Początków "Szklanej pułapki" należy szukać w 1979 roku, kiedy światło dzienne ujrzała powieść "Nothing lasts forever" Rodericka Thorpa. Była to kontynuacja jego najsłynniejszej powieści "The Detective" z 1966 roku. "The Detective" został przeniesiony na ekran w 1980 roku jako "First Deadly Sin", główną zagrał Frank Sinatra, natomiast Bruce Willis wystąpił w tym filmie jako statysta. Na podstawie "Nothing lasts forever", w 1986 roku scenarzysta Steven E. de Souza napisał scenariusz, oryginalnie planowany jako sequel "Commando". Arnold Schwarzenegger propozycję odrzucił. Po nim, rolę główną Johna McClane'a oferowano Sylvestrowi Stallone, Richardowi Gere, a nawet Burtowi Reynoldsowi. Propozycję przyjął dopiero Bruce Willis, wówczas gwiazda telewizyjnego serialu "Na wariackich papierach". Za zagranie McClane'a, aktor otrzymał 5 mln dolarów, co było dość znaczącą kwotą, szczególnie dla aktora bez reprezentatywnego dorobku kinowego.

Producenci Joel Silver i Lawrence Gordon, po sukcesie "Predatora" sprzed roku, postanowili nie zmieniać trzonu zwycięskiej drużyny, znowu powierzywszy reżyserię Johnowi McTiernanowi. "Szklana pułapka" była trzecim filmem fabularnym Johna McTiernana, a drugim kinowym (po "Predatorze"). McTiernan rozpoczął poznawanie fabuły nie od powieści Thorpa, lecz od pierwszych wersji scenariusza. Już na dzień dobry zdecydował o swoistym "osłabieniu" postaci Johna McClane'a, odbierając mu cechy bezwzględnego twardziela, przystające bardziej do figury Brudnego Harry'ego. Nie licząc Joela Silvera, reżyser podczas produkcji ponownie spotkał się z montażystą Johnem F. Linkiem i szefem efektów specjalnych Alem DiSarro.



Realizacja

Efekty specjalne


Sceny wycięte

Lista płac



Klub Miłośników Filmu, 2004.09.20
Autor analizy: Adrian Szczypiński - ADI




comments powered by Disqus