SZTUKA WYWIADU. LEKCJE MISTRZA.
 Autor: Lawrence Grobel

O TYM, JAK PRZEPROWADZAĆ WYWIAD. BESTSELLEROWA KSIĄŻKA
LAWRENCE GROBELA "SZTUKA WYWIADU. LEKCJE MISTRZA" JUŻ WE WRZEŚNIU.


Przeprowadzanie wywiadów wcale nie jest proste. Aby wywiad przebiegał prawidłowo, trzeba wiedzieć, o co zapytać i jak to zrobić. I trzeba umieć słuchać. Jak zatem robić to naprawdę dobrze? Jak nakłonić rozmówcę aby powiedział coś, czego nie mówił jeszcze nikomu i dlaczego to ukrywał? Już 22 września odkryjemy tajniki amerykańskiego mistrza przeprowadzania wywiadów Lawrenca Grobela w książce "Sztuka Wywiadu. Lekcje Mistrza".

To pierwsza w Polsce książka, w której autor podaje szczegółową instrukcję dotyczącą wszystkich aspektów przeprowadzania skutecznego wywiadu. Grobel ujawnia najbardziej pamiętne historie ze swojej ponad trzydziestoletniej kariery wraz z przykładami najciekawszych wywiadów z jego sławnymi rozmówcami: aktorami nagrodzonymi Oscarem, laureatami nagrody Nobla, zdobywcami literackiej nagrody Pulitzera oraz gwiazdami sportu. Prowadzi nas krok po kroku przez proces przeprowadzania wywiadu, począwszy od fazy przygotowawczej oraz formułowania pytań aż do formy ostatecznej. "Sztuka wywiadu. Lekcje Mistrza" jest ucztą dla dziennikarzy, pasjonatów kina oraz wszystkich chcących w życiu prywatnym umiejętnie prowadzić rozmowy lub negocjacje.

W książce pojawiają się m.in.: Marlon Brando, Barbra Streisand, Robert De Niro, Al Pacino, Henry Fonda, Mel Gibson, Halle Berry, Angelina Jolie, Nicole Kidman. Ponadto poznajemy opinie redaktorów naczelnych oraz dziennikarzy, w tym polskich autorytetów Moniki Olejnik, Piotra Najsztuba, Jacka Żakowskiego i Kamila Durczoka, na temat codziennej pracy i trudu związanego z przeprowadzaniem wywiadów.

Lawrence Grobel, obwołany przez Magazyn Playboy "Najlepszym wśród dziennikarzy przeprowadzających wywiady", jest autorem poczytnych biografii Trumana Capote, Marlona Brando, James'a Michenera, rodziny Houston, oraz licznych wywiadów przeprowadzonych na zlecenie dzienników i magazynów (takich jak Playboy, New York Times, Newsday, Rolling Stone, Entertainment Weekly, Reader's Digest, Details, TV Guide, Redbook, Cosmopolitan, Penthouse, Diversion, Writer's Digest). Przez trzydzieści lat kariery podejmował trudne tematy, otwierając swoich rozmówców i nakłaniając ich do szczerych zwierzeń. Mieszka w Los Angeles i obecnie prowadzi kurs "Szkoła życia: sztuka wywiadu" na UCLA.

Patronat medialny: Portal Onet.pl, Tygodnik Polityka,
serwisy filmowe: Film.org.pl, Stopklatka.pl oraz Platon - wyłączny dystrybutor książki.

