Biografie ludzi filmu

DUSTIN HOFFMAN. Napoleon kontrkultury

Autor: Dawid Myśliwiec
opublikowano

Premiery Sprawy Kramerów i Tootsie (1982) Sydneya Pollacka minęły aż trzy lata, ale w tym czasie nie osłabła sympatia widzów i krytyków wobec Dustina Hoffmana – w roli bezrobotnego aktora, który udaje kobietę, by otrzymać rolę w operze mydlanej, ulubieniec publiczności miał jedną z niewielu okazji, by pochwalić się swymi komediowymi umiejętnościami. Podczas gdy większość filmów, za które Hoffman został doceniony wcześniej, było dość poważnymi propozycjami, Tootsie zachęcało lekkością formy, choć nie było pozbawione trafnych konkluzji na temat przemysłu filmowego i wojny płci. Lata 80. w wykonaniu Dustina Hoffmana były jednak dość chimeryczne – po występie u Pollacka rzekomo chlapnął coś niewłaściwego w rozmowie z pewną wysoko postawioną personą w Hollywood, która dołożyła starań, by Hoffman przez dłuższy czas nie znalazł zatrudnienia w przemyśle filmowym. A musiało to być niełatwe zadanie, zważywszy na to, jakim ulubieńcem widzów był gwiazdor Absolwenta. Do aktorstwa powrócił na scenie, wcielając się w Willy’ego Lomana w adaptacji Śmierci komiwojażera Arthura Millera z 1984 roku. Rok później wystąpił w telewizyjnej wersji tego przedstawienia, a na efekty nie trzeba było długo czekać – kapituła przyznająca nagrody Emmy nie wahała się ani chwili i nagrodziła Hoffmana za najlepszą rolę męską w miniserii (podobne wnioski wysnuła komisja wręczająca Złote Globy). O kolejnym tytule ze swojego dorobku aktor zapewne chętnie by zapomniał – Ishtar (1987) Elaine May, która była współautorką scenariusza do Tootsie, miało być widowiskową komedią szpiegowską, a stała się… jednym z najgorzej ocenianych filmów dekady.

Zrehabilitowanie się po finansowej klapie Ishtar zajęło Hoffmanowi wyjątkowo mało czasu –w Rain Man (1988) Barry’ego Levinsona zagrał autystycznego brata głównego bohatera (Tom Cruise), kreując jedną z najważniejszych i najczęściej nagradzanych ról w karierze (m.in. drugi Oscar i piąty Złoty Glob). W latach 90. Hoffman poświęcił się kinu mainstreamowemu, grając w powszechnie lubianych filmach, takich jak Hook (1991) Stevena Spielberga, Przypadkowy bohater (1992) Stephena Frearsa czy Epidemia (1995) Wolfganga Petersena, zdobywając sympatię kolejnego pokolenia fanów. Dzięki kolejnej współpracy z Barrym Levinsonem na planie Faktów i mitów (1997), w których wcielił się w hollywoodzkiego producenta filmowego zaangażowanego w sfingowanie konfliktu zbrojnego, zdobył ostatnią jak dotąd nominację do Oscara i  była to jedna z ostatnich głównych ról Hoffmana, który z upływem czasu przesunął się z pierwszego na dalszy plan (m.in. seria Poznaj moich rodziców). W ostatnich latach sprawdził się w dubbingu (wszystkie części Kung Fu Panda), wrócił do telewizji (serial Luck), a także zadebiutował w roli reżysera filmem Kwartet (2012). Mimo blisko 80 lat na karku zagrał niedawno w najnowszym dziele Noah Baumbacha, The Meyerowitz Stories (New and Selected) (2017), kreując jedną z najbardziej złożonych i niejednoznacznych postaci w ostatnich latach.

Dustin Hoffman to jeden z tych aktorów, których nigdy nie mamy dość – jego nienachalna maniera i oryginalność (nie bez powodu Emma Thompson twierdzi, że to jedyny aktor, którego nie można porównać z żadnym innym) powoduje, że każda jego kreacja jest wyjątkowa. Jednocześnie Hoffman do każdej roli dodaje pierwiastek everymana – bohatera, z którym każdy widz z łatwością jest w stanie się identyfikować. W postaciach, które kreuje, bardzo często odnajdziemy własne obawy i słabostki, a nic tak nie zbliża widza i bohatera filmu jak podobne niedoskonałości.

korekta: Kornelia Farynowska

Ostatnio dodane