystkie)




Podobał ci się ten tekst?





  • żywiec

    Byłem chyba jedyną osobą w kinie. Film rzeczywiście bardzo przeciętny. Nie szokuje i nie mówi niczego o czym nie wiemy z setek filmów i książek o tej tematyce.

  • bla

    Widzę że kolejny reżyser znikąd próbuje zgarnąć parę nagród i wypromować swoje nazwisko poprzez robienie filmu o holocauscie. Miałem dobre przeczucie żeby nie iść na ten film.

  • Kaczor

    Głowa na plakacie wklejona z fotosu poniżej XD







Przeczytaj jeszcze



Poprzedni tekst

The Commitments

Następny tekst

Ewa chce spać



OSTATNIE KOMENTARZE NA STRONIE

  • Marika: Oj zazwyczaj takich facetów ciągnie do dobrych... (PLANETA SINGLI. Jak showbiznes poznał szarą myszkę)
  • Jaroslaw Wozniak: A gdzie parodia „Ojca Chrzestnego” (Ranking – Najlepsze parodie filmowe)
  • Piotr Segal: NARESZCIE profesjonalny polski portal filmowy pokusił się o napisanie... (SZTUCZNE ŚWIATY – DZIKA PLANETA)
  • SoKoMoK: Jest jeszcze coś takiego jak „Chicken Park”,... (Ranking – Najlepsze parodie filmowe)
  • samwieszkto: i jak Donica, podobał ci się nowy robocop? jakaś recenzja? (PLAKAT – RoboCop (2014))
  • Kk: Genialny film, zaraz będę szukał tego gandahar (SZTUCZNE ŚWIATY – DZIKA PLANETA)
  • K.: Świetny ranking. Potrzebny. (Ranking – Najlepsze parodie filmowe)
  • Grumpus: Porządne zestawienie, zwycięzcy do przewidzenia i cieszy mnie... (Ranking – Najlepsze parodie filmowe)



  • Więcej

    The Commitments

    Autorem recenzji jest Michał Frącz. Zanim Irlandia stała się „tygrysem Europy” i punktem odniesienia dla niektórych...