Więcej informacji na stronie internetowej: www.w-wm.pl

Kontakt: Wydawnictwo Wojciech Marzec, ul. Klimczaka 8/35, 02-797 Warszawa
tel. (22) 550 15 60, fax. (22) 550 15 61, kom. 503 129 345, e-mail: w-wm@w-wm.pl

Zobacz wyniki konkursu - szczegóły po kliknięciu na niniejszy link


Recenzja książki: Karol Baluta
Klub Miłośników Filmu

Jadąc pociągiem trasy Suwałki-Warszawa, zostałem zapytany przez współpasażera, czy książka którą właśnie czytam to jakiś nowy kryminał. Odparłem, że nie, to jest po prostu nazwa poradnika. Wtedy pan przybrał ton konfidencyjny i zapytał, czy w takim razie jest to... poradnik szpiegowski. Bo w końcu tytuł "Sztuka wywiadu" wyraźnie na to wskazuje. Miałem ochotę zażartować "Przejrzałeś mnie, teraz muszę cię zabić", ale odparłem po prostu "Nie, to książka dla dziennikarzy przeprowadzających wywiady". Wyraźnie zmieszany podróżnik wrócił do lektury swojej książki.

Nie jest więc to książka przeznaczona dla agentów KGB, ale dla wszystkich zainteresowanych trudną sztuką wywiadu - głównie prasowego (choć wielokrotnie pojawiają się tu uniwersalne wskazówki). Autorem tej, jakże ciekawej, propozycji jest słynny amerykański dziennikarz - Lawrence Grobel. Pisuje do wielu znanych tytułów, jak New York Times, Rolling Stone, Reader's Digest, czy też ... Penthouse i Playboy. Przez wielu zwany 'mistrzem wywiadu' przeprowadził ich setki, a długa lista jego rozmówców obfituje w takie gwiazdy jak Al Pacino (prywatnie zresztą przyjaciel dziennikarza), Nicole Kidman, Halle Berry, Robert DeNiro czy Anthony Hopkins. Autor nie ukrywa zresztą swoich osiągnięć - wystarczy otworzyć książkę na dowolnej stronie, a prawdopodobnie pojawia się tam jakieś znane nazwisko. Grobel część swoich prac wydał w formie książkowej. Do tych najważniejszych należą przede wszystkim "Rozmowy Z Capote'm" (o głośnym ostatnimi czasy autorze "Z zimną krwią"), "The Hustons" (o słynnej aktorskiej rodzinie, z której wywodzi się m.in. Anjelica Huston), "Rozmowy z Brando". Szczególnie ta ostatnia pozycja robi wrażenie - Grobel był pierwszym od 25 lat dziennikarzem, któremu Marlon Brando udzielił wywiadu. Zapis z kilku dni spędzonych na prywatnej wyspie Marlona szybko zyskał status bestselleru i do dziś jest uważany przez Grobela za jego największe osiągnięcie.

Znając już pokaźny i imponujący dorobek autora możemy przypuszczać, że mamy do czynienia z pozycją naprawdę szczególną - i rzeczywiście tak jest. Nie spotkamy się tu z suchym opisem co należy robić, a czego nie - mniej tu teorii, a więcej praktyki. Grobel na przykładach pokazuje, jak ważne jest pieczołowite przygotowanie do rozmowy, jak wzbudzić zaufanie rozmówcy, czy w ogóle od czego należy konwersację zacząć. Autor zdaje sobie sprawę, że nie ma jednej metody na przeprowadzenie wywiadu, dlatego stara się nauczyć czytelnika-dziennikarza wyczucia i łatwego wchodzenia w taką rolę, jakiej oczekuje od nas rozmówca; kiedy ma być w swoich pytaniach agresywny, a kiedy bardziej delikatny i ostrożny, kiedy znaleźć odpowiedni moment na zadanie kontrowersyjnego pytania, czy też jak je zakamuflować, aby rozmówca się nie zorientował. Udziela też wielu cennych rad dotyczących życia dziennikarza i sposobów na jego ułatwienie. Opowiada o roli dyktafonu i notatek, o znaczeniu miejsca wywiadu i czasu na niego przeznaczonego. Przestrzega również przed udzielaniem zgody na ingerencję rozmówcy w tekst, dając za przykład swoją kilkumiesięczną batalię z Barbrą Streisand. Aktorka, dopuszczona do edycji wywiadu, ciągnęła jego poprawianie w nieskończoność, co stawiało jego publikację pod znakiem zapytania. Grobel opowiada też jak żyć w zgodzie z redaktorem, oraz jak wielki zakres władzy on posiada i czego po prostu robić nie powinien (historia ze Streisand to w pewnej mierze zasługa właśnie redaktora). Książka pokazuje, jak wiele pracy i wysiłku trzeba włożyć, aby powstał tekst naprawdę dobry, stylowy i interesujący, a nie suchy i bezosobowy, jakie często zdarza się nam niestety spotkać.

"Sztuka wywiadu" ma też jeszcze jedną ciekawą zaletę - nawet osoby nie związane bezpośrednio z mediami chętnie po nią sięgną. Mimo, iż głównym celem książki było przybliżenie realiów pracy dziennikarza, znajduje się tu wiele wskazówek dla każdego - jak prowadzić rozmowę, jak zyskiwać potrzebne informacje, czy wreszcie - jak słuchać. Dodatkowo, jako że autor miał do czynienia z mnóstwem gwiazd ekranu, telewizji, słynnymi autorami książek i politykami, przytacza mnóstwo anegdot dotyczących jego spotkań z nimi, zamieszcza fragmenty wywiadów, opisuje co dzieje się przed włączeniem dyktafonu albo o spotkaniach prywatnych czy przypadkowych. Możemy dowiedzieć się na przykład, jakie dwie kwestie są w rozmowie z Jodie Foster zakazane, którzy wielcy aktorzy nie lubią wywiadów, co Pacino sądzi o Nicholsonie w "Locie nad kukułczym gniazdem" i jakie jest zdanie Hopkinsa o jego zawodzie. Te historie, często bardzo zabawne i zaskakujące, w pełni pokazują fenomen wywiadu - ukazują, że tak naprawdę wszyscy aktorzy są tylko ludźmi, ze swoimi problemami i kompleksami. Sprawiają, że na chwilę gwiazdy schodzą z piedestału i nabierają w naszych oczach cech ludzkich - przestajemy dostrzegać w nich tylko fikcyjnych bohaterów.

Lawrence Grobel postanowił też pozwolić dojść do głosu innym dziennikarzom i redaktorom. Trzy rozdziały książki poświęcone są różnym spojrzeniom na funkcjonowanie wywiadu. Przez wypytanie autorów i twórców czołowych amerykańskich pism, czyli ukazanie problemu z wielu perspektyw, autor dowodzi, jak rozległym i niejednoznacznym zagadnieniem jest ten gatunek. Wielokrotnie przywołuje też dziennikarskie autorytety, opisując ich sposób pracy (ciekawe - pojawia się kilka polskich nazwisk - np. Olejnik, Najsztub - ingerencja tłumacza czy wynik głębszych obserwacji Grobela?). Pokazuje, że nie ma jednej drogi, aby dojść do upragnionego celu, nie ma sposobu, aby wiele problemów ominąć czy wiele nieprzyjemnych kwestii przeoczyć. Wywiad jest zależny od człowieka, z którym jest przeprowadzany - zawsze inny i na różnych warunkach. Grobel stara się nauczyć czytelnika rozpoznawania rozmówcy i najprostszego sposobu na przyjemną z nim konwersację.

Jest to pozycja naprawdę godna uwagi, napisana z polotem i błyskotliwa. Inteligentny język i dość stanowcze odstąpienie od teorii sprawiają, że miejscami czyta się tę książkę jak dobrą powieść. Niestety, polskie tłumaczenie nie ustrzegło się paru błędów - głównie dotyczących tytułów filmów; nie są jednak na tyle znaczące, żeby mieć do tego przekładu jakieś pretensje. Zdecydowanie polecam, szczególnie dziennikarzom oraz studentom marzącym o tym zawodzie - dla was to pozycja obowiązkowa. Dla innych - możliwość docenienia sztuki prowadzenia wywiadu. Po tej książce nie powiecie już, że "wszystkie wywiady są takie same".

POWRÓT DO WYBORU | STRONA GŁÓWNA