Klub Miłośników Filmu

Przełomem w tym gatunku był dla mnie "The Blair Witch Project" - film, w którym prawie w ogóle nie było krwi, żadnych potworów, scen gore itp. itd. - a i tak potrafił przerazić i dać niezłego kopa emocjonalnego. Przyczyniło się do tego kilka rzeczy - rewelacyjny klimat, budowanie napięcia, niepokój oraz ciekawa i dość oryginalna fabuła. Po wiedźmie z Blair rozpowszechniła się moda na takie właśnie horrory - nie shockery czy tzw. slasher movies, gdzie szokują i straszą nas głównie sceny gore, różnego rodzaju potwory czy mordercy biegający z nożem w ręku. Nastała moda na coś bardziej ambitnego, na coś, gdzie bardziej stawia się na klimat, narastające napięcie, przemyślany scenariusz i w dużym stopniu rezygnuje się z zabiegów opisanych w poprzednim zdaniu. Taki jest właśnie "Dark Water", pierwsza z dwóch azjatyckich produkcji, które oglądałem. Tyle tytułem wstępu, teraz przejdę do właściwej recenzji, czyli jakie "piętno" odcisnął na mnie ten właśnie horror...

To, co w "Dark Water" jest dobre to m.in. fabuła, która przedstawia się następująco: pewna kobieta wraz ze swoją prawie 6-letnią córeczką wprowadza się do nowego mieszkania. Budynek, w którym mieszkają to stara już konstrukcja - co zresztą doskonale widać zarówno z zewnątrz jak i wewnątrz. Wkrótce w mieszkaniu z sufitu zaczyna kapać woda. Plama powiększa się z dnia na dzień, a lokatorzy z mieszkania powyżej nie otwierają drzwi... Główna bohaterka dowiaduje się także, że jakiś czas temu w okolicy zaginęła pewna dziewczynka, której nie odnaleziono aż do dziś... Przez cały czas trwania filmu wszystko zbiera się w jedną, logiczną całość, a widz jest ciągle zaskakiwany. Jak to wszystko jest ze sobą powiązane, jakie jest wyjaśnienie całości i do jak dramatycznego finału doprowadzą wszystkie wydarzenia - to już trzeba zobaczyć samemu. W tym miejscu nie zdradzą żadnego ważnego szczegółu, bo nie chciałbym przez przypadek popsuć komuś przyjemności z oglądania tak dobrej produkcji.

Cały film ma specyficzną "konstrukcję" i powinno się oglądać w określonych warunkach - charakterystycznych zresztą dla większości horrorów. Żeby dobrze się wczuć - potrzebna jest oczywiście absolutna cisza, koncentracja, no i odpowiednia pora dnia - a konkretnie noc oczywiście ;) Co do wspomnianej konstrukcji - przez pierwszą godzinę film wydaje się nieco monotonny i nużący, ciągnie się w nieskończoność. Ale tak jest tylko podczas pierwszego oglądania - bo już za drugim razem jakoś tego nie odczułem. Wręcz przeciwnie - zauważyłem kilka ciekawych szczegółów, które wcześniej jakoś mi umknęły. Przez tą pierwszą godzinę jest tzw. budowanie klimatu, potęgowanie napięcia, wprowadzania widzów w pewnego rodzaju niepokój i wyczekiwanie. Nawet monotonia i znużenie są - zaryzykowałbym stwierdzenie - zamierzone. Bo po tym czasie widz sobie myśli: "Przez tak długi okres czasu nic mnie nie zaskoczyło, więc dalej pewnie będzie tak samo". I wtedy następuje pewnego rodzaju przełom i "bum!" - zaczyna się część filmu, która w największym stopniu świadczy o jego jakości. Zaczyna się część, podczas której oglądania są takie momenty, że można dostać przysłowiowego zawału. Są cztery takie sceny (dwie rewelacyjne, dwie nieco słabsze, ale i tak dalej dobre), przy których solidne ciarki przeszły mi po plecach. I dla tych scen naprawdę WARTO obejrzeć ten film. No i oczywiście dla tego całego klimatu, całej fabuły... Dodatkowo, gdy jeszcze dotrze do widza co tak naprawdę się stało w filmie oraz w filmowych retrospekcjach - "Dark Water" staje się jeszcze lepszy. Oczywiście jednokrotne obejrzenie dzieła pana Hideo Nakata nie wystarcza - najlepiej obejrzeć film raz jeszcze. Wtedy z pewnością urośnie w oczach (tak było w moim przypadku) i można zauważyć wspomniane wcześniej szczegóły, które mogły umknąć podczas pierwszego oglądania.

Dobry horror to nie tylko strach, mocne sceny i zabiegi wprowadzające widza w odpowiedni stan, nastrój, ale także samo wykonanie filmu - aktorstwo, muzyka, dźwięk czy scenografia. Do aktorstwa i dźwięku zarzutu mieć nie można, scenografia jest dobra - przykładem jest choćby przestarzały i złowrogo wyglądający budynek, w którym kumulują się wszystkie wydarzenia. Autorem muzyki jest Kenji Kawai - znany choćby z doskonałej partytury do rewelacyjnego filmu anime "Ghost In The Shell" (jednego z najlepszych w swoim gatunku). Kompozytor stworzył na potrzeby "Dark Water" muzykę bardzo mroczną i bardzo złowrogą. W filmie występuje także mnóstwo ciekawych i zaskakujących motywów, powiązań, a także wplecione są retrospekcje - dzięki nim jeszcze bardziej można się wczuć w całą fabułę. Warto jeszcze wspomnieć, że scenariusz oparty jest na książce pana Koji Suzuki, który uznawany jest za Stephena Kinga Japonii. Dobra i w pewnym stopniu zaskakująca jest także końcówka - tajemnicza i niewyjaśniona. I to chyba najlepsze rozwiązanie, bo już się obawiałem totalnie sknoconego zakończenia i wyjaśniania czegoś na siłę. Na szczęście moje obawy legły w gruzach ;)