Klub Miłośników Filmu

Bohaterką filmu jest młoda dziewczyna, niewidoma od drugiego roku życia. Lecz teraz los dał jej szansę i dzięki przeszczepowi rogówki znów będzie mogła cieszyć się wzrokiem. Tak też się dzieje - operacja się udaje, a wzrok Won Kar Mun (tak ma na imię główna bohaterka) zaczyna stopniowo się polepszać. Z początku wszystko zamazane, z czasem zaczyna się wyostrzać i nabierać odpowiednich kształtów i barw. Lecz odzyskanie wzroku ma także inną, mroczną stronę... Mun zaczyna widzieć rzeczy dziwne i niewyjaśnione. Zaczyna widzieć rzeczy i osoby, których inni nie dostrzegają. Z początku sprawa jest niewyjaśniona, ale im dalej posuwa się fabuła, tym bardziej wszystko zaczyna nabierać sensu. Ale czy można tu mówić o sensie? Raczej o przekleństwie, jakim dla Mun staje się jej wzrok. Bowiem - jak się okazuje - dziewczyna zaczyna widzieć... duchy. A z czasem także dziwne cienie, które pojawiają się w różnych miejscach. Jeśli nie chcecie wiedzieć co jest dalej - przeskoczcie do następnego akapitu. W ten sposób unikniecie ewentualnych i niepożądanych spojlerów. Reszta ciekawskich i Ci, dla których spojlery nie mają znaczenia - mogą śmiało czytać dalej. Bo jak się później okazuje - Mun widzi między innymi osoby, które popełniły samobójstwo. A najgorsze jest to, że dusze zmarłych nie zaznawają spokoju i cyklicznie powtarzają swój śmiertelny krok - o tej samej porze. Dlaczego główna bohaterka to widzi? Tu z rozwiązaniem przychodzi rodzina dawcy. Bowiem jakiś czas temu, w małej wiosce żyła młoda dziewczyna - Ling, która także widziała dziwne i niewyjaśnione rzeczy. Potrafiła przewidzieć czyjąś śmierć i nieszczęście, dlatego ludzie uważali ją za wcielenie zła i trzymali się od niej z daleka. Była poniżana i wyśmiewana. W końcu nie wytrzymała i popełniła samobójstwo... A dręcząca ją klątwa przeszła teraz na Mun...

Cały film to dobrze i sprawnie zrealizowany horror z kilkoma naprawdę mocnymi scenami. W przeciwieństwie do "Dark Water" - tutaj nie trzeba na takie sceny czekać aż do końcówki. Motywy te pojawiają się w różnych momentach, co jeszcze bardziej potęguje niepokój i świetny, filmowy klimat. Mocne sceny są na tyle dobre, że ciarki przechodzą po plecach i przeszywają całe ciało. Jeśli chodzi o fabułę i wykonanie - całość przypomniała mi nieco inny, nota bene bardzo dobry film - "Szósty Zmysł". W "The Eye" fabuła może nie jest zbyt oryginalna (widzenie duchów to przecież nie nowość ;), ale samo wykonanie, pomysł, rewelacyjna końcówka (o tym trochę dalej) i wspomniane wyżej mocne sceny powodują, że film nie należy do klasy średniej. Wręcz przeciwnie - takiego obrazu prędko się nie zapomina. Skoro wspomniałem o rewelacyjnej końcówce, warto ten wątek nieco rozwinąć. I podobnie jak wcześniej - ostrzegam przed spojlerem. Kto nie chce czytać - niech przejdzie do następnego akapitu. Samo zakończenie "The Eye" bardzo przypomniało mi końcówkę z dość nowego filmu "Przepowiednia" ("The Mothman Propecies" - z Richardem Gere'm w roli głównej). Reżyserów wprawdzie można by "oskarżyć" o pewnego rodzaju plagiat i brak własnego pomysłu, ale da się to wybaczyć. A dlaczego? Bo końcówka "The Eye" jest zrealizowana po prostu rewelacyjnie! Tej z "Przepowiedni" daleko do tego, co stworzyli i zaserwowali widzom bracia Pang. Wielkie brawa! A w całą dość tragiczną i dramatyczną opowieść wpleciony jest dodatkowo wątek miłosny, a konkretnie uczucie jakie rodzi się i wciąż narasta między naszą główną bohaterką a młodym lekarzem, który opiekuje się Mun. Oczywiście wątek ów w żadnym stopniu nie zaciemnia głównego zarysu scanariusza.

Jeśli chodzi o samą konstrukcję filmu - po dwukrotnym obejrzeniu nasunęła mi się jedna myśl odzwierciedlająca jego chyba jedyną większą wadę. Mianowicie pierwsza część filmu jest po prostu lepsza i ciekawsza niż druga (prócz końcówki), która w przeciwieństwie do pierwszej jakoś niczym mnie nie zaskoczyła i nawet jakoś w ogóle nie przestraszyła... Szkoda, że twórcy w drugiej połowie nieco zluzowali i dali odetchnąć widzom. Można było pójść na całość i trzymać w napięciu, niepokoju i strachu aż do samego końca. Takie rozwiązanie mogłoby być chyba lepsze, no ale trudno. Na szczęście lekkie znużenie, które naszło mnie pod koniec, uratowała finałowa, świetnie zrealizowana sekwencja. I to by było na tyle jeśli chodzi o wady. Bo ewentualne drobne błędy czy niedociągnięcia i tak by nie wpłynęły w żadnym stopniu na ocenę końcową. Bo dalej właściwie do niczego nie można się przyczepić - porządny dźwięk, efekty, wykonanie, scenariusz i gra aktorska (szczególnie Mun, w którą wcieliła się Angelica Lee aka Lee Sin-Je, zagrała doskonale). Dobra jest także muzyka stworzona przez Orange Music. Szczególnie motyw słyszalny podczas napisów początkowych i końcowych jest doskonały! A całość jakże sprytnie skomponowana - chodzi mi głównie o sprawne przejścia między spokojną, optymistyczną i rozluźniającą widza melodią do głośniejszych, typowych dla horrorów dźwięków i zabiegów muzycznych. Za to także należą się wielkie brawa